รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่221 คืนนี้นอนกอดกันแบบนี้เถอะ
ดนัยกฤตไม่ได้เกิดคึกคะนองขึ้นมาเฉยๆ แต่เพราะเขามีความชอบแบบนี้อยู่แล้ว
ยิ่งตอนที่ธิชารู้สึกคับจนปวดท้องน้อย เขากลับไม่ยอมเสร็จง่ายๆ
ปริมาณครั้งนี้ของเขาเยอะเกินจนน่ากลัว โดยเฉพาะธิชาที่หลังแนบบนโต๊ะ ด้านล่างแหวกออก ท่าทีของเธอเป็นเหมือนอุปกรณ์ที่คอยรับเขา
ธิชาเหนื่อยมาก รู้สึกทนไม่ไหว จึงเอ่ยปากขอร้องเขาด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง พยายามพูดจาเพราะๆกับเขา
ดนัยกฤตน่าจะรู้ทันเธอแล้ว รู้ว่าแม้เธอจะชอบพูดออดอ้อนร้องขอ แต่แรงต้านทานของร่างกายก็ไม่ได้ต่ำขนาดนั้น
เขาเริ่มปล่อยมือออก ควรทำยังไงก็ทำตามนั้น
ตอนจบศึกรอบแรกธิชาก็ขอร้องให้เขาปล่อยเธอแล้ว แต่เขากลับไม่คิดที่จะหยุดเลย ไม่นานก็กดเธอไว้แล้วเปิดศึกใหม่
ครั้งนี้รู้สึกท้องน้อยบวมมาก รู้สึกทรมานขึ้นทุกที
เธอจับเอวชายหนุ่มไว้อย่างหมดทางเลือก “คุณรังแกฉันมากไปแล้วนะ ดนัยกฤตหยุดเถอะ พอเถอะนะ ฉันรับไม่ไหวแล้วจริงๆ”
ชายหนุ่มหรี่ตาลง และแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์มากขึ้นกว่าเดิม
เขามองดูร่างกายอ่อนช้อยที่งดงามของเธอจากที่สูง แล้วถามว่า “ทำไมถึงรับไม่ไหวแล้วล่ะ รับไม่ไหวตรงไหนเหรอ?”
ธิชาทั้งที่รู้ว่าเขาตั้งใจหลอกให้ตัวเองตอบคำถามที่ลำบากใจ แต่เธอไม่มีทางทำให้เขาสมหวังหรอก
เธอพูดด้วยใบหน้าแดงระเรื่อว่า: “คุณว่าไงล่ะ ให้คุณนอนบนโต๊ะแข็งๆนี่คุณชอบไหมล่ะ? มันแข็งมากเลยนะ คุณปล่อยฉันไปเถอะ”
ดนัยกฤตกลับหัวเราะแล้วหรี่ตามองเธอ “เธอไม่พูดความจริง ฉันไม่ปล่อยเธอไปหรอกนะ”
ธิชาบิดเรือนร่างอย่างทรมาน เขากลับหัวเราะอย่างได้ใจ ต่อมาเขาก็หยิบพู่กันใหม่เอี่ยมในกระบอกใส่ดินสอไม้จันทน์ออกมา แล้ววาดไปบนเรือนร่างของเธอ
พู่กันนั่นเป็นสิ่งล้ำค่าทั้งสี่ในห้องสมุด เนื้อขนนุ่มอ่อนโยน แต่แม้จะเป็นของที่นุ่มเพียงใด ถ้าปัดไปที่ร่างกายเบาๆก็ต้องจั๊กจี้กันทุกคน
ธิชาถูกเขาแกล้งเล่นจนเหมือนแมวน้อยที่หมดหนทางสู้ หดตัวอยู่บนโต๊ะอันกว้างใหญ่ ครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน
ชายหนุ่มยังคงแกล้งเธอเล่นจากที่สูง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ปากไม่ตรงกับใจอยู่แล้ว ตอนถอดเสื้อผ้าแล้วมักจะจริงใจกว่าตอนใส่เสื้อผ้าเสมอ แต่กับเธอนี่สิ ขนาดถอดเสื้อผ้าแล้วยังไม่จริงใจอีก ธิชาที่รัก……ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจต้องถูกลงโทษนะ”
ธิชารู้ว่าเขาตั้งใจหยอกตัวเองเล่น แต่ก็ไม่มีแรงต้านทานเลยสักนิด
ทำได้เพียงปล่อยให้ชายหนุ่มร่างกำยำที่ขี่อยู่บนตัวเธอใช้พู่กันแหย่เธอเล่น
ยอดดอกบัวตูมสีชมพูอ่อนของเธอถูกเขาใช้พู่กันปัดเบาๆ……
ร่างกายของเธอสั่นเทา อ่อนระทวยลงจนหมดแรงตอบโต้
เธอกัดริมฝีปากบ่นว่า “ซี๊ด~ เสียวไม่ไหวแล้ว~ หยุดเถอะนะ ขอร้องล่ะ ฉันอยาก……ฉันอยากไปเข้าห้องน้ำ……”
ดนัยกฤตหัวเราะเหมือนดั่งอสูรที่งดงามที่สุดบนโลกใบนี้
ฝ่ามือที่หยาบกร้านเล็กน้อยของเขาค่อยๆลูบไล้ท้องน้อยของเธอเบาๆ ถูไถไปมาอย่างนั้น ทำเอาเธอรู้สึกเสียวมากขึ้นเรื่อยๆ
พู่กันที่อยู่ในมืออีกข้างก็แทงลึกเข้าไปโดยไม่บอกกล่าว……
ธิชาตัวสั่นเทาจนพูดไม่ออกสักคำ
……
เขาเล่นไปนานๆเข้า ก็รู้สึกเบื่อแล้วโยนพู่กันออกไปข้างๆ
ธิชาร้องไห้ขี้มูกโป่ง
ชายหนุ่มบีบแก้มเธอเบาๆด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เสียดายว่า: “น่าสงสารจริงๆเลยนะ ทำไมร้องไห้แบบนี้ล่ะ น้ำเต็มไปหมดเลยเนี่ย ถ้าเกิดร่างกายขาดน้ำขึ้นมาจะทำยังไง”
ธิชาร้องไห้หนักขึ้น อยากจะด่าเขาเลว แต่กลับไม่มีแรงพูดเลยด้วยซ้ำ
เธอก็คิดว่าในที่สุดเขาก็จบได้สักที ในที่สุดก็จะหนีออกจากเงื้อมมือของเขาแล้วไปอาบน้ำได้สักที
ชายหนุ่มก็โน้มตัวลงแล้วอุ้มเธอลงมาจากบนโต๊ะหนังสือ
แต่วินาทีต่อมา ธิชากลับต้องสิ้นหวังอีกครั้ง——
ดนัยกฤตกอดเธอไว้แล้วพูดอย่างเชื่องช้าว่า: “ตัวร่านแบบนี้ ขนาดพู่กันยังอุดไว้ไม่อยู่”
เขาแสยะยิ้มด้วยสีหน้าไร้พิษภัย จากนั้นก็ส่งแท่งร้อนเข้าไปอีกครั้ง——
……
ธิชาถูกเขากอดไว้แบบนี้ หลังจากนั้นก็ออกจากห้องหนังสือไปทีละก้าวตามจังหวะของเขา
ตลอดทางที่เดินกลับเธอก็แอบสาบานกับตัวเอง
คืนนี้เขาจะต้องวางแผนไว้แน่เลย จะต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ
ไม่งั้นจะหลอกให้เธอไปอยู่เฝ้าเขาทำงานในห้องหนังสือได้ยังไง
ที่จริงเขาคิดวางแผนไว้อยู่แล้ว ดึงดันที่จะทำเรื่องอย่างว่ากับเธอในห้องหนังสืออันหรูหราแบบนี้ แถมยังทำแบบหนักหน่วงอีกนะ……
ดนัยกฤตอุ้มเธอลงไป ทันใดนั้นก็ถามเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เธอแอบด่าฉันในใจหรือเปล่า?”
ธิชากัดริมฝีปากบาง ขนาดหายใจเสียงดังยังไม่กล้าเลย
ตอนนี้ก็น่าจะห้าทุ่มได้แล้ว คฤหาสน์กว้างใหญ่แถมยังมีคนรับใช้เยอะขนาดนี้
ใครจะรู้ว่าคนรับใช้ทุกคนนอนกันหมดแล้วหรือยัง
ถ้าเกิดยังมีคนไม่นอนล่ะ
ก็ต้องเห็นเธอถูกอุ้มลงมาด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าน่ะสิ……
ธิชากัดริมฝีปากไม่ยอมตอบ เขาเลยกระแทกเธอเบาๆ
ธิชาเกือบร้องออกมาเพราะการกระแทกของเขา
ตอนที่ใกล้ถึงห้องนอนแล้ว เธอจึงกัดไหล่เขาอย่างโมโห และยังกัดแรงอีกด้วย
ดนัยกฤตก็ไม่ว่าอะไร แค่หัวเราะเสียงเบา
รอปิดประตูแล้ว ดนัยกฤตก็อุ้มเธอไปในห้องอาบน้ำ
ธิชายังคงกัดไหล่ของเขาไม่ยอมปล่อย เหมือนกำลังใช้โอกาสนี้ระบายความโกรธในคืนนี้ของตัวเองทั้งหมด
ดนัยกฤตรอน้ำในอ่างน้ำเริ่มเยอะแล้ว
เขาก็ขู่ด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ถ้ายังไม่ปล่อยอีก คืนนี้ฉันไม่เอาออกแล้วนะ และจะไม่ให้เธออาบน้ำด้วย คืนนี้ก็นอนกอดกันแบบนี้แหละ”
ธิชาได้ยินว่าเขาจะไม่ออกไป
ก็ถึงตกใจแล้วรีบปล่อยออก
ดนัยกฤตก็รู้ว่าเธอเหนื่อยมากแล้วจริงๆ ก็เลยปล่อยเธอไปก่อน แล้ววางตัวเธอลงในอ่างน้ำอุ่นๆ
ธิชานวดท้องตัวเองเบาๆ ความรู้สึกบวมนั้นมันเจ็บมากจริงๆ
เธออดไม่ไหวย่นจมูก “น่ารำคาญจริงๆ ผู้ชายนี่มันเลวกันหมดจริงๆเลยนะ ต่อไปจะรังแกฉันแบบนี้ไม่ได้แล้ว ใส่ถุงยางเถอะ”
เธอเพิ่งพูดจบ ดนัยกฤตยังคงยืนอยู่ข้างอ่างน้ำ แล้วตอบอะไร
ธิชาคิดว่าเขาไม่ได้ยิน กำลังจะพูดซ้ำอีกครั้ง
แต่กลับรู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบ
เหมือนเป็นเพราะคำพูดเดียวของเธอ ทำให้อุณหภูมิในอ่างน้ำลดลงไป