รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่200 ชอบที่เธอวีนใส่ พอใจหรือยัง

ชายหนุ่มกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ความอ่อนโยนนั้นยังมีอารมณ์ขันปนอยู่

ธิชาได้ยินแล้วกลับหน้าแดงระเรื่อ ในที่สุดก็อดไม่ได้ผลักหน้าอกเขาทีหนึ่ง

“ตาบ้า”

เธอด่าเสียงเบา ความโกรธคงสะสมอยู่ในท้องเธอมานานมาก ตอนนี้กลับหนักขึ้นเรื่อยๆ จนพลิกไปมาในท้องเธออย่างทรงพลัง

ดนัยกฤตก็ไม่โมโห แต่กลับจูบเธอต่อไปไม่หยุด

ใบหน้าร้อนผ่าวของธิชาถูกเขาจูบจนร้อนขึ้น

เธอขยับร่างกายและพยายามหลบ แต่เขากลับพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “เด็กดีนะ อย่าโกรธเลย วันนี้ปุณิกามาที่นี่ไม่ได้บอกฉันก่อน น่าจะเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ฉันรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบปุณิกาสักเท่าไหร่ เมื่อกี้ฉันไล่ปุณิกากลับไปแล้วล่ะ ฉันบอกให้ปุณิกาถ้าไม่มีเรื่องด่วนก็อย่ามารบกวนเธออีก ได้ไหม?”

ธิชาไม่ยอมพูดไม่ยอมจา ใบหน้าบึ้งตึง ท่าทางดูเข้มงวดมาก

ที่จริงเธอรู้ดีแก่ใจว่าดนัยกฤตตามใจเธอมากกว่าคนอื่นๆ เขาทำดีกับเธอมากกว่าผู้หญิงข้างกายเขามาก เมื่อก่อนเขาอาจจะไม่มีความอดทนขนาดนี้ก็ได้

อย่างเช่นเรื่องตอนอาหารมื้อเย็น

ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาอาจจะตอบตกลงไปแล้ว หรืออาจจะพูดหยอกล้อสักหน่อย ธิชารู้สึกว่าตำแหน่งของตัวเอง ถ้าเอาแต่ใจและโวยวายต่อหน้าเขา คงจะดูงี่เง่ามากเกินไป

แต่เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้

เธอโกรธ ไม่ชอบใจ อยากจะทำให้ปุณิกาหายไปจากบนโลกนี้

นี่เป็นความคิดจริงๆที่เธอไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

ดนัยกฤตให้สิ่งของเธอเยอะมาก แต่ด้านความรู้สึก……เขาให้น้อยมากจริงๆ สำหรับเธอแล้วมันยังไม่พอ

เธอกลับรู้เส้นทางที่ตัวเองเลือกดี จึงไม่มีสิทธิ์ขอร้องให้เขารักเธอแค่คนเดียว

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เธอไม่อยากเลือกเส้นทางนี้……

แต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นในตอนที่เธอหมดทางเลือก

ตอนนี้ถึงแม้เธอจะอยากหนีไป ดนัยกฤตก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่

ความสับสนและความลังเลทับซ้อนกัน จนความแค้นของธิชาไม่มีที่ให้ระบาย

เธอรู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์แค่เอาแต่ใจงี่เง่าบ้างเป็นบางครั้งต่อหน้าดนัยกฤต แต่ถ้าเกินกว่าเหตุ เขาก็ไม่ยอมปล่อยให้เธองี่เง่าต่อไปแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นตำแหน่งและฐานะอย่างดนัยกฤต ในเมื่อเขารับปุณิกาเข้ามา ไม่เพียงแค่เพื่อความสวยและความสาวของผู้หญิงคนนี้แน่นอน ที่เขาต้องการคือประโยชน์พลอยได้ทางธุรกิจที่อยู่เบื้องหลังของปุณิกา

เขาเหมือนจะตามใจ……ปุณิกาอยู่บ้าง

ถึงว่าปุณิกาถึงกล้าจองหอง ที่ผู้หญิงคนนั้นจองหองก็เป็นเพราะเขาตามใจจนเป็นนิสัย

อาจจะนอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าทำให้ปุณิกาโกรธเลย

เห็นได้ชัดว่าปุณิการับรู้ได้ถึงความอันตราย ดังนั้นถึงตั้งใจมาหาเธอถึงที่แล้วพยายามตีสนิท ขณะเดียวกันก็เข้ามาทำความเข้าใจศัตรูด้วย

……

ธิชายังไม่ยอมพูดไม่ยอมจา ดนัยฏฟตก็ยังคงปลอบใจเธออย่างอดทน “เอาล่ะ เธอยังบาดเจ็บอยู่ โกรธแล้วเดี๋ยวก็ปวดเอาหรอก นิสัยของปุณิกาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พูดจาก็ไม่ค่อยระวัง แต่เธอก็ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจก็ได้ สิ่งที่เธอพูดเธอไม่ต้องไปจริงจังมากหรอก ฉันไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น และฉันจะไม่บังคับเธอแน่นอน เรื่องที่เธอไม่อยากทำ ฉันจะไม่มีทางบังคับเธอแน่ ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบปุณิกา แต่โอกาสที่ฉันกับปุณิกาได้อยู่ด้วยกันมีน้อยมาก เธอไม่ต้องกลัวหรอกนะ ยังไงก็มีฉันอยู่ข้างๆเสมอ มีฉันคอยปกป้องเธอ ปุณิกาไม่กล้าเข้ามาหาเรื่องเธออีกแน่นอน”

ธิชาพูดในใจ มาหาเองถึงที่ยังไม่เรียกว่าหาเรื่องอีกเหรอ? ในแนวคิดของดนัยกฤต ‘ไม่กล้า’ ที่เขาพูดถึง คงกำลังบอกว่าปุณิกาไม่กล้าทำร้ายเธอทางด้านร่างกาย

ส่วนทะเลาะกันเล็กๆน้อยๆ เขาไม่เก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ

เธอเงียบอยู่พักใหญ่ แล้วพึมพำว่า “ฉันรู้ว่าปุณิกาเป็นคนของท่านอวัช คุณตามใจเธอ คุณก็คงมีเหตุผลของตัวเอง……”

ดนัยกฤตลูบเส้นผมเธอเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เธอเข้าใจว่าฉันลำบากใจก็ดีแล้วล่ะ”

เขาคิดว่าธิชางี่เง่าพอแล้ว ไม่คิดว่าเธอเบ้ปาก แล้วกัดเรื่องนี้ไม่ยอมปล่อย: “ที่จริงนอกจากเหตุผลของท่านอวัชแล้ว คุณน่าจะชอบปุณิกามากนะ เพราะยังไงเธอก็ทั้งสวยและยังสาว แถมยังมีนิสัยเป็นเอกลักษณ์ ตอนที่อยู่กับคุณก็ยังบริสุทธิ์อยู่ แถมคุณยังเป็นคนแรกของเธออีกด้วย”

สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปทันที “เธอไปได้ยินมาจากไหนกัน?”

ธิชาเบ้ปากแล้วพูดว่า “น้องปุณิกาพูดเองน่ะสิ เธอถือฉันเป็นพี่น้องที่ดี พูดเรื่องลับๆของตัวเองกับฉันเยอะมาก คุณตามใจเธอฉันไม่แปลกใจเลยนะ เพราะยังไงเธอกับฉันก็คล้ายๆกัน ต่างก็เป็นสาวน้อยอายุไม่ถึงยี่สิบ คนอื่นเขาสะอาดบริสุทธิ์ ต่อไปคุณไปอยู่กับเธอสิ ยังไงเธอก็แน่นมาก ฉันมันไม่มีประโยชน์สำหรับคุณหรอก ไม่สำคัญเท่าลูกบุตรธรรมของท่านอวัชหรอกนะ”

สีหน้าของดนัยกฤตมืดมน เขาบีบแก้มเธอแล้วพูดว่า “อย่างอนเลยนะ คนอื่นเขาก็รู้ดีว่าฉันเอ็นดูเธอมากที่สุด ไม่เพียงแค่เอ็นดูนะ ฉันรักและเคารพเธอจนแทบถวายขึ้นหิ้งแล้ว ผู้หญิงที่กล้าทะเลาะกับฉันมีแค่เธอคนเดียว ธิชา หัวใจของฉันให้เธอคนเดียวนะ ข้อนี้เธอจะสงสัยไม่ได้เชียว”

เขาปลอบใจเธอแบบนี้ ธิชาก็คล้อยตามเขาเหมือนกัน

แต่เขาไม่ตอบโต้เลยด้วยซ้ำ นั่นแสดงว่าสิ่งที่ปุณิกาพูดกับเธอนั้น อย่างน้อยก็เป็นจริงอยู่ครึ่งหนึ่ง

นึกถึงท่าทางตอนที่ปุณิกาพูดอวดคืนแรกให้เธอฟัง และอวดคฤหาสน์ที่ดนัยกฤตซื้อให้เธอ ธิชาก็รู้สึกอึดอัดจนพูดไม่ออก

เธอหน้ามุ้ยแล้วถามเสียงเบาว่า “งั้นคุณชอบฉันมากกว่าปุณิกาไหม?”

เขาตอบโดยไม่ลังเล: “แน่นอน”

เธอพูดต่อว่า: “ฉันไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์แต่แรก และไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องบนเตียง คุณชอบฉันตรงไหนกันแน่?”

ดนัยกฤตสีหน้าจริงจังและขมวดคิ้ว คงจะชะงักกับคำถามของเธอ นานมากก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี

ธิชาเชิดหน้าขึ้นด้วยสีหน้าโมโหอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าถ้าไม่ได้คำตอบจากเขา เธอจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่

เขากอดเธอไว้ในอ้อมกอดตัวเองอย่างลนลาน แล้วตบก้นเธอเบาๆ

“ชอบที่เธองี่เง่า ทั้งงี่เง่าทั้งเอาแต่ใจ หน้าตาดูเรียบร้อย แต่นิสัยกลับดุร้ายเหมือนกรงเล็บแมว ชอบที่เธอววีนใส่ฉัน พอใจหรือยัง?”

ธิชายังคงน้อยใจอยู่ เธอกัดริมฝีปาก แล้วพูดบ่นว่า “คุณตีฉันเหรอ……”

ดนัยกฤตจับตรงที่ที่เพิ่งตีไปเมื่อกี้ แล้วนวดเบาๆ

ทั้งที่รู้ว่าเธอแค่ตั้งใจทำ เขากลับอดไม่ได้รู้สึกสงสารเธอ

ธิชานอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา สักพักก็กอดเขาเอาไว้ด้วยแขนและขา

ล็อกเอวที่แข็งแกร่งของเขาไว้แน่นๆ

“ฉันรู้ว่าฉันจะครอบครองคุณคนเดียวไม่ได้หรอก ฉันก็ไม่ได้โลภมากขนาดนั้นด้วย แต่คุณบอกว่าจะดีกับฉัน ฉันขอให้คุณทำดีกับฉัน ตามใจฉัน อยู่กับฉัน เวลาที่อยู่กับฉันจะต้องมากกว่าคนอื่นๆด้วย……”

เธอโกหก

ผู้หญิงต่างก็โลภมากกันทั้งนั้น เธอก็โลภมากเหมือนกัน