รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่217 คุณปล่อยฉันไปเถอะ อย่าแตะต้องตัวฉันเลย

ธิชากลัวการอยู่สองต่อสองกับธาวิน

ไม่ใช่แค่กลัวหรอก แต่หวาดเสียวต่างหาก

ธาวินเป็นเหมือนฝันร้ายของเธอ

กว่าจะตื่นจากฝันได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แถมยังเป็นฝันร้ายที่เธอไม่มีวันสลัดมันออกไปได้ ตอนกลางคืนเวลานอนก็จะฝันถึงมันอีกครั้ง จนเหงื่อไหลพรากเต็มหน้าผาก

เธอทนไม่ไหวกับการที่ต้องคุยกับเขาปกติ

โดยเฉพาะเมื่อตอนที่เขาพูดถึงดนัยกฤต

ดนัยกฤตเป็นชีวิตของเธอในตอนนี้

ทุกอย่างของเธอในตอนนี้ ไม่อยากแปดเปื้อนกับธาวินอีกแล้ว

ผู้ชายคนนี้มีพิษ ร่างกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าล้วนมีพิษทั้งหมด

ขอแค่เข้าใกล้เขา จะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่นอน

ธิชาอยากจะลงจากรถเร็วๆ ธาวินกลับกระชากคอเสื้อเธอไว้ และกดตัวของเธอลงไป

ธิชาเบิกตาโพลง ความหวาดกลัวที่ฝังอยู่ภายใต้จิตใจของเธอก็ระเบิดออกมาทันที

ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

เธอกัดริมฝีปากบาง คุกเข่าต้านทานการโจมตีของธาวิน

เธอพูดด้วยริมฝีปากอันสั่นเทาว่า “ธาวิน คุณบ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยฉันลงจากรถเถอะนะ……”

ธาวินกลับเปิดกระโปงหนาของเธอออก ฝ่ามือลูบไล้ไปบนเข่าและขาของเธอช้าๆ

เขาเม้มปากบางแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “ตอนขึ้นรถไม่เห็นหรือไงว่าฉันไล่คนขับรถออกไปแล้วน่ะ? ธิชา ในเมื่อเธอกล้าขึ้นรถ ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบนรถ นี่เธอกำลังแสร้งทำตัวใสหรือแสร้งทำเป็นไม่รู้ หื้ม?”

ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว เหมือนกับคนที่กำลังเป็นไข้

เขาลูบไล้ขาของเธอ แม้จะมีกางเกงซ้อนบางๆกั้นเอาไว้ แต่ก็ยังร้อนผ่าวจนเธอทนไม่ไหว……

ธิชาไม่กล้านึกถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เลย

แม้จะคุ้นเคยดีก็ตาม

คุ้นเคยจนเธอนับไม่ได้แล้วว่าธาวินเคยกดเธอทำอะไรในรถแล้วกี่ครั้ง

ตอนนี้เธอมีความรู้สึกเดียวนั่นก็คือ ‘รังเกียจ’

ความรักในสับเอ็ดปีนี้ ตอนนี้กลับเหลือเพียงแต่ความรังเกียจ

ธิชาหลับตาบีบบังคับให้ตัวเองอดทน

มือของธาวินกลับร้อนผ่าวยิ่งขึ้น เขาบีบนวดเบาๆ ปากก็ถามเธอด้วยรอยยิ้มว่า “ดนัยกฤตเคยเอาเธอบนรถไหม?”

เธอกัดริมฝีปากไม่ตอบ

ธาวินเอามืออีกข้างลูบไล้แก้มที่บวมขึ้นมาเล็กน้อยของเธอ แล้วพูดว่า: “ดูท่าน่าสงสารของเธอสิ ฉันคิดว่าเธอเก่งแค่ไหนเสียอีก ถึงทำให้ดนัยกฤตรักเธอขนาดนี้ แต่ก็เท่านั้นแหละ ธิชาจ๋า ช่วงนี้อยู่กับเขา เธอได้คิดถึงพี่ชายคนนี้บ้างหรือเปล่า?”

ธิชาคิดไม่ถึงเลยว่าคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากเขาได้

ตอนนั้นแม้เธอเคยคิดที่จะหนี แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะบังคับเขาเลย

ธาวินทิ้งเธอและทรยศเธอก่อน ส่งเธอให้ดนัยกฤตโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร

เธอยังกังวลว่าตัวเองอาจจะไม่มีความสามารถช่วยเขาทำเรื่องใหญ่สำเร็จได้ กังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

ต่อมาความจริงถูกเปิดเผย ความรู้สึกที่ถูกคนหลอกและทรยศยังคงตราตรึงอยู่ในจิตใจเธอไม่หาย

นี่เพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน

ธาวินกับญาณินแต่งงานกันที่เกาะG ได้เดือนกว่า

เขายังมีหน้ามาถามเธอว่าคิดถึงเขาไหมงั้นเหรอ

……

สองขาของธิชาถูกเขาแหวกออก เธอทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกเจ็บปวดและดูเหยียดหยามบีบบังคับให้เธอตั้งสติ

ก็เหมือนกับกำลังถูกโจรลวนลามอยู่ นอกจากตั้งสติแล้ว ความรู้สึกอื่นล้วนแล้วแต่เปล่าประโยชน์ทั้งหมด

เธอหัวเราะออกมาแล้วพูดทีละคำชัดๆว่า: “ก็ต้องคิดถึงอยู่แล้ว ธาวิน ช่วงนี้ ฉันมักจะ……คิดถึงเสมอทุกๆวัน คิดถึงคุณ……ว่าเมื่อไหร่คุณจะโดนกรรมตามสนอง คุณทั้งเลวและต่ำ ขนาดน้องสาวตัวเองยังหลอกใช้ได้ ถ้าฟ้ามีตาจริง คุณจะต้องโดนกรรมตามสนองแน่ คุณว่าใช่ไหม?”

เธอเพิ่งพูดจบ เขาก็หยิกขาของเธอแรงๆ

แม้จะเจ็บมาก แต่ธิชากลับใจเย็นลงเพราะเหตุนี้

ธาวินจ้องเขม็งเธอด้วยแววตาที่โมโห เขาโน้มตัวลงไปปิดปากเธอไว้ด้วยริมฝีปากของตัวเอง กัดริมฝีปากของเธอแรงๆ

ขนาดช่องปากของธิชายังเย็นเฉียบ ไม่เหลือความอบอุ่นไว้ให้เขาเลยสักนิด

……

เธอถูกบังคับจูบ และยังไม่มีการตอบสนองใดๆ

ธาวินไม่พอใจแค่นี้

เขาเปิดกระโปรงของธิชาสูงขึ้น มือใหญ่ยกก้นเธอขึ้น ถอดกางเกงซ้อนของเธอออกไปถึงเข่า

ธิชาหลับตาปี๋ กลืนหมอกทั้งหมดในสายตาลงไป

เธอไม่อยากขอร้องธาวินอีกแล้ว

เธอเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ ไม่มีใครยอมอ่อนข้อต่อหน้าคนที่ตัวเองเกลียดหรอก

แต่ทุกอย่างนี้……เหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่เธออดทนแล้วจะปล่อยผ่านไปได้

ตอนนี้เธอเป็นคนของดนัยกฤต ทุกคืนดนัยกฤตจะนอนกับตัวเองตลอด

ถ้าตอนนี้เธอถูกธาวินข่มขืนบนรถ จะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับไปคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีโดยไม่รู้ไม่ชี้ได้เหรอ?

ธิชาไม่อยากขอร้องเขา แต่ในที่สุดเธอก็กำหมัดแน่น เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ธาวิน คุณปล่อยฉันไปเถอะ อย่าแตะต้องฉันเลยได้ไหม ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร……คุณเคยคิดไหมว่าเพื่ออะไร?”

ธาวินกำลังก้มตัวลงจูบท้องน้อยของเธอ เขาคุ้นเคยกับร่างกายอันอ่อนนุ่มของธิชามาก

ความอบอุ่นและกลิ่นกายของเธอเป็นยาพิษที่ธาวินไม่อาจปฏิเสธได้

เขาอดไม่ได้ที่จะเอาเธอ

ตั้งแต่ที่เธอเติบโตถึงสิบกว่าขวบ……เขาก็รู้สึกแบบนั้นมาโดยตลอด

ธาวินดึงเข็มขัดตัวเองออกอย่างเร็ว ใช้เข็มขัดมัดข้อมือสองข้างของเธอไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอทำร้ายตัวเอง

เธอขอร้องแล้ว แต่เขากลับไม่คิดที่จะหยุดเลย