รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่220 ทำไม ธิชาที่รักรังเกียจฉันเหรอ
ธิชาขมวดคิ้ว ทำท่าไม่พอใจ
ดนัยกฤตดีกับเธอมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ก็จะคิดถึงจิตใจเธอเสมอ
มีเรื่องเดียวเลยก็คือเรื่องยา ที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดเขาได้
ธิชาไม่เพียงแค่กลัวขมเท่านั้น แต่ให้เธอดื่มยาขมๆที่มีกลิ่นเหม็นนี้ทุกวันต่างหาก เธอมักจะนึกถึงภาพวันนั้นที่ถูกไพลินกรอกยา
ดนัยกฤตเห็นเธอไม่พอใจ เขาโอบเธอเอาไว้แล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “ให้เธอดื่มยาไม่ได้ทำร้ายเธอสักหน่อย เธอยังสาว ตอนที่ยังปรับสภาพร่างกายได้ก็ทำไปเถอะ รออายุเยอะแล้วอยากรักษาขึ้นมาจะยากเอานะ เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันรับปากเธอ ขอแค่หมอบอกว่าเธอร่างกายดีขึ้นแล้ว หยุดกินยาได้ ไม่ต้องดื่มยากันแล้ว ดีไหม?”
ธิชารู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงของเขา ไม่งั้นก็ไม่มีเหตุผลที่จะบังคับเธอดื่มยาทุกวัน เป็นเพราะเป็นห่วงเธอสินะ คิดได้แบบนี้แล้ว เธอก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรที่อดทนไม่ได้
……
สองวันหลังจากนั้น ตอนแรกดนัยกฤตนัดหมอไว้จะพาธิชาไปตรวจร่างกาย
สุดท้ายเขามีธุระขึ้นมาเสียก่อน เขาไม่วางใจให้ธิชาไปคนเดียว เลยให้อี๊ฟพาเธอไปด้วย
ธิชาไม่ค่อยได้อยู่กับอี๊ฟตามลำพังเลย เพราะไม่ค่อยถูกกับปุณิกา ในใจเธอจึงระวังอี๊ฟอยู่บ้าง กลัวว่าจะเกิดความขัดแย้งอะไรต่อกันอีก
แต่อี๊ฟยังคงมีท่าทีอ่อนโยนเสมอ ตั้งใจฟังที่ดนัยกฤตสั่ง แล้วพาเธอไปหาหมออย่างสงบเสงี่ยม
แต่ที่ธิชาสงสัยคือ หลังจากที่ตรวจร่างกายเสร็จแล้ว หมอก็สั่งยาใหม่ให้กับเธอ จากนั้นอี๊ฟก็ไล่เธอออกไปก่อน จากนั้นก็ปิดประตูคุยกับหมอสองต่อสอง
อี๊ฟรู้สึกว่าเธอเป็นคนดีมาก ธิชาไม่ควรสงสัยเธอเลย แต่ถ้ามีความสงสัยเกิดขึ้นในใจ ก็จะหยุดไม่ได้อีกต่อไป
ธิชาก็เลยแอบมองไปที่ช่องว่างของประตู
แม้จะฟังไม่ออกว่าอี๊ฟกับหมอคุยอะไรกัน แต่ก็สังเกตเห็นสีหน้าจริงจังของพวกเขา ไม่เหมือนกับการพูดคุยปกติทั่วไป
สุดท้ายหลังจากที่เอายาเสร็จแล้ว ธิชาก็อดไม่ได้ถามว่า “อี๊ฟ เมื่อกี้คุยกับหมอนานจังเลยนะ ครั้งก่อนตอนที่ท่านดนัยพาฉันมาหาหมอ ก็คุยกับหมอนานมากเหมือนกัน ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย อาการป่วยของฉันมันไม่สะดวกคุยต่อหน้าฉันเหรอ? รู้สึกว่าเรื่องที่พวกเธอกับหมอคุยกันดูจะจริงจังมากเลยนะ”
ธิชาอยากจะถามอ้อมๆ แต่พอมาคิดแล้ว ที่อี๊ฟอยู่กับดนัยกฤตได้นานหลายปีขนาดนี้ ก็ต้องเป็นคนที่เขาไว้ใจและเชื่อใจอยู่แล้ว
อี๊ฟไม่ได้ตำแหน่งมาง่ายๆเพียงเพราะเชื่อฟังหรอก จะต้องมีด้านแข็งแน่นอน
คนแบบนี้ ไม่ใช่คนที่เธอจะถามแบบอ้อมๆได้
ดังนั้นธิชาก็เลยถามไปเลยตรงๆ
อี๊ฟอมยิ้มแล้วพูดว่า “คุณธิชาคิดมากไปแล้วค่ะ ท่านดนัยแค่เป็นห่วงคุณ เลยสั่งให้ฉันคุยกับหมอนานหน่อย ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
ธิชายังคงรู้สึกไม่สบายใจ ก็เลยถามต่อว่า “หรือร่างกายฉันมีโรคอะไรจริงๆ อี๊ฟ ฉันโตแล้ว ร่างกายของฉันมีปัญหาอะไร ฉันมีสิทธิ์ที่จะรับรู้นะ”
สีหน้าของอี๊ฟดูจริงจังขึ้น เหมือนกลัวพูดผิดแล้วจะทำให้เธอโกรธ เธอครุ่นคิดสักพักแล้วพูดว่า: “ไม่มีอะไรจริงๆ ก่อนหน้านี้คุณกินยาที่ทำร้ายมดลูก แต่บอกบอกแล้วว่า บาดเจ็บแค่ผิวเผิน แต่ไม่ได้ทำร้ายถึงรากฐาน คุณธิชายังสาว ถ้าดื่มยาจีนโบราณก็ยังมีหวังให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ นอกจากปัญหาในด้านนี้แล้ว ก็ไม่มีปัญหาอื่นแล้วค่ะ”
ธิชาพยักหน้า คิดในใจว่าคงถามอะไรไม่ได้แล้วล่ะ
เธอมีคำถามในใจมากมาย และยังไม่ค่อยเชื่อใจอี๊ฟด้วย
แต่พอขึ้นรถแล้ว คนขับรถขับออกไปสักพักแล้ว
ทันใดนั้นอี๊ฟก็ขยับเข้ามาใกล้เธอ แล้วกระซิบบอกเธอว่า: “คุณธิชา ที่จริงเมื่อกี้ฉันคุยกับหมอนาน มีเหตุผลจริงๆค่ะ ที่คุณจะสงสัยก็ไม่แปลกหรอกค่ะ”
ธิชารู้สึกตื่นเต้น ความคิดมากมายผุดขึ้นมามากมายในสมอง
อี๊ฟกลับพูดด้วยความเขินอายว่า: “หมอที่ท่านดนัยหามาให้คุณ เป็นหมอดังที่เชี่ยวชาญในแผนกสูตินารีที่ปรับความสมดุลในร่างกายสตรี ฉันค่อนข้างยุ่งมาก ช่วงนี้ก็มีปัญหาด้านประจำเดือนมาไม่ปกติด้วย ก่อนหน้านี้ก็เคยไปหาหมอมาหลายคน ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ครั้งนี้พาคุณมาตรวจสุขภาพพอดี ฉันร้อนใจ ก็เลยถามหมอเกี่ยวกับร่างกายของฉันน่ะค่ะ”
ธิชาได้ยินแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เธอไอกระแอมสองที
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดูแล้วเธอคงคิดมากไปสินะ ทำเอาอี๊ฟอึดอัดใจเลย ดูเหมือนตัวเองจะใจแคบและระวังตัวมากเกินไปเลย
……
ตอนกลางคืนดนัยกฤตกลับมาดูจะอารมณ์ดีไม่เบา เพิ่งถอดเสื้อคลุมก็เข้ามาโอบธิชาแล้วจูบเธออยู่อย่างนั้น
ธิชายิ้มแล้วถามเขาว่า “วันนี้ท่านดนัยได้ลาภเหรอคะ?”
ดนัยกฤตเชิดคางของเธอแล้วพูดว่า “อี๊ฟเล่าเรื่องที่เธอไปตรวจวันนี้กับฉันแล้วนะ หมอบอกว่าผลลัพธ์ของยาดีมาก ร่างกายเธอดีขึ้นเยอะเลย”
ธิชาได้ยินว่าได้ผลดีก็ขมวดคิ้วขึ้นมา
ถ้าผลลัพธ์ดีงั้นแสดงว่าเธอจะต้องดื่มยานี้ต่อไปอีกนานเลย……
เธอย่นจมูกแล้วพูดว่า: “นอกจากจะดื่มยากแล้ว ฉันไม่รู้สึกว่ายาตัวนี้จะยิ่งใหญ่และวิเศษตรงไหนเลย”
เขาพูดอย่างลึกซึ้งว่า: “ผ่านไปอีกสักพักแล้วเธอจะรู้เอง”
……
ตอนกลางคืน เป็นครั้งแรกที่ธิชาถูกดนัยกฤตกดตัวทำที่โต๊ะทำงานใหญ่……
ตอนแรกเขากำลังทำงานอยู่ ธิชาขดตัวอยู่บนโซฟาจนง่วงนอน
ไม่ว่าที่เธอจะง่วงนอนตลอดเวลา ที่นี่มีเครื่องทำความร้อนตลอดเวลา เธอห่มผ้าสบายมากจริงๆ
บวกกับยาที่ดื่มทุกคืนจะมีผลข้างเคียงคือช่วยในการนอนหลับ ตอนที่เธอไม่ได้ดื่มยาเที่ยงคืนก็ยังไม่ง่วงเลย ตั้งแต่เริ่มดื่มยานี้แล้ว ทุกคืนเพิ่งดื่มยาได้ไม่นานก็ง่วงแล้ว
……
ทันใดนั้นดนัยกฤตที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานใหญ่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโซฟา อุ้มเธอขึ้นมา ไม่รู้ว่ากดเธอลงบนโต๊ะได้ยังไง แล้ววางกระดาษหนาไม่กี่แผ่นไว้ใต้แผ่นหลังของเธอก็เท่านั้น……
ธิชาคุ้นชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว เลยไม่ขัดขืนอะไรมาก
แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ปิดไฟด้วยซ้ำ เผชิญหน้ากันแบบตรงๆแถมยังซึ่งๆหน้าอีก เธอเลยรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย
ดนัยกฤตเป็นมือโปรในด้านนี้ ทำให้ธิชาสบายจนควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่เรื่อย
รอเธอได้สติแล้ว ก็ถูกไอร้อนของเขาพ่นออกมาจนแตกตื่น เธอจับแขนเขาไว้แน่นแล้วพูดว่า: “ร้อนจัง เยอะเกินไปแล้วนะ เอาออกไปเร็ว……”
ชายหนุ่มที่พึงพอใจตอนนี้ก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา
เขาบีบข้อเท้าที่อ่อนนุ่มของเธอ แกล้งทำเป็นไม่พอใจแล้วพูดว่า: “ทำไม ธิชาที่รักรังเกียจฉันเหรอ? ฉันไม่อยากเอาออกไปหรอกนะ”
ธิชาอยากจะร้องไห้ “ไม่ได้รังเกียจคุณ ฉันแค่ร้อน และมันเจ็บมากด้วย……