รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่215 ธาวิน คุณจะทำอะไร

ดนัยกฤตขายาวและก้าวใหญ่มาก ธิชาถูกเขาจับมือเดินตามหลังไป เธอตามรอยเท้าเขาไม่ทัน จนต้องวิ่งตามเขาไป

ปุณิกาถูกตบ เสียงตบนั้นก้องกังวานมาก เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มมือหนักแค่ไหน

ธิชารู้สึกแอบเสียใจ

ที่จริงปุณิกาตั้งใจทำให้เธอโกรธก็เพื่ออยากให้ดนัยกฤตสนใจ……แต่ก็ไม่เคยทำร้ายร่างกายเธอจริงๆ

แต่พอปุณิกามาโวยวายแบบนี้ ดนัยกฤตจึงตบหน้าปุณิกาจริงๆ

ครั้งนี้ปุณิกาคงได้เกลียดเธอไปตลอดชีวิต และปั้นตุ๊กตามาสาปแช่งเธอทุกคืนแน่

ธิชาไม่เพียงแต่รู้สึกผิด และยังคิดว่าตัวเองไม่ควรทำแบบนี้หรือเปล่า

พอดนัยกฤตจับมือเธอเข้าห้องแล้ว และปิดประตูลง

ในใจเธอก็คิดว่าสารภาพเรื่องนี้ไปตามตรงดีไหม

ยังไงทำแล้วก็ต้องกล้ายอมรับสิ ใช่ว่าเธอจะไม่ได้เตรียมใจมาสำหรับเรื่องนี้

แต่เห็นท่าทีเมื่อกี้ของเขาดูโกรธมาก หรืออาจจะไม่ชอบที่ผู้หญิงก่อเรื่องหาเรื่องกันเองและสร้างความลำบากให้เขา

กว่าธิชาจะเอาใจเขาได้สำเร็จ เธอไม่อยากถูกผู้หญิงคนนั้นทำลายไปเสียก่อน

เธอครุ่นคิดแล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว

ดนัยกฤตนั่งลงบนโซฟา เธอก็เลยนั่งลงไปใกล้เขา

ยื่นมือไปโอบเอวเขาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “คุณเหมือนจะโกรธเลยนะ อย่าโกรธเลยนะ”

ธิชาพูดจบ เห็นเขายังไม่ตอบ

ก็เลยยื่นมือตัวเองไปแนบตรงหน้าอกเขา แล้วลูบเบาๆ เหมือนกำลังช่วยเขาให้หายโกรธ

สีหน้าที่เย็นชาของดนัยกฤต ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา มือใหญ่ของเขาจับมือเล็กของเธอไว้ “วันนี้ทำไมถึงเป็นเด็กดีขนาดนี้ล่ะ เป็นเหมือนศรีภรรยาเลย”

ธิชาแก้มแดงระเรื่อ “ฉันก็กลัวคุณจะโกรธนี่ไง? ที่จริงปุณิกาก็ไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ไม่น่าให้อภัยหรอก คุณจะโมโหขนาดนั้นทำไมกัน ยังตบหน้าเธออีก……”

ดนัยกฤตหรี่ตาลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ฉันได้ยินปุณิกาด่าเธอก็โมโหแล้ว ด่าคำเดียวยังไม่พอ ยังจะด่าคำหยาบไม่หยุดอีก ฉันจะไม่โกรธได้ยังไงล่ะ? ใครไม่รู้บ้างว่าเธอคือใคร นั่นเป็นที่รักของฉันเลยนะ ขนาดฉันยังไม่เคยด่าเลย”

ธิชาหัวเราะกับคำพูดของเขา ก็เลยโอบเอวของเขา มือที่ลูบหน้าอกของเขาก็ไม่ขยับไปไหน

ดนัยกฤตลูบไล้เส้นผมที่นุ่มสลวยของเธอ จากนั้นก็พูดหยอกว่า: “ยังไงฉันก็คิดว่าคุ้มดีนะ”

เขาพูดแบบนี้ ทำเอาธิชาอึ้งไปชั่วขณะ

“คุ้มอะไร?”

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ริมฝีปากแนบชิดไปที่ใบหน้าที่ร้อนผ่าวของเธอแล้วลูบไล้ลงเบาๆ “ฉันแค่ไล่ปุณิกาไปคนเดียว เมื่อคืนคุณธิชารับใช้ได้อย่างจริงใจ ขนาดริมฝีปากจิ้มลิ้มนี้ยังเอามาใช้งานด้วย ฉันรู้สึกว่าคุ้มค่ามากแล้วล่ะ”

ธิชาก็ถึงรู้ตัวว่าถูกเขาเยาะเย้ยอยู่ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อและแอบหยิกเขาเบาๆ

……

ตอนแรกก็ตื่นสายแล้ว ปุณิกายังมาโวยวายแบบนี้เลยทำให้เสียเวลาไปอีก

ดนัยกฤตก็เลยยกเลิกงานทั้งเช้า แล้วพาธิชาออกไปดื่มชายามเช้าด้านนอก

บอกว่าดื่มชายามเช้า ที่จริงก็เกือบเที่ยงแล้ว

ตอนบ่ายดนัยกฤตยังมีประชุม ธิชาก็เลยจะดื่มชายามเช้าแล้วค่อยกลับมาพักผ่อน

แผลมือซ้ายของเธอก็ดีขึ้นบ้างแล้ว อีกสองวันก็น่าจะไปเรียนได้แล้วล่ะ

แต่ไม่คิดว่าตอนที่ดื่มชาเสร็จแล้วลุกขึ้นนั้น ก็เห็นตรงทางออกมีธาวินที่เพิ่งเข้ามานั่งในร้าน

ไม่เพียงแค่ธาวินเท่านั้น ยังมีคนแปลกหน้ามากมายที่เธอไม่รู้จัก

ธาวินเหมือนไม่ได้สนใจเธอ ธิชาก็จับมือดนัยกฤตแล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แค่คิดว่าอยากจะออกจากโรงน้ำชาโดยเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกัน

พอเข้าลิฟต์ไปแล้ว ธิชาก็แอบเหลือบมองใบหน้าของดนัยกฤต เขากำลังถือโทรศัพท์จัดการธุระอะไรบางอย่าง เหมือนจะไม่ทันได้สังเกตทางเข้าประตูเมื่อกี้

ดูแล้วดนัยกฤตก็คงไม่เห็นธาวินสินะ แบบนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ดูน่าอึดอัดเกินไป

คนขับรถไปส่งดนัยกฤตที่ทำงานก่อน แล้วค่อยกลับไปส่งธิชาที่คฤหาสน์

เมื่อรถมาถึงสี่แยกก็ห่างออกไปเพียงสองช่วงตึกก็จะถึงที่หมายแล้ว

ธิชาเหลือบไปเห็นร้านเค้กโดยบังเอิญ

เธอชอบเค้กยี่ห้อนี้มาโดยตลอด แต่เพราะร้านสาขาย่อยมีน้อย และสถานที่ก็ไม่ค่อยสะดวกด้วย ตอนนี้กลับเห็นข้างๆนี้มีร้านสาขาย่อย และเธอก็ยังว่างไม่มีอะไรทำด้วย

ธิชาสั่งให้คนขับรถจอดรถก่อน บอกแค่ว่าไปซื้อของและเดินเที่ยว เดี๋ยวเธอเดินกลับไปเอง

คนขับรถก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาหาที่จอดให้เธอ

ธิชาเลือกเค้กนานมาก เธอถือกล่องเค้กเดินออกมา ทันใดนั้นตรงหน้าก็มีชายสองคนปรากฏขึ้น

ชายสวมชุดสูทสีดำที่เธอคุ้นเคยดี เป็นบอดี้การ์ดของธาวิน

เธอขมวดคิ้ว ในใจก็รู้สึกว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่

เธอได้ยินอีกฝ่ายพูดอย่างเคารพและเข้มงวด: “คุณธาวินเรียนเชิญครับ”

ธิชามองออกไป ก็เห็นรถจอดอยู่ตรงหัวมุม

เธอไม่อยากขึ้นรถเลย

ในใจคาดเดาได้อย่างเลยว่า ขอแค่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับธาวิน ต้องไม่เป็นเรื่องดีแน่

แต่ตอนนี้ข้างกายเธอไม่มีใครเลย คนเดียวที่ร้องขอความช่วยเหลือได้ก็มีแค่พนักงานในร้านเค้กแล้วล่ะ

นั่นเป็นสาวน้อยที่ตัวเล็กกว่าเธออีก

ธิชาถอนหายใจเบาๆ จึงต้องจำใจเดินตามผู้ชายสองคนนั้นไป

เธอถูกบังคับให้ขึ้นไปบนรถ บนรถมีแค่ธาวินนั่งอยู่ ขนาดคนขับรถด้านหน้ายังไม่อยู่ด้วยเลย

เธอรู้สึกกังวลใจ แล้วถามไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า: “ธาวิน คุณจะทำอะไรกันแน่?”