รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่216 ดนัยกฤตได้ทำร้ายเธอใช่ไหม

ธาวินสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีน้ำเงิน ทำให้สีผิวที่ขาวเนียนของเขาดูซีดเซียวลงไปมาก

ธิชาชะงัก เห็นบาดแผลบนหน้าผากที่ยังไม่หายดีของเขา

เธอรู้สึกตื่นเต้น ความมั่นใจในตอนแรกก็ลดไปทันที

ใบหน้าอันหล่อเหลาของธาวิน น่าหลงใหลจนทำให้คนต้องมนต์

บาดแผลของเขาตอนนี้แม้จะไม่กระทบถึงรูปลักษณ์เลย แต่ถ้าดูอย่างละเอียดแล้วก็มีรอยอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าถ้าหายแล้วจะทิ้งรอยแผลไว้หรือเปล่า

วันนั้นธิชาใจร้อนเกินไป ถึงแม้ธาวินจะทำผิดต่อเธอมากแค่ไหน เธอก็ไม่ควรมีความคิดทำร้ายเขาหรือฆ่าเขาเลย

แต่ตอนนั้น เธอโกรธจนขาดสติ ในหัวมีแต่ความคิดที่อยากฆ่าเขา

ยังดีที่รถเบนท์ลีย์มีระบบป้องกันภัยที่ดี ไม่ทำร้ายเขากับญาณินถึงขั้นชีวิต

ทุกวันนี้พอธิชานึกถึงเหตุการณ์อุบัติเหตุรถชนในวันนั้น ก็รู้สึกผิดไม่หาย

ถ้าธาวินเป็นอะไรไปจริงๆ……ชีวิตของเธอก็อาจจะไม่ได้ดีขนาดนั้น

ธิชาขึ้นรถแล้วก็พูดจาน่ากวน ทำให้สีหน้าของธาวินเย็นชาลง

เขาทำหน้าบึ้งตึง กวาดตามองใบหน้าของธิชา เขาเม้มริมฝีปากบางแล้วพูดว่า: “ทำไม อยู่กับคนที่ชื่อดนัยกฤตนั่นแค่ไม่กี่วัน มารยาทการเป็นคนก็ลืมไปแล้วหรือไง? ขนาดพี่ชายก็ยังไม่เรียกแล้ว?”

ธิชาตอนแรกเห็นหน้าผากเขามีบาดแผล รู้สึกผิดเล็กน้อยในใจ ตอนนี้พอได้ยินเขาพูดแบบนี้อีก ความรู้สึกผิดเล็กน้อยนั้นก็มลายหายไปในทันที

ยากมากในการที่เธอจะทำตัวเคารพเขา แต่ก็ไม่อยากทะเลาะกันแล้วกระทบกับตัวเองมากเกินไป

เธอแค่ทำหน้าเย็นชาไม่อยากมองเขา จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า: “คุณชายธาวินยกยอฉันเกินไปแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันรู้ตำแหน่งของฉันดี ไม่กล้านับพี่นับน้องกับคุณชายธาวินผู้สูงส่งหรอกค่ะ คำว่าพี่ชาย ฉันเรียกไม่ได้หรอกค่ะ”

คำพูดประชดประชันของธิชาทำเอาชายหนุ่มที่เจ้าอารมณ์โมโหขึ้นมา

เขาหรี่ตาลง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือไปบีบคางของหญิงสาวไว้ เขาเชิดหน้าเธอขึ้นมาแล้วบีบบังคับให้เธอหันมาสบตากับเขา

ธาวินเป็นคนที่มีแค้นต้องชำระ

เมื่อกี้เธอตั้งใจประชดประชันเขา คิดว่าเขาคงจะพูดประชดเธอคืน

ธิชาชินกับคำพูดเยาะเย้ยของเขาแล้ว ตอนนี้ก็เลยไม่มีใจที่จะตอบโต้ แค่ทำสีหน้าเย็นชาปล่อยให้เขาพูดไป

แต่ทว่าธาวินกลับบีบคางเธอไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “แก้มข้างซ้ายเธอ ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

ธิชาอึ้ง ก็ถึงรู้ว่ารอยแผลบนใบหน้าตัวเองดึงดูดความสนใจของเขา

เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า: “ไม่ระวังน่ะ ไม่เป็นไร”

ธาวินกลับหรี่ตาลง แววตาที่เย็นชาเริ่มอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ

เขายกมือขึ้นเชิดคางของธิชา มืออีกข้างก็สัมผัสใบหน้าข้างซ้ายที่บวมขึ้นเล็กน้อยของเธอ

พอสัมผัสแล้วสีหน้าของเขาก็มืดมนลงไปอีก

ธิชาไม่ค่อยชินกับรอบตัวที่แผ่ซ่านไปด้วยความเยือกเย็นของเขา เธอยกมือขึ้นปัดมือของเขาออกไป ขณะเดียวกันก็หดตัวไปที่ประตูรถ เหมือนกลัวว่าเขาจะแตะต้องตัวเธออีกครั้ง

แม้ธาวินจะลดมือลงแล้ว แต่กลับหัวเราะอย่างเยือกเย็นขึ้นมา น้ำเสียงที่พูดก็เต็มได้ด้วยความเยาะเย้ย “ไม่ระวังงั้นเหรอ? เธอตบหน้าตัวเองอย่างไม่ระวัง หรือถูกคนอื่นตบหน้าอย่างไม่ระวังล่ะ?”

ธิชาหนักใจ

ป้าส้มถูกเธอบังคับถึงได้ลงมือ น่าจะกลัวว่าตบเบาไปเดี๋ยวจะต้องตบซ้ำ จึงลงมือค่อนข้างหนักทีเดียว

เธอรู้ดีว่าใบหน้าตัวเองมีรอยโดนตบที่ชัดเจน แม้จะผ่านไปคืนหนึ่งแล้วรอยก็ยังไม่จางหายไป เพราะเธอทาแป้งกลบไปด้วยจึงดูจางลง แต่ถ้าสังเกตอย่างละเอียดก็จะเห็นรอยนิ้วมือบนแก้มของเธอ

แววตาของธาวินเพียงแค่ดูแคลน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการซ้ำเติม

ธิชาก็ไม่ได้รับความไม่เป็นธรรมอยู่แล้ว ตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัดใจต่อหน้าเขา

เธอนั่งหลังตรงแล้วพูดว่า “เกี่ยวกับคุณด้วยเหรอ? คุณชายธาวินโดนชนจนสมองกระทบกระเทือนหรือไง ฉันได้รับบาดเจ็บยังไง เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?”

ธิชาว่าแล้วก็ยื่นมือไปเปิดด้ามจับประตู แต่ไม่คิดว่าประตูรถถูกล็อกไว้แล้ว เธอไม่มีทางหนีไปได้เลย

ผู้ชายด้านข้างแสยะยิ้มเย็นชาแล้วบีบข้อมือเธอไว้ ดึงเธอออกจากประตูรถอีกครั้ง

ตอนนี้ภายในรถที่มีพื้นที่จำกัดเหลือเพียงแค่เธอกับธาวินสองคน ภายในใจเธอก็มีความรู้สึกไม่ปลอดภัยเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าการอยู่กับเขาสองต่อสองจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่

ธิชาริมฝีปากซีดเซียว ร่างกายสั่นเทา “ธาวิน คุณมีอะไรก็พูดดีๆก็ได้ ปล่อยมือฉันก่อน”

สีหน้าของเขาเยือกเย็น แล้วยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าเธออีกครั้ง

ธิชาตัวสั่นคลอน

เพราะยังไงธาวินก็เป็นคนที่มีจิตใจหยาบช้า บางครั้งเธอไม่ได้หาเรื่องเขาด้วยซ้ำ แต่เขากลับตบหน้าเธอโดยไม่มีเหตุผล

ที่ธิชาหลบก็ทำไปเพื่อป้องกันตัวเองเท่านั้น

แต่ธาวินที่เห็นแล้วกลับทำให้สีหน้าของเขามืดมนลง

เขาเม้มปากบางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า: “ฉันจะถามเธอครั้งสุดท้ายนะ ทางที่ดีเธอตอบตามความจริงดีกว่า ใครตบหน้าเธอ ดนัยกฤตตบหน้าเธอใช่ไหม?”

ธิชารู้สึกอึดอัดกับน้ำเสียงเยือกเย็นและแปลกประหลาดของเขา

เธอบิดข้อมืออยากจะขัดขืนออกจากมือของเขา ปากก็พูดปฏิเสธไปอย่างไม่พอใจว่า “ไม่ใช่อย่างนั้น ดนัยกฤตจะตบฉันได้ยังไง คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนรักใหม่ของดนัยกฤต เป็นช่วงที่รักจนปานจะกลืนกิน คุณคิดว่าผู้ชายทั้งโลกนี้จะไม่มีเหตุผลเหมือนคุณหรือไง? โมโหก็ตบผู้หญิงไม่เลือกหน้าน่ะ!”

สักพักใหญ่ธาวินก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ ธิชาย่นจมูกแล้วนวดข้อมือที่ถูกเขาบีบจนเจ็บ

สีหน้าของเขายังคงมืดมน น้ำเสียงกลับเปลี่ยนเป็นสงสัยแทน “เขาไม่ได้ตบเธอจริงเหรอ?”

ธิชาถูกเขาบีบบังคับจนรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก แต่อาจเป็นเพราะถูกเขากดดัน พอเขาไล่ตามไม่หยุด พอเธอไม่ตอบก็รู้สึกใจสั่นแปลกๆ

และธาวินยังเป็นคนที่ไม่ได้คำตอบก็จะไม่ยอมหยุด ถ้าเธอไม่ยอมอธิบายให้เขาฟัง เกรงว่าเขาคงจะจับข้อสงสัยนี้ไม่ยอมปล่อยแน่

ธิชาเลยทำใจ แล้วเล่าเรื่องปุณิกากับเขาง่ายๆโดยใส่นมใส่ไข่เข้าไป

ความสัมพันธ์ของดนัยกฤตกับปุณิกาในแวดวงน่าจะไม่ใช่ความลับแน่นอน ถ้าธาวินอยากตรวจสอบ เขาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าปุณิกาคือใคร

ธิชาเล่าจบ ธาวินก็แสยะยิ้มเย็นชา “ฉันประเมินเธอต่ำไปจริงๆนะ ตอนที่อยู่กับฉันก็แสร้งทำตัวเป็นสาวตัวน้อยที่ถูกกลั่นแกล้งอยู่ตลอดเวลา พอเปลี่ยนคนใหม่ก็เปลี่ยนวิธีการด้วยสินะ? ขนาดวิธีการทำร้ายตัวเองก็ยังกล้าเล่นนะ แถมดนัยกฤตยังไว้หน้าเธออีก”

ธิชาใบหน้าร้อนผ่าว เธอหลบตาและมองไปนอกหน้าต่าง

มือกุมหน้าอกไว้พยายามหายใจให้เป็นปกติ “คุณชายธาวินจับตัวฉันมาก็เพื่อถามคำถามไร้สาระหรือไง? ตอนนี้ก็ถามหมดแล้วนี่ ฉันจะลงรถแล้ว”