รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่227 รสนิยมแปลก

ธิชาได้ยินพงศ์พนาเตือนตัวเอง ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น

ช่วงนี้ธาวินอารมณ์ร้อนงั้นเหรอ?

น่าสนใจจริงๆเลยนะ เขามันเหมือนสัตว์ร้ายที่อารมณ์แปรปรวนบ่อยๆ มีเวลาที่เขาอารมณ์ดีด้วยงั้นเหรอ

ธิชายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เธอถูกใส่ร้ายโดยไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ขนาดอยู่ในมหาลัยก็ยังถูกนินทาจนแทบจะทนอยู่ต่อไม่ไหว คนที่ควรโมโหคือเธอสิ

เธอคิดหาวิธีไปหาธาวิน เรื่องนี้ก็ต้องปิดบังดนัยกฤตไว้อยู่แล้ว

ดังนั้นเธอแค่บอกว่าตอนเย็นนัดเพื่อนไว้ ดนัยกฤตก็ถามเล่นๆว่า: “เพื่อนผู้หญิงหรือเพื่อนผู้ชาย?”

ธิชาแกล้งทำท่าเขิน “ท่านดนัยสนใจขนาดนั้นเชียวเหรอ? เพื่อนธรรมดาไม่แบ่งเพศกัน หรือการที่ฉันอยู่กับท่านดนัยแล้ว ก็จะไม่มีสิทธิ์มีเพื่อนธรรมดาบ้างเลยเหรอ?”

ดนัยดฤตแกล้งทำเป็นโกรธ แล้วก็ดีดนิ้วไปที่หน้าผากของเธอ “ปากคอเราะรายนะเรา ไปแล้วกลับมาเร็วๆล่ะ อย่าดื่มเหล้าเยอะ มันไม่ดีนะ”

ธิชารู้สึกว่าท่าทีเข้มงวดของเขาดูตลกมาก เหมือนเธอกำลังคุยกับท่านอาวุโสจริงๆ

เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหูชายหนุ่ม ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “รับทราบค่ะ คุณพ่อดนัย”

……

ธิชาให้คนขับรถกลับก่อน ตัวเองก็โบกรถไปตามที่อยู่ที่พงศ์พนาให้เธอมา

สโมสรที่เปิดใหม่ด้านนอกดูเหมือนปกติดี แต่เดินผ่านเส้นทางยาวๆตรงเข้าไป เดินผ่านประตูบานหนึ่ง ดันเข้าไปก็มีแสงสีและบรรยากาศอนาจารเต็มไปหมด

ที่นี่เป็นที่ของธาวินจริงด้วย ใจกล้าจนทำให้คนไม่กล้าดู

ตรงกลางเวลามีสาวหุ่นแซ่บยืนเต้นถอดเสื้อผ้าอยู่บนเวที บรรยากาศดูบ้าคลั่งมาก มีแนวโน้มที่จะสวิงกิ้งกัน

ด้านล่างเวทีไม่แบ่งชายหญิงล้วนแล้วแต่โยกหัวกันอย่างบ้าคลั่ง ดูแล้วก็รู้ว่าสูบยามาแน่

ยังดีที่ธิชาเคยมาที่แบบนี้ เธอไม่เหลือบตามองคนพวกนั้นอีก แค่อยากจะตามหาธาวินให้เจอ หาคนชั่วอย่างเขาแล้วถามให้ชัดเจน ถ้าเป็นไปได้ ทางที่ดีก็เอาวิดีโออื้อฉาวพวกนั้นกลับคืนมาด้วย

แม้เธอจะรู้สึกว่าความหวังมีน้อยนิด

……

สถานที่นี้แสงไฟวูบวาบไปมาก ทำเอาธิชาตาลายไปหมด ไม่มีคนนำทางให้เธอ เธอเลยต้องเดินอ้อมอยู่นาน กลับไม่เห็นทางเดินเข้าห้องใดๆเลย

ในตอนที่เธอกำลังเดินอ้อมจนหงุดหงิดนั้น ข้างหูก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“เป็นเกียรติมากเลยนะ นานๆทีจะได้เจอแขกสำคัญแบบนี้”

ธิชาเหลือบไปมอง ก็เห็นไพลินสวมชุดแหวกอกสีดำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เครื่องสำอางบนหน้าก็หนาเกรอะมาก

สถานที่แบบนี้ส่วนใหญ่ก็มีไพลินจัดการอยู่ สโมสรนี้เพิ่งเปิด ไพลินจะอยู่ที่นี่ก็ไม่น่าแปลก

ธิชาไม่มีเวลามาทะเลาะกับเธอ เลยถามเธอด้วยสีหน้าเย็นชาว่า: “ธาวินล่ะ ฉันมาหาเขา”

ไพลินจุดบุหรี่หนึ่งมวน สูบไปลึกๆสองที จากนั้นก็จ้องเธอด้วยแววตาโง่เง่า

“ธิชา เธอนี่มันไร้ยางอายจริงๆเลยนะ อยู่กับดนัยกฤตก็ดีไม่ใช่หรือไง? ยังจะมาหาคุณชายของพวกเราทำไม ได้ยินว่าเธอใช้วิธีทำร้ายตัวเอง ไล่บุตรบุญธรรมของท่านอวัชออกไป เรียกได้ว่าเป็นเจินหวน จอมนางคู่แผ่นดินฉบับปัจจุบันเลยก็ว่าได้ ตอนที่เธออยู่กับคุณชายก็ชอบทำตัวน่าสงสารไม่มีทางสู้ ท่าทางเหมือนมีคนรังแกอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้เปลี่ยนผู้ชายแล้วก็เปลี่ยนวิธีด้วยงั้นเหรอ?”

ธิชาได้ยินคำพูดประชดที่ไม่ไว้หน้ากันเลย ในใจก็รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม ไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับเธอให้เสียน้ำลายตรงนี้

เธอเลยตอบโต้กลับไปว่า “พี่ไพลินสนใจฉันขนาดนี้เลยเหรอ? พี่คงไม่ได้แอบชอบฉันหรอกนะ?”

ไพลินมองบนแล้วพูดว่า “ยัยบ้า ยิ่งอยู่ก็ยิ่งไร้ยางอายขึ้นทุกที! ไม่รู้ว่าคุณชายชอบเธอตรงไหนกัน วันๆเอาแต่โกรธเพราะเธอ ถ้าเธอไม่มีเหตุจำเป็นทางที่ดีอย่าไปวุ่นวายกับคุณชายเลย ไม่งั้นเธอได้โดนไล่ตะเพิดออกมาแน่”

ธิชาเห็นท่าทีของเธอ ก็เดาว่าคงถามห้องที่ธาวินอยู่ไม่ได้แล้ว เธอเลยว่าจะเดินออกไปแล้วตามหาเอง

ไม่คิดว่าไพลินกลับเหยียบส้นสูงแล้วเดินมาบีบไล่ของเธอ “รีบอะไร หรือดนัยกฤตทำให้เธอพอใจไม่ได้ ก็เลยมาขอร้องคุณชายให้ขึ้นเตียงกับเธอหรือไง?”

ธิชาสะบัดมือเธอออก สีหน้าของธิชาแย่ลง

ไพลินแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ๆ ก็แค่ล้อเล่นเอง อย่าคิดเป็นจริงเลยนะ ยังไงพวกเราก็เป็นคนรู้จักกัน แค่ล้อเล่นเองเธอไม่ต้องโกรธขนาดนี้ก็ได้ คุณชายอยู่ห้องส่วนตัวด้านบน ฉันให้คนนำทางเธอขึ้นไปแล้วกัน แต่ว่า……สถานที่แบบนั้นไม่ค่อยเหมาะกับเธอ ทางที่ดีอย่าไปดีกว่า”

ธิชารู้สึกว่าไพลินตั้งใจดึงดูดความสนใจของเธอ แม้ในใจจะสงสัย แต่ก็อดไม่ได้อยากจะตามขึ้นไปดู

ทันทีที่ประตูห้องอันหรูหราและเจิดจรัสเปิดออก มีกลิ่นมากมายพุ่งเข้ามาในจมูกของเธอ ธิชาอดไม่ได้ขมวดคิ้วเป็นปม

ภาพตรงหน้าทำเอาเธอตะลึงไปเลย……

แม้เธอจะรู้ว่าธาวินไม่ใช่ของดี และรู้ว่าพวกผู้ชายมีรสนิยมแปลกๆที่นี่อยู่บ่อยครั้ง

แต่ถ้าเห็นกับตา เธอเพิ่งจะเคยเห็นครั้งแรกเลยล่ะ

บนโซฟามีธาวินและผู้ชายอีกสี่ถึงห้าคนนั่งอยู่

ภายในห้องกลับมีผู้หญิงสิบกว่าคน……

คนเยอะก็ไม่ว่าอะไรนะ

แต่ผู้หญิงพวกนั้นกลับไม่ใส่เสื้อผ้าเลย บนตัวมีแค่เครื่องประดับที่ส่องแสงวิบวับ

ผู้หญิงสิบกว่าคนโอบล้อมเป็นวงกลม โน้มตัวลง หัวชนกัน……

นี่กำลังเล่นเกมอะไรกันอยู่ ธิชาพูดไม่ออกจริงๆ แต่ภาพที่เห็นมันดูขัดกันมาก จนเธอรู้สึกคลื่นไส้

ธิชาเดินเข้ามา ไม่นานก็ดึงดูดสายตาของธาวินเข้า

เขาสีหน้าเย็นชา กำลังสูบซิการ์อยู่ แววตาเย็นชากวาดมองไปที่ใบหน้าของเธอ ต่อมาก็เบือนหน้าหนี เหมือนขี้เกียจมองเธอแล้ว

ธิชารู้สึกสะอิดสะเอียน อยากจะออกจากห้องนี้โดยเร็ว

เพราะยังไงภาพแบบนี้……ถ้าเกาะติดในสมองคงได้คลื่นไส้เป็นเดือนแน่

เธอถอยหลัง อยากจะเดินออกไป แต่กลับต้องหยุดชะงักเพราะภาพตรงหน้า

หนึ่งในนั้นมีชายคนหนึ่งยิ้มทะลึ่งแล้วเดินไปด้านหลังของหญิงสาว ในมือถือขวดไวน์ไว้

แสงไฟสลัว ธิชาเลยเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ได้ยินแค่เสียงกรีดร้องของหญิงสาว——

เสียงร้องนั้นดูทรมานและแสบแก้วหูมาก ร้องสุดเสียงจนแทบขาดใจ ธิชาก็กลัวจนใจเต้นรัวตามไปด้วย

กลิ่นเลือดอ่อนๆโชยออกมา……

ชายหนุ่มที่เล่นจนสนุกก็ปรบมือหัวเราะใหญ่ ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นธิชา แล้วมองเธอด้วยความสนใจ “โอ๊ะ ทำไมถึงมีเพิ่มมาอีกคนล่ะ เข้ามาเมื่อไหร่เนี่ย ทำไมไม่ทำตามกฎเลย ใส่เสื้อผ้าให้ใครดูกัน?”