รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่218 หัวใจและร่างกายของฉันเป็นของดนัยกฤต

ธิชาไม่อยากร้องไห้แม้แต่นิด

ยิ่งไปกว่านั้นเธอรู้จักธาวินดี ตอนที่เขาอยากได้

ไม่ว่าเธอจะเจ็บปวดแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางหยุดแน่นอน

แต่ความเจ็บปวดในใจเธอไม่อาจหลอกตัวเองได้

กว่าเธอจะโน้มน้าวใจตัวเองให้ยอมรับความดีของดนัยกฤตได้ รับทุกอย่างที่ดนัยกฤตให้เธอ

ยอมรับชะตาชีวิตที่ว่าเธอจะไม่มีทางหนีพ้นออกจากพันธนาการของผู้ชายและใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว

เธอใช้เวลาเยอะมากในการยอมรับความสุขและความทุกข์ที่ชายอีกคนนำมาให้เธอ

และยังเสียเวลาขับไล่ธาวินชื่อนี้ออกจากสมองและตัดออกไปจากหัวใจได้

แต่ทว่าธาวินเป็นเหมือนปีศาจที่ไม่อาจขับไล่ออกไปได้

เขาเข้ามาอยู่ในชีวิตเธอได้ทุกครั้ง ทำลายชีวิตของเธออีกครั้ง

ไม่ว่ายังไงเธอก็หลบไม่ได้ และหนีไม่พ้นด้วย

……

ธาวินจูบขาของเธอขึ้นมาเรื่อยๆ

ร่างกายของเธอสั่นเทา สองมือกำหมัดไว้แน่น ขนาดเล็กที่จิกเข้าฝ่ามือยังไม่อาจทำให้เธอใจเย็นลงได้

เธอเอ่ยปากพูดด้วยความสิ้นหวัง แล้วถามด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทาว่า “ทำไม คุณเบื่อฉันแล้วไม่ใช่เหรอไง ไม่เสียดายที่จะส่งฉันให้คนอื่น? ทำไมถึงไม่ยอมให้ฉันใช้ชีวิตอย่างสงบ……ทำไมถึงต้องทำลายฉันด้วย ธาวิน ฉันทำอะไรผิดกันแน่ ถึงทำให้คุณเกลียดฉันได้ขนาดนี้ หรือขอแค่ฉันยังมีชีวิตอยู่หนึ่งวัน คุณก็จะทรมานฉันอย่างเต็มความสามารถใช่ไหม?”

แรงที่มือของธาวินลดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาชะงักแล้วเงยหน้ามองใบหน้าที่เจ็บปวดของเธอ

น้ำเสียงเขาแหบแห้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อัดอั้นตันใจ “เธอคิดว่าฉันกำลังทรมานเธองั้นเหรอ?”

ธาวินขมวดคิ้วเป็นปม ใบหน้าอันหล่อเหลาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่สับสนและไม่เข้าใจ

“ธิชา พี่แค่คิดถึงเธอน่ะ หรือเธอไม่คิดถึงพี่เลยเหรอ? เมื่อก่อนฉันทำไม่ดีกับเธอเหรอ? อย่างน้อยฉันก็เลี้ยงดูเธอมาสิบปี สิบปีมานี้พี่ดูแลเธอดีกว่าดนัยกฤตนั่นหลายเท่าพันเท่า เธอยุติธรรมกับฉันหน่อยได้ไหม ธิชา ฉันแค่คิดถึงเธอ……”

ธิชาแค่น้ำตาไหลออกมาไม่กี่หยอด

คราบน้ำตากลับแห้งติดบนใบหน้าของเธอ ดูอ้างว้างและโดดเดี่ยวมากขึ้น

เธอฟังที่ธาวินพูด นานมากก็ยังไม่ตอบสนองใดๆ

ธาวินแค่คิดว่าเธอคงเข้าใจแล้ว

ไม่ว่ายังไง ธิชาก็เป็นเด็กที่เธอเลี้ยงมาแต่เด็ก

ความรักและความรู้สึกอาลัยที่ธิชามีต่อเขา ไม่ใช่ผู้ชายคนไหนก็ได้ที่จะสามารถเข้ามาแทนที่ได้

ธาวินลูบไล้ร่ายกายของเธอ รู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนมขึ้นเรื่อยๆ

ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขาหลงใหลเหมือนธิชาเลย……

แม้เธอจะออกจากเขาได้ไม่นาน

เขากลับคิดถึงเธอจนทนแทบไม่ไหว

ขนาดเขาเองยังคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะอาลัยอาวรณ์ธิชาได้ขนาดนี้

แค่ไม่ถึงหลายสิบวัน……

เขาคิดว่าก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง

ถึงแม้จะส่งออกไป3ปี5ปีแล้ว เขาก็จะไม่สนใจขนาดนั้น

แต่ไม่คิดว่า

ไม่เพียงแต่สนใจและเป็นห่วง แต่เฝ้าคะนึงหาทุกคืนเลยต่างหาก

ช่วงเวลาที่ธิชาไม่อยู่ เขาไม่เคยรู้สึกสบายใจเลยสักวัน

เพียงแค่แวบเดียวที่เขากวาดตามองในโรงน้ำชาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ระยะที่ไกลขนาดนั้น เขากลับเห็นใบหน้าที่บวมเล็กน้อยของหญิงสาวอย่างชัดเจน

มันฝังอยู่ในสมอง สะบัดออกไปไม่ได้

เขาไม่กล้าคิดเลยว่าชีวิตของธิชาจะเจออะไรมา

ทั้งที่รู้ว่าดนัยกฤตรักเธอ เขาถึงได้ส่งธิชาออกไป

ถ้ารู้ว่าธิชาจะถูกทำร้าย เขาไม่มีทางส่งเธอออกไปแน่นอน

แต่เรื่องพวกนี้……ธิชากลับไม่รู้เลย

ในตอนนี้เขาอยากจะหวนคิดถึงอดีตที่หวานชื่นกับเธอ

สำหรับธิชาแล้วเจ็บปวดเหมือนกับนรก

……

ธาวินอยากจะทำเหมือนเมื่อก่อน

ในเรื่องแบบนี้เธอก็เขินอายอยู่แล้ว แค่ปฏิเสธตอนแรก ทำหลายๆครั้งเดี๋ยวก็เชื่อฟังเอง

แต่ความสิ้นหวังของธิชากลับทำให้เขาหมดอารมณ์

เขากำลังลังเล

ทันใดนั้นธิชาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า: “ที่แท้ความรักตลอดสิบเอ็ดปีของพี่ชาย คือเลี้ยงฉันเหมือนเป็นสาวขานบริการงั้นเหรอ บังคับฉันขึ้นรถ อยากจะทำก็ทำเลยงั้นเหรอ”

สีหน้าของธาวินเย็นชา อารมณ์ก็หายไปกว่าครึ่ง

เขาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า: “ฉันเลี้ยงดูเธอมาสิบเอ็ดปี สิ่งที่เธอติดค้างฉันไม่มีวันคืนหมดหรอกนะ แค่นอนด้วยแล้วมันยังไง ขอแค่ฉันอยาก เธอก็ควรจะรับใช้ฉันเต็มที่”

สีหน้าซีดเซียวของธิชาเหมือนกับเพิ่งผ่านลมมรสุมครั้งใหญ่ในชีวิตมา

ใบหน้าของเธอมีคราบน้ำตาที่แห้งติดใบหน้า

เงียบไปสักพักใหญ่ ถึงพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังว่า: “เป็นแบบนี้เองเหรอ? ฉันไม่คิดว่าฉันจะติดค้างอะไรคุณเลยนะ ฉันนอนกับคุณมาหนึ่งปีกว่า และ……คุณอย่าลืมล่ะว่า คุณส่งฉันเป็นของขวัญให้ดนัยกฤต คุณทำแบบนี้กับฉัน เรื่องนี้ฉันจะยังไม่พูดถึง คุณเคยคิดบ้างไหมว่าทำแบบนี้แล้ว……จะบอกกับดนัยกฤตยังไง? คุณคิดจะขืนใจผู้หญิงที่คุณส่งให้เขาเป็นของขวัญแล้ว ก็เหมือนกับการตบหน้าเขานั่นแหละ ธาวิน ยังไงคุณก็เป็นถึงนักธุรกิจ ขนาดกฎของการแลกเปลี่ยน คุณก็จะไม่สนใจงั้นเหรอ?”

สีหน้าของธาวินเย็นชาลงหลายเท่า

เขาข่มอารมณ์มานานมาก

บรรยากาศภายในรถดูคับแคบและเยือกเย็น

จนกระทั่งเขาปล่อยมือออกจากขาของธิชา แล้วดึงกางเกงตัวเองขึ้นอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็ดึงเข็มขัดออกจากมือของเธอ

เขาจุดบุหรี่ขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา

กลืนน้ำลายเงียบๆไม่พูดอะไร

ธิชารู้สึกว่าหนาวมาก

เธอดึงกางเกงซ้อนตัวเองขึ้นมาด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา และจัดกระโปรงตัวเองดีๆ

เธอหดตัวไปที่ประตูรถ แอบมองดูสีหน้าที่หงุดหงิดของธาวิน

แค่รู้สึกว่าน่าจะเป็นเพราะดนัยกฤต ถึงทำให้ธาวินล้มเลิกความคิดที่จะข่มขืนเธอ

ธิชาเม้มปากบางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “คุณกับฉันตัดขาดกันนานแล้ว ความสัมพันธ์พี่น้องหรือคนรัก มันจบไปตั้งแต่ที่คุณส่งฉันให้ดนัยกฤตเป็นข้อแลกเปลี่ยนแล้วล่ะ ตอนนี้ร่างกายและหัวใจของฉัน ล้วนแล้วแต่เป็นของดนัยกฤตทั้งหมด ฉันรักเขา ไม่อยากให้ชายคนอื่นนอกจากเขามารังแกฉันได้”

ธิชาพูดจบ หัวใจสั่นเทาเล็กน้อย ไม่สนใจว่าธาวินจะรู้สึกยังไง

แต่คำพูดพวกนี้จำเป็นต้องพูดให้ชัดเจน ไม่งั้นจะเก็บไปคิดกังวลอยู่ตลอด เรื่องอันตรายแบบนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นอีกกี่ครั้ง

ธาวินสูบบุหรี่เงียบๆ จนกระทั่งสูบหมดหนึ่งมวน

ธิชาก็กระอักควันจนไอคอกแคก

ทันใดนั้นเขาก็เปิดประตูรถ “ไสหัวไป ไสหัวไปให้ไกลเลย ไสหัวออกไปยิ่งไกลยิ่งดี”