รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 232 ถ้าไม่กลัว คุณสั่นทำไม
ดนัยกฤตดูดติ่งหูของเธอ กัดสองครั้งไม่เบาไม่แรง จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนลง……
เธอเจ็บเล็กน้อยที่ถูกเขากัด
ธิชาตัวสั่นเล็กน้อย ทันใดนั้นก็พูดอย่างประหม่าและสับสน “รอก่อน ฉันอยากไปเข้าห้องน้ำ……”
เธอยกมือขึ้นผลัก แต่ไม่สามารถดันชายหนุ่มที่กดทับตัวอยู่ได้เลย
ธิชากะพริบตาปริบๆ มองเขาอย่างไร้เดียงสา
ดนัยกฤตน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ดูเหมือนคุณจะกลัวผมมากนะ”
ธิชารีบส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ ฉันอยากไปห้องน้ำจริงๆ……อาจเพราะดื่มสมุนไพรมากเกินไป ดื่มเสร็จก็ปวดฉี่แล้ว……”
เขากัดเธออีกครั้ง ธิชาปวดแสบเล็กน้อย แก้มก็ยิ่งแดงขึ้น
ดนัยกฤตถามอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ถ้าไม่กลัว คุณสั่นทำไม”
ธิชาน้ำเสียงอ่อนนุ่มมาก “ก็คุณกัดฉัน……ฉันก็เลยสั่น”
เขาเหมือนจะหัวเราะอีกครั้ง
เพียงแต่เสียงหัวเราะนี้เย็นยะเยือกเกินไป
เย็นยะเยือกจนธิชาเสียวสันหลัง
ตอนแรกเธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองหวาดกลัวเท่าไร
เพราะถึงอย่างไรก็มีความสัมพันธ์กันหลายครั้งแล้ว……
มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย
ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงต้องการเซ็กส์เพื่อสร้างความคุ้นเคย
ระยะห่างยิ่งร่น ทั้งคู่ยิ่งคุ้นเคยกัน
มีความรู้สึกเหมือนครอบครัวเหมือนเพื่อน และยิ่งเหมือนคนรัก……
แต่สักพักเขาเผยยิ้มเหี้ยม
ธิชาพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
เธอไม่รู้ว่าเธอคิดมากไปหรือเปล่า
หรือเพราะดนัยกฤตยังคลางแคลงใจจริงๆ……จึงเกิดอารมณ์และความคิดที่ไม่ดีหลากหลาย
ใจธิชาไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด
ตอนนี้เธอทุ่มเทใจอยู่กับเขา
ไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนที่นึกถึงธาวินขึ้นมาบ่อยๆ
เหมือนจะวางไม่ลงทั้งชีวิตเลย
แม้ตอนนี้เธอยังวางไม่ลงทั้งหมด
แต่อย่างน้อยก็สามารถเลิกลากับทั้งหมดนั้นได้แล้ว
เธอเคยชินกับการอยู่โดยปราศจากธาวิน และจะไม่คิดถึงอดีตอีกแม้เพียงนิด
ตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ดีมากแล้ว เธอพอใจมากแล้ว
เหตุผลที่ไปเจอธาวิน……ทั้งหมดก็เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเอง
……
ดนัยกฤตไม่พูดอะไรสักคำ
เขายังคงจูบเธอต่อไปเงียบๆ
ค่อยๆ บรรเลงจูบไปทั่วตัวเธอ……
จูบของเขาเหมือนพิษที่มีฤทธิ์กระตุ้นความกำหนัด
ทุกที่ที่สัมผัส เป็นตัวจุดไฟแผดเผา ค่อยๆ ลุกโชนก่อตัวลามไปเป็นวงกว้าง……
ธิชาถูกเขาจูบที่ต้นขาด้านใน
ทั้งกาย……อ่อนระทวยมัวเมา
เธอเหมือนคนไร้สมรรถภาพ
ในเวลานี้ วิญญาณของเธอถูกเขาสูบไปจนหมด
แม้เขาขอให้เธอทำอะไรก็ตาม……เธอก็เต็มใจ
ธิชาค่อยๆ ลืมเลือนเรื่องเข้าห้องน้ำไป
เธออ่อนระทวยลงเรื่อยๆ ผ่อนคลายลงเรื่อยๆ
เพียงรู้สึกปรารถนามากขึ้นเรื่อยๆ ต้องการให้เขาเติมเต็มขึ้นเรื่อยๆ
แต่จู่ๆ ดนัยกฤตกลับเงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงบางเบา “อยากรีบไปเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ รีบไปสิ”
ธิชาชะงักไปทันที ร่างกายของเธอว่างเปล่า
ราวกับสิ่งที่รัก ถูกเขาพรากไปกะทันหัน
ไม่สบายตัว และสับสน……
แก้มเธอแดงเรื่อ ได้แต่ฝืนลุกขึ้น เดินแข้งขาอ่อนแรงไปยังห้องน้ำ
กระทั่งตอนที่เดินออกมา
เธอก้มหน้าชิดอกอย่างเขินอาย อาจเพราะไม่ชินที่ต้องเดินเปลือยกายต่อหน้าเขา
ในใจแค่อย่างรีบปีนขึ้นเตียง ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
แต่ไม่รู้ว่าดนัยกฤตลงจากเตียงมาเมื่อไร
เขาเดินเท้าเปล่าเข้าประชิดตัวธิชา
ธิชาสะดุ้งตกใจ สายตาจับจ้องเขาโดยเฉียบพลัน
เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จิตใจตื่นตระหนกโดยไม่มีเหตุผล
มักรู้สึกว่าตัวดนัยกฤต มีการแสดงออกถึงการคุกคามที่ทำให้เธอต้องหวาดผวา
ในช่วงเวลาที่เธอไม่มีสติ ก็ถูกชายหนุ่มดันเข้าผนังเสียแล้ว
หน้าอกของธิชาแนบชิดวอลล์เปเปอร์เย็น……
แผ่นหลังแนบชิดเขา
ขาข้างหนึ่งถูกเขายกขึ้น ร่างกายถูกของแข็งและร้อนรุ่มสอดใส่เข้ามาทันที
ธิชาตกใจเล็กน้อย ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตื่นเต้น กัดริมฝีปากทนรับเงียบๆ
……
อันที่จริงตั้งแต่ดนัยกฤตเริ่มกระทำเธอ
ก็จะปลดล็อคท่าทางใหม่ๆ แทบทุกครั้ง
ธิชาก็ค่อยๆ ปรับจนไม่มีอาการประหลาดใจ
ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ไม่มีระดับที่เธอรับไม่ได้
ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ……
แบบนี้สบายกว่า…..แบบนั้นเหนื่อยกว่า……
โดยธรรมชาติแล้วเธอชอบความอ่อนโยนและผ่อนคลายกว่านี้
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้……ว่าตอนที่ดนัยกฤตหยาบคายกับเธอ……มันก็ทำให้มีอารมณ์
……
ก่อนที่จะเริ่มรอบสอง ขาของธิชาก็อ่อนแรงจนยืนไม่อยู่
ดนัยกฤตอุ้มเธอขึ้นท่าเจ้าสาว ธิชาแค่อยากนอนบนเตียงใหญ่ที่สะดวกสบาย
ตราบใดที่สามารถนอนได้ก็พอ……
แม้จะยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องพักผ่อน แต่เธอก็ไม่อยากยืนในท่วงท่าที่ยากลำบากอีกต่อไป
ไม่คิดว่า ดนัยกฤตกลับอุ้มเธอมาไว้บนโต๊ะน้ำชา
ธิชาส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสิ้นหวัง……
ดนัยกฤตไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยุดกระทำ แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนฝืนบังคับ
เธอน้ำตานองใบหน้าเล็ก ขอร้องเขาอย่างน่าเวทนา “มันเย็นมาก……”
ชายหนุ่มหรี่ตายิ้มบาง ปูผ้าห่มผืนบางลงบนโต๊ะน้ำชา และยังวางเบาะนุ่มไว้บนนั้นด้วย
ธิชาจ้องมองเบาะอย่างไม่เข้าใจ
จากนั้น……
ดนัยกฤตก็ให้เธอคุกเข่าลงบนเบาะ
…………
เมื่อรอบสองจบลง
ธิชาร้องด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
ดนัยกฤตเหมือนจับจังหวะร่างกายของเธอได้แล้ว
รอบสองจึงหยาบคายกว่ารอบแรกมาก
เมื่อธิชาคุกเข่า แบบนี้มันทำให้ลึกเกินไปสำหรับเธอมาก……ลึกถึงระดับที่รู้สึกถึงความเจ็บปวด