รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 201 ยิ่งรู้สึกว่าเธอเป็นพวกเด็กไร้น้ำยา
ที่เธอต้องการไม่ได้มีแค่การอยู่ดูแลและใกล้ชิดกันเป็นครั้งคราว
เธอต้องการความรักที่มากกว่านี้ แต่เธอรู้ว่าจะบังคับจิตใจกันไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงเก็บซ่อนมันไว้ในใจ และไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย
ธิชาชีวิตมาจนถึงขนาดนี้ ประสบการณ์ทั้งหมดที่สรุปได้ก็คุ้มค่าที่จะพิจารณา
น้อยคนนักที่จะได้ตามที่ต้องการจริงๆ
สิ่งที่ต้องการมากที่สุด ก็มักจะสูญเสียไปต่อหน้าต่อตา
สิ่งที่เหลืออยู่ก็มักจะไม่ใช่สิ่งที่ต้องการมากที่สุดเสมอไป
ทุกคนก็เป็นอย่างนั้น
เพราะไม่มีคำอธิบายอื่นใด จึงถือว่านี่เป็นกฎแห่งชะตากรรมของโลกใบนี้เท่านั้น
……
ดนัยกฤตใช้นิ้วหมุนผมนุ่มลื่นของเธอ และดึงเธอเข้ามากอดปลอบเป็นเวลานาน
คำขอของธิชาเขาพยายามตอบรับทั้งหมด
“แน่นอนว่าต้องดีกับเธอไปตลอด ตามใจเธอ คอยอยู่เคียงข้างเธอ เวลาที่ใช้อยู่เคียงข้างเธอก็มากกว่าคนอื่นแน่นอน”
……
คำสัญญาของดนัยกฤต ธิชาไม่คิดจะเชื่อทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมด
เธอรู้ว่าในขณะที่ดนัยกฤตจัดการเรื่องความสัมพันธ์พวกนี้ เขายอมถอยให้มามากแล้ว
ธิชาเองก็อยากจะยอมถอยให้บ้าง อย่างน้อยก็เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายอยู่กันอย่างสงบสุข
เธอนึกว่าตัวเองจะทนได้ เธอเคยทนมาหลายเรื่องที่ดูแล้วแทบจะทนไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอก็ทนมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ
ฟ้าดินเป็นพยาน ธิชาไม่เคยคิดที่จะผันตัวเป็นศัตรูกับปุณิกาเลย
แต่ตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมา ปุณิกาก็มาหาแทบจะทุกวัน
ในช่วงที่ธิชาต้องพักรักษาตัวไม่สามารถออกไปไหนได้ ปุณิกามักจะปรากฏตัวขึ้นในช่วงบ่ายเสมอ ซึ่งทำให้รบกวนอารมณ์ที่อยากงีบหลับในตอนบ่ายของเธอไปจนหมด
ต่อหน้าปุณิกายังมีท่าทางสุภาพมาก และไม่ได้พูดอะไรที่ทำให้ไม่พอใจ แต่เพียงแค่พูดคุยกับเธอเกี่ยวกับหัวข้อที่หญิงสาวมักพูดถึงกัน
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ความระมัดระวังของธิชาก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
ปุณิกามาที่นี่หลายวันติดต่อกัน และนั่งเพียงสักพักก็กลับไป ไม่เหมือนครั้งแรกที่ยืดเวลาอยู่นานเพื่อรอดนัยกฤตกลับมา
ถ้าเธอยังคงยึดมั่นเช่นเดิม ธิชาจึงเข้าใจไปว่าเธอกลัวว่าจะถูกทิ้งให้ไม่เป็นที่โปรดปราน จึงถือโอกาสนี้เพื่อพยายามปรากฏตัวต่อหน้าดนัยกฤตทุกวันเพื่อไม่ให้เขาลืมเธอไป
แต่ปุณิกาเหมือนจะเพียงแค่มาหาเธอเท่านั้นเอง
ความสงสัยของธิชาจึงเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ปุณิกาจะยังเด็ก แต่เธอก็ไม่ใช่เด็กสาวที่โง่เขลา เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะคิดตีสนิทกับตัวเอง และกลายเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดแน่นอน
เธอต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง แต่ยังไม่ได้เปิดเผยออกมาเท่านั้นเอง
ธิชาค่อยๆ ตระหนักถึงจุดอ่อนของเธอ เธอเป็นพวกรับมือกับผู้หญิงได้ไม่ค่อยดีนัก
ในการต่อกรกับญาณิน ไพลิน และคนอื่นๆ เหมือนเธอจะได้รับชัยชนะช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้อย่างยับเยิน
ดนัยกฤตต้องรู้อยู่แล้วว่าปุณิกามาที่นี่ทุกวัน แต่ธิชาไม่ได้พูด และเขาเองก็ไม่ได้พูดถึงมันเลย
ธิชาไม่เข้าใจความคิดของเขา จึงไม่รู้ว่าต้องทำอะไรไปสักพักใหญ่
ในช่วงบ่ายของวันนี้ทันทีที่ปุณิกาจากไป แม่บ้านก็อุ่นนมให้ธิชาหนึ่งแก้ว
ธิชายกแก้วขึ้นมาจิบดื่มเล็กน้อย ในขณะที่แม่บ้านกำลังจะเดินออกไป ธิชาก็เรียกเธอไว้
“ป้าส้ม ฉันมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ อยากจะถามความคิดเห็นของคุณค่ะ”
คนรับใช้ที่ดนัยกฤตจัดเตรียมมาดูแลเธอก็ฉลาดและมีไหวพริบเป็นพิเศษ เรื่องที่เธอไม่รู้ เธออยากฟังจากมุมมองของแม่บ้าน
แม่บ้านเอ่ยถามอย่างสุภาพ “ดิฉันไม่ทราบว่าเป็นเรื่องอะไร แต่คุณธิชาถามมาได้เลยค่ะ ดิฉันจะตอบตามที่ดิฉันรู้ทุกอย่าง”
ธิชาถามเธอก่อน “คฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ แล้วคุณดนัยกฤตอาศัยอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?”
แม่บ้านตอบตามความจริง “สร้างมาแล้วกี่ปีดิฉันก็ไม่ทราบค่ะ ดิฉันรู้แค่ว่าท่านดนัยอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่เขากลับมาจากต่างประเทศ และไม่เคยย้ายไปไหนเลย”
“เขาอยู่ที่นี่เป็นครั้งคราว หรืออยู่ที่นี่มาตลอดคะ แล้วบรรดาคู่ควงของเขาพักอยู่ที่ไหน”
ถึงแม้แม่บ้านจะมีท่าทีลังเล แต่เธอก็ยังตอบกลับไป “ท่านดนัยใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีค่ะ บางครั้งก็เดินทางไปทำธุระ บางครั้งก็ไปพักอยู่ที่อื่น ส่วนบรรดาคู่ควงของเขา นอกจากคุณแล้ว ไม่เคยมีใครถูกพามาที่นี่ค่ะ และไม่มีใครมาพักค้างคืนที่นี่ นอกจากคุณอี๊ฟที่บางครั้งมาคุยงานกับท่านดนัย แล้วยังมีหลายวันนี้…คุณ ปุณิกาที่มาที่นี่”
สิ่งที่แม่บ้านพูดเกือบจะเหมือนกับที่ธิชาคาดเดาไว้ทั้งหมด
“ป้าส้ม คุณคิดว่าหลายวันนี้ที่ปุณิกามาโดยไม่ได้รับเชิญ มีจุดประสงค์ที่แท้จริงคืออะไร คงไม่ใช่แค่เพื่อไปเยี่ยมหรอกใช่ไหมคะ”
สีหน้าของแม่บ้านดูเคร่งเครียดเล็กน้อย
ธิชายกยิ้ม “ทำไมคะ ป้าส้มไม่ถือว่าฉันเป็นคนกันเอง ก็เลยไม่สะดวกที่จะพูดคะ?”
แม่บ้านโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่นะคะ ท่านดนัยให้ดิฉันดูแลคุณธิชา ดิฉันก็ต้องเป็นคนของคุณธิชาอยู่แล้ว ความคิดของคุณปุณิกา ดิฉันก็เดาไม่ถูก แต่สรุปก็คือ มันจะต้องไม่ใช่ไม่มีจุดประสงค์แน่นอนบางทีอาจจะเพื่อแย่งชิงความเอาใจกับคุณ หรือพยายามตีสนิทกับคุณ เพื่อหาข้อผิดพลาดของคุณหรือเปล่าคะ”
ถึงแม้คำพูดนี้ของแม่บ้านจะปิดบังอะไรอยู่ แต่ท่าทีของเธอก็ยังพอใช้ได้
ธิชาคิด แม้แต่ป้าส้มยังมองออกว่าปุณิกาต้องมีวัตถุประสงค์แอบแฝง ดังนั้นจะโทษเธอไม่ได้ที่สงสัย
……
ปุณิกาอาจจะมีความอดทนต่ำไปเล็กน้อย หลังจากประพฤติตัวเรียบร้อยได้เพียงไม่กี่วัน ไม่ช้าก็คงจะยิ่งอาละวาดรุนแรงมากขึ้น
ธิชาไม่เคยไล่เธอออกไป และคงไม่เคยฟ้องเรื่องนี้ข้างหูดนัยกฤตด้วย
ปุณิกาจึงยิ่งรู้สึกว่าเธอเป็นพวกไร้น้ำยา จะจัดการก็ง่ายดายมาก
ในวันนี้ตอนที่ปุณิกามา เธอสวมชุดเเรสสีชมพู เครื่องประดับเธอใส่อยู่บนคอธิชาก็รู้สึกคุ้นตามาก
ปุณิกาเห็นสายตาของเธอ จึงยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสจี้ไข่มุกสีชมพูที่อยู่บนลำคอของตัวเองทันที
“สร้อยคอเส้นนี้ พี่ธิชาคงจะคุ้นตามากเลยใช่ไหมคะ? ”
ธิชาจำได้ทันที ว่านี่คือสร้อยเส้นที่อยู่ในร้านขายเครื่องประดับ ที่เพียงวรินทร์อยากจะซื้อให้เธอเป็นของขวัญ