รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 233 ครึ่งชั่วโมง นี่คือการลงโทษ
ธิชาเหนื่อยมาก เอวจะหักอยู่แล้ว
เธอสะอื้นและอ้อนวอน แค่อยากให้ดนัยกฤตรีบปล่อยเธอ ปล่อยให้เธอได้นอนหลับดีๆ
ดนัยกฤตจูบแผ่นหลังขาวนวลราวหิมะอันเรียบลื่นของเธอ
อ่อนโยนเหลือคณา
ในที่สุดเขาก็อุ้มธิชาจากโต๊ะน้ำชา วางเธอลงบนเตียงแผ่วเบา
ทันทีที่หลังศีรษะของธิชาแตะหมอน แม้แต่ความเหนียวเหนอะและอึดอัดใต้ร่างก็ไม่สนใจ แค่อยากหลับตาและหลับไปเดี๋ยวนี้
เธอมึนเบลอ ดนัยกฤตพูดอะไรหรือไม่ เธอได้ยินไม่ชัดอีกต่อไป……
แต่เมื่อเธอกำลังเข้าสู่ห้วงหลับใหล สองขากลับถูกจับงอขึ้นแยกออกจากกัน
ดนัยกฤตถือของสิ่งหนึ่งอยู่ในมือ ยัดใส่เข้าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
ธิชาแทบจะออกจากการหลับใหลในทันที น้ำตาคลอในดวงตา “ดนัยกฤต……คุณทำอะไร!”
บนใบหน้าชายหนุ่มเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเล็กๆ เขาลูบสัมผัสแก้มธิชา แต่ไม่ได้พูดอะไร
ธิชาร้องสะอื้น “ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันไม่มีแรงเหลือแล้ว คุณให้ฉันนอนหลับได้ไหม ฉันแค่อยากนอนอ๊ะ…….”
แม้เมื่อครู่เธอจะเห็นไม่ชัด แต่ก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร
เธอแค่กลัวว่าดนัยกฤตจะยังไม่หนำใจ ถึงขั้นกระทำด้วยรสนิยมที่ไม่ปกติ
ถ้าสิ่งนั้นมันสั่นขึ้นมา……เกรงว่าเธอคงไม่มีเวลาแม้แต่การรู้สึกง่วง
ดนัยกฤตกลับจูบหน้าผากของเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสงบ “หลับสิ ผมไม่ทำคุณแล้ว”
ใบหน้าชื้นเหงื่อแดงก่ำ “แต่คุณ……คุณทำแบบนี้ ฉันจะนอนหลับยังไง!”
เขาสีหน้าบางเบา “หลับตาก็นอนได้แล้ว เชื่อฟังนะ”
ธิชาอยากขอร้อง ใช้สายตาอ้อนวอนมองเขาอยู่ตลอด
แต่ชายหนุ่มไม่ได้มีสีหน้ารู้สึกรู้สาเลย
ธิชารู้สึกหมดอาลัยตายอยาก “คุณรังแกฉันอีกแล้ว……”
เขาขดยิ้มมุมปาก “แบบนี้นับว่าเป็นการรังแกด้วยเหรอ”
ธิชาเม้มปากเล็กพลางพยักหน้า “นับสิ……คุณมันทุเรศ!”
อุณหภูมิในดวงตาของชายหนุ่มลดลงทันที “ทำเรื่องที่ไม่ควรทำลับหลังฉัน ธิชา คุณก็ทุเรศเหมือนกัน”
“………” เธอดวงตาเบิกกว้าง ใจสั่นไปหมด
ที่แท้เขารู้จริงๆ
ไม่ถูกสิ……เขารู้มากน้อยแค่ไหน
รู้ได้ยังไง
หรือว่าได้กลิ่นธาวินจากตัวเธอจริงๆ
ส่วนล่างธิชาอึดอัด ในใจก็เต็มไปด้วยความสับสน
เธอกัดริมฝีปาก อธิบายด้วยความกระวนกระวายใจ “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ควรทำลับหลังคุณ ฉันเจอเขา……แค่เพราะเรื่องกระดานข่าวมหาวิทยาเลยJ ช่วงนี้ฉันได้รับโทรศัพท์ขู่……ยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัดใจ ฉันจิตใจปั่นป่วน ถ้าอดทนได้ ฉันคงไม่ไปหาเขา ฉันกล้ำกลืนไม่ไหวจริงๆ……”
ดนัยกฤตถามนิ่งๆ “คุณคิดว่าธาวินเป็นคนทำเหรอ”
เธอพยักหน้า “ตั้งแต่แรกก็สงสัยเขาเลย ต่อมายิ่งคิดก็ยิ่งเป็นเขา แต่……หลังจากที่ตั้งคำถามกับเขา ก็รู้สึกไม่เหมือนว่าเขาเป็นคนทำเลย เรื่องไร้สาระแบบนี้ ธาวินน่าจะรังเกียจที่จะทำ”
สิ้นเสียงของเธอ ดนัยกฤตก็จ้องใบหน้าเธอ แต่นานมากก็ไม่ส่งเสียง
ธิชาค่อนข้างรู้สึกผิด เธอเอื้อมมือไปจับแขนของชายหนุ่ม และเขย่าเบาๆ “คุณโกรธเหรอ หรือว่า……หึง”
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ยังคงไม่ส่งเสียง
ธิชาย่นจมูก เพิ่มแรงที่มือเล็กน้อย เขย่าแขนเขาไม่หยุด “อย่าเลยนะ ฉันแค่ไปหาเขาฝ่ายเดียว ควรถามอะไรก็ถาม ส่วนที่เหลือ……ไม่ได้พูดและไม่ได้ทำอะไรเลย คุณอย่าโกรธฉันได้ไหม มันแค่นี้แหละ……ฉันสัญญาว่าต่อไปจะไม่ไปเจอเขาอีก”
ในที่สุดเขาก็พูดด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ “ใช่ ผมหึง”
ธิชารู้แล้วว่าเป็นความผิดของตัวเอง ได้แต่สัญญาซ้ำๆ “ฉันรู้แล้วว่าผิด ต่อไปจะไม่ทำแล้ว ต่อไปฉันจะไม่เจอเขาอีก……”
ดนัยกฤตน้ำเสียงเย็นชา และบางเบามาก ฟังไม่ออกว่าโกรธ
“ไม่เจอก็ถูกแล้ว แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ หัวใจของคุณ เมื่อไรจะสามารถเอากลับคืนมาจากตัวเขาได้”
ธิชาค่อนข้างละอายใจ “ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว……”
“นั่นคือสิ่งที่ตัวคุณคิดเท่านั้น ธาวินเหมือนงูพิษ เขากัดคุณ ทิ้งบาดแผลไว้มากมาย ตามบาดแผลยังมีพิษแทรกซึม คุณต้องระบายพิษออกจากบรรดาบาดแผลนั้นด้วยตัวเอง บาดแผลนั้นถึงจะมีวันหายดี เข้าใจไหม”
เขาน้ำเสียงค่อนข้างหนัก
แม้ธิชาฟังแล้วจะรู้สึกไม่สบายใจ
แต่ก็รู้ดีว่าที่เขาพูดมันสมเหตุสมผล
เธอเงียบไปนาน ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “ฉันจะพยายาม ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อยได้ไหม ฉันจะทำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันรู้สึกว่า……อีกไม่นานฉันก็สามารถลืมเขาได้หมดแล้ว”
ดนัยกฤตไม่พูดอะไรอีก แต่สีหน้าไม่แสดงว่าโอเคหรือปฏิเสธ
ธิชากุมนิ้วมือของเขา “เอาออกได้ไหม มันอึดอัด……”
เขาขดยิ้ม “ของผมไม่อึดอัดหรอ？”
แก้มเธอแดงก่ำ “………”
ดนัยกฤตตบๆ แก้มเธอ และพูดอย่างไม่ยินยอม “นี่เป็นการลงโทษ ยัดไว้ครึ่งชั่วโมง คุณง่วงก็นอนไป อีกครึ่งชั่วโมงผมจะเอาออกให้คุณ”
สาวน้อยใบหน้าเล็กยู่ขมวดกลมอย่างกับลูกซาลาเปา
แต่เธอรู้ว่าตัวเองผิด และเธอไม่มีแรงต่อต้าน
ได้แต่หลับตาฝืนนอนหลับไปอย่างอึดอัด