รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่219 บนตัวของคุณธิชาเต็มไปด้วยกลิ่นนมนะครับ

ธิชาเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอเปิดประตูรถด้วยมือที่สั่นเทา

ทันใดนั้นชายหนุ่มกลับจับคอเธอไว้ แล้วดึงเธอไปหาตัวเองอีกครั้ง

ธิชากลัวว่าเขาจะกลับคำ ร่างกายสั่นเทาขึ้นมา

ธาวินเพิ่งสูบบุหรี่เสร็จหนึ่งมวน รอบกายอบครวญไปด้วยกลิ่นบุหรี่

มีควันบุหรี่อ่อนๆบังไว้ มือข้างหนึ่งของเขาจับผมของธิชาช้าๆ

เขาจับรากผมเธอไว้และดึงช้าๆ

ธิชามองดูความโกรธที่แววตาของเขา ในใจก็รู้สึกสิ้นหวังและโมโห

เธอไม่ควรขึ้นรถบ้านี่จริงๆ

แม้ตอนที่ถูกบังคับขึ้นรถเธอจะไม่มีทางเลือก

แต่ถ้ารู้แบบนี้ แม้จะรู้ว่าหนีไม่รอด เธอก็ไม่ควรขึ้นรถคันนี้จริงๆ

เธอที่ถูกธาวินขังไว้บนรถเป็นเหมือนแกะน้อยที่รอเชือด

จะเขมือบทั้งเป็นหรือฆ่าทั้งเป็น ก็ต้องตัดสินด้วยอารมณ์ของเขา

ตอนนี้ถ้าเกิดธาวินกลับคำขึ้นมา เรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นหรือเรื่องที่เธอกลัวมากที่สุด ก็จะหนีไม่รอด

ชายหนุ่มมองดูแววตาความหวาดกลัวของธิชา

เขากำเส้นผมเธอไว้แน่น แสยะยิ้มแล้วพูดว่า “ธิชา เธอคิดว่าตัวเองมีเสน่ห์มากแค่ไหนกัน ทำอย่างกับว่าฉันจะอยากได้เธอมากขนาดนั้นแหละ”

ผมของธิชาถูกเขาดึงจนเจ็บไปหมด ขนาดริมฝีปากยังซีดเซียวไม่น้อย

แววตาเหยียดหยามของธาวินเหมือนกำลังแล่เนื้อหนังของเธอออกเป็นชิ้นๆ เขาพูดเน้นย้ำอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำว่า: “ก็แค่ผู้หญิงสำส่อนคนหนึ่ง ผู้หญิงอย่างเธอ ในผับมีเยอะถมเถไป แค่อยู่กับดนัยกฤตไม่กี่วัน ก็มาแสดงเป็นหญิงรักนวลสงวนตัวต่อหน้าฉันอีก ยังมาแสร้งอย่างจริงจังอีก เธอนี่มันน่าสนใจจริงๆเลยนะ……คืนวันที่เธอขับรถชนฉัน ดนัยกฤตนั่นเอาเธอไปกี่รอบแล้วล่ะ หื้ม?”

หัวธิชาดัง ‘วิ้ง’ ขึ้นมา

ถ้าธาวินไม่พูดถึง เธอแทบจะลืมเรื่องนั้นไปแล้ว……

คืนนั้นดนัยกฤตไม่รู้ว่าไปถูกอะไรกระตุ้นมา เขาตั้งใจไม่วางสาย และปล่อยให้ธาวินฟังทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้น……

ธิชานึกย้อนกลับไปแล้วก็ใจเต้นตึกตัก และใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา

เธอเม้มปากบางไม่พูดอะไร

ธาวินชอบที่แค่พูดไม่กี่คำเธอก็เขินอายแล้ว

ยิ่งเธอประชดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งฮึกเหิมมากขึ้นเท่านั้น

วิธีเดียวที่ทำให้คือ ทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยินอะไรเลย……

ธาวินหัวเราะแล้วพูดว่า: “ถ้าไม่ได้ยินกับหูตัวเอง ฉันยังไม่รู้เลยนะว่าฉันเลี้ยงผู้หญิงสำส่อนออกมา แล้วถวายส่งให้ดนัยกฤต……น่าสนใจดีนะ ธิชา เธอนี่มันยิ่งอยู่ก็ยิ่งสำส่อนขึ้นทุกวันนะ ผ่านไปอีกสองปี เกรงว่าเธอคงจะสำส่อนกว่าณิชานาฎอีกนะ ผู้ชายคนไหนก็สามารถขึ้นเตียงกับเธอได้”

ธิชายังคงมีสีหน้าซีดเซียว ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เธอก็ไม่ตอบสนองอะไรทั้งสิ้น

ธาวินก็รู้สึกว่าไม่สนุกแล้ว ในที่สุดก็ปล่อยมือออก

เธอขยับไปที่ประตูรถด้วยเนื้อตัวอันสั่นเทา ตอนที่ลงรถก็ไม่ลืมที่จะถือเค้กที่เพิ่งซื้อมา

เท้าเพิ่งถึงพื้น ธิชาก็ทรุดลงไป เกือบล้มลงไปกับพื้น

ยังดีที่เธอสวมรองเท้าส้นแบน ถึงฝืนตัวเองให้ยืนนิ่งได้

เธอถือกล่องเค้กแล้วเดินออกไปไกลเรื่อยๆ

ไม่สนใจว่าตอนนี้สีหน้าตัวเองจะแย่แค่ไหน ไม่สนใจว่าเสื้อผ้าบนตัวจะเรียบร้อยดีหรือเปล่า

เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เธอแค่อยากจะกลับไปเร็วๆ

กลับไปในบ้านตอนนี้ของเธอ

……

ดนัยกฤตเป็นเหมือนกับปกติ ตอนพระอาทิตย์ตกดิน เขาก็จะกลับมากินข้าวเย็นพร้อมกับธิชา

ธิชาถูกธาวินรังแกเมื่อตอนบ่าย ตอนนี้แม้จะทำใจได้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกตกใจมากอยู่ดี

ส่วนมากก็เป็นเพราะรู้สึกผิด ไม่รู้ว่าตอนที่เธอถูกธาวินบังคับขึ้นรถ……จะมีคนไปบอกดนัยกฤตหรือเปล่า

แต่จนกระทั่งกินข้าวเย็นเสร็จ สีหน้าของดนัยกฤตก็ยังปกติดี ไม่มีความผิดปกติใดๆ

ธิชารู้สึกว่าคงเป็นเพราะตัวเองที่คิดมากเกินไป จึงรู้สึกโล่งอก

ดนัยกฤตยื่นมือไปลูบหน้าผากเธอเบาๆ

“สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีเลยนะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

ธิชารีบส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร อาจเป็นเพราะนอนกลางวันนานไปหน่อย นอนจนรู้สึกปวดหัวเลย……”

ตั้งแต่เดินกลับมาจากร้านเค้กจนถึงคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี กลัวว่าแม่บ้านจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ ก็เลยหลบอยู่ในห้องตัวเอง ไม่กล้าออกมา

ดนัยกฤตบีบแก้มเธอเบาๆแล้วพูดว่า “ก็บอกเธอแล้วไง นอนกลางวันนานๆจะทำให้ไม่สบายได้ เธอเกิดปีหมูหรือไง? ทำไมถึงนอนเก่งแบบนี้นะ”

ธิชาหัวเราะและปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป

……

ตอนกลางคืนถึงเวลากินยาแล้ว ธิชาย่นจมูกแล้วซดยาทั้งหมดลงไป

ตอนนี้ดนัยกฤตกำลังนั่งอยู่บนทำงานข้างเธอ เห็นท่าทีใบหน้ายู่ยี่ของเธอ ก็อมยิ้มแล้วกวักมือเรียกเธอ จากนั้นก็ป้อนขนมหวานให้กับเธอ

ธิชาไม่อยากดื่มยาจีนโบราณแล้วจริงๆ ดื่มมานานขนาดนี้ ยาในทุกมื้อก็ดื่มยากเหมือนเดิม

ขมไม่ว่านะ แต่ดูจะไม่รักษาอะไรเลย

เธอครุ่นคิดแล้วนั่งลงบนตักของชายหนุ่ม โอบคอเขาไว้แล้วพูดว่า “ยานี้จะดื่มหมดเมื่อไหร่ ฉันไม่อยากดื่มแล้วนะ มันขมมากเลย ยายังเข้มมากด้วย ว่ากันว่าถ้าผู้หญิงกินแต่ยา เวลานานเข้ากลิ่นกายบนตัวก็จะกลายเป็นกลิ่นยานะ ท่านดนัยคงไม่อยากให้ฉันมีกลิ่นตัวเหมือนยาหรอกนะ……”

ดนัยกฤตได้ยินแล้ว ก็ตั้งใจสูดดมกลิ่นกายของเธอ “คุณธิชาบนตัวมีแต่กลิ่นนมนะ……ไม่มีกลิ่นยาเลยสักนิด หื้ม?”

ธิชาขมวดคิ้วแล้วอยากพูดต่อ

แต่กลับถูกเขาขัดเสียก่อน “ให้เธอดื่มยานี้ก็เพื่อบำรุงร่างกายของเธอ อดทนอีกหน่อยนะ ทำตามที่หมอพูดนะ เด็กดี”