รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่228 ล้มไปแล้วคนหนึ่ง เธอมาแทนที่แล้วกัน
ธิชาสีหน้าซีดเซียว เธอยังคงตกใจกับเสียงกรีดร้องทรมานของผู้หญิงคนเมื่อกี้อยู่
ชายหนุ่มเดินมาหาเธอด้วยท่าทีที่ไม่รู้ว่าดูดยาเยอะเกินหรือดื่มเยอะเกิน จ้องใบหน้าของธิชาอย่างสนใจ “หน้าสดใช้ได้เลยนะ ไปทางสาววัยใสบริสุทธิ์เหรอ? มาๆๆ ถอดเสื้อผ้าให้ฉันดูสิ ก่อนเข้ามาไม่มีคนบอกกฎกับเธอหรือไง? ต่ำสุดต้องคัพดี ถ้าไม่ตรงตามคุณสมบัติ ไม่มีใครอยากเล่นด้วยหรอกนะ”
ธิชาอยากจะเข้าไปถามธาวินตรงๆ ไม่อยากสนใจผู้ชายพวกนี้เลยด้วยซ้ำ
แต่อีกฝ่ายกลับดูฮึกเหิมมาก คงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มาทำงานในสโมสรสินะ
ธิชาทำหน้าบึ้งตึง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชัดเจนว่า: “ขอโทษด้วยนะ คุณคงเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่……สาวของพวกคุณ ฉันมาตามหาคนน่ะ”
เขาอึ้ง ต่อมาก็หัวเราะ “ตามหาคน? หาใครเหรอ”
“ฉันมาหาธาวิน”
ธิชาแม้จะใจเต้นรัว แต่ก็ยังทำสีหน้าใจเย็นอยู่
แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไป เขาจ้องมองเธออย่างละเอียนอีกครั้ง จากนั้นก็หันไปมองธาวิน เห็นสีหน้าบึ้งตึงของธาวิน เหมือนตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนี้บุกเข้ามาในห้อง อารมณ์ของเขาก็หมดไปแล้ว ใบหน้าของเขาก็ดูเย็นชามาก
เขาคงจะรู้อะไรบางอย่าง เลยหรี่ตามองธิชาแล้วพูดว่า: “โอ๊ะ มาหาคุณชายธาวินของเรางั้นเหรอ น้องสาวมีเรื่องด่วนอะไรเหรอจ๊ะ รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน ทำไมถึงบุกเข้ามาแบบนี้ล่ะ ใจกล้าดีนะเรา”
ธิชามองไปที่ธาวิน ผู้ชายคนนั้นไม่รู้ว่ากำลังจะทำอะไร เหมือนตั้งใจไม่มองเธอ
ธิชาจะเดินอ้อมเขาแล้วไปหาธาวินเลยก็ไม่ได้ จึงต้องทำหน้าบึ้งตึงคุยกับเขาต่อ
“ฉันมีธุระด่วน รบกวนคุณถอยไปก่อนได้ไหม”
ทางฝั่งธิชาเริ่มมีเสียงดังออกมา พวกผู้ชายบนโซฟาก็เริ่มสนใจมาทางนี้กัน และผู้หญิงที่โอบล้อมกันอยู่นั้นก็ต่างหันมามองธิชากันหมด
ผู้ชายหน้าตาทะลึ่งที่ขวางหน้าเธอไว้ไม่พูดอะไร ยังคงรอคำสั่งจากธาวิน
บรรยากาศชะงักอยู่แบบนี้หลายวินาที
ธาวินยกแก้วไวน์ขึ้น จิบไปหนึ่งคำ สักพักใหญ่ก็ถึงพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า: “สินค้าแบบนี้ยังจะส่งมาในห้องฉันอีก? ถ้ารู้ตัวก็รีบไสหัวออกไปซะ”
ตอนแรกธิชาก็โกรธมากอยู่แล้ว แต่ตอนที่เข้ามาในห้องเห็นภาพแสบตาตรงหน้าก็เลยสมาธิแตกเท่านั้นเอง
ตอนนี้ธาวินเย็นชามากและยังทำตัวแย่ๆแบบนี้อีก จึงกระตุ้นต่อมโมโหของธิชาเข้า
เธอข่มอารมณ์ไว้ แล้วตะโกนใส่เขาเสียงดังว่า: “ธาวิน คุณน่าจะรู้ดีนะว่าฉันมาหาคุณทำไม”
ธาวินยังนั่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับไปไหน สีหน้ายังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม
ผู้ชายที่ขวางทางเธอไว้เห็นแบบนี้ ก็หัวเราะแล้วพูดว่า “โอ๊ะ น้องสาวใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ? เรื่องอะไรกันนะ บอกมาให้พี่ฟังหน่อยสิ ไม่แน่พี่อาจจะช่วยเธอได้นะ”
ธิชาโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง น้ำเสียงยังดูหาเรื่องมาก “ไม่ต้องหรอกนะ ไม่เกี่ยวกับคุณ”
อาจเป็นเพราะธิชามีท่าทีจริงจังเกินไปจนดูไม่เข้ากับคนในห้องนี้ จึงมีความน่าสงสัยว่าดัดจริตอยู่
พวกผู้ชายหัวเราะกันใหญ่
แถมยังมีผู้หญิงบางคนก็พูดตามบ้าง “คงไม่ได้มาหาคุณชายธาวินเพื่อขอค่าบริการที่ติดค้างไว้หรอกนะ? คุณชายธาวินของเราสูงส่งแค่ไหน ไม่ใช่คนที่เธอจะหาเรื่องได้หรอกนะ เธอคงไม่ได้มาขู่รีดทรัพย์ของคุณชายธาวินหรอกนะ”
พวกผู้ชายและผู้หญิงหัวเราะกันเสียงดัง ความโกรธของธิชาก็ยิ่งเพิ่มสูงมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดอะไร คนพวกนี้แม้จะเยาะเย้ยเธอ แต่เพราะไม่รู้ว่าเธอกับธาวินมีความสัมพันธ์อะไรกัน อย่างน้อยก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องตัวเธอ
จนกระทั่งธาวินพูดขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ในห้องนี้ไม่เอาผู้หญิงที่ไร้ค่าหรอกนะ ฉันให้เธอสองทางเลือก หนึ่งไสหัวออกไปซะ สองเธอก็เข้าร่วมโดยสมัครใจแล้วกัน”
ธิชาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
พวกผู้หญิงเปลือยกายต่างหัวเราะกันใหญ่ แถมยังมีผู้ชายบางคนยื่นมือไปเล่นของสงวนของผู้หญิงอย่างเปิดเผย
ธิชารู้สึกสะอิดสะเอียน แถมยังได้กลิ่นเลือดโชยออกมาเยอะขึ้นเรื่อยๆ
ผู้หญิงที่ถูกยัดขวดไวน์ ทันใดนั้นก็ล้ม ‘โครม’ ลงไปกับพื้น ทำเอาผู้หญิงรอบข้างตกใจจนกรี๊ดออกมา
ผู้หญิงคนนั้นกัดริมฝีปาก สีหน้าดูช้ำม่วง “พี่จ๋า……หนูไม่ไหวแล้วจริง ใกล้ตายแล้ว……”
ผู้ชายคนนั้นก็หันหน้าแล้วเดินกลับไป เดินเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจว่า “ฉีกแล้วเหรอ ไหนบอกว่าหนีบทั้งขวดไง? การแสดงแย่มากเลยนะ เดี๋ยวให้ผู้จัดการตัดเงินโบนัสเธอด้วย”
“เจ็บ พี่จ๋า มันเจ็บจริงๆนะ……”
ชายหนุ่มปัดมือ ผู้หญิงที่นอนจมอยู่กองเลือด ในที่สุดก็ถูกลากออกไปเหมือนเศษขยะ
ธิชาหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ เธอกำลังคิดว่าจะออกจากห้องนี้ดีไหม รอธาวินกับเพื่อนโรคจิตของเขาเลิกเล่นแล้วค่อยคุยกับเขาใหม่
แต่ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกนานเท่าไหร่
ในตอนที่เธอกำลังลังเลอยู่นั้น
นิ้วมือของธาวินก็คีบบุหรี่ที่ดูเหมือนกัญชามาสูบ เขาพ้นควันออกมาแล้วมองธิชาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็พูดอย่างเชื่องช้าว่า: “ยังไม่ได้เริ่มเลยก็ล้มไปแล้วเหรอ งั้นเธอก็มาแทนที่แล้วกัน”