รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่194 กลัวมือเธอหัก ต่อไปไม่มีใครดูแลเธอ

ธิชาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องกลัวเขาขนาดนี้ด้วย

แค่เห็นสีหน้าบึ้งตึงของดนัยกฤต……เธอก็มักจะขวัญหนีดีฝ่ออยู่ตลอด

เธอแตะมือเขาอย่างระมัดระวัง เตรียมใจโดนเขาสะบัดมือออกไปอย่างรังเกียจ

ผิดคาด ดนัยกฤตไม่ได้สะบัดมือเธอออก ปล่อยให้นิ้วมือเรียวบางของเธอจับนิ้วชี้ของเขาไว้

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทำท่าให้น่ารักและว่านอนสอนง่ายมากที่สุด เธอจับนิ้วชี้เขาไว้แล้วส่ายไปมา

การง้อที่ไร้เสียงของธิชาเหมือนจะไม่ได้ทำให้เขาหายโกรธเลย

นานมาก ดนัยกฤตก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ว่า: “ระหว่างทางที่มา ฉันได้ดูวิดีโอกล้องวงจรปิดเหตุการณ์รถชนแล้วล่ะ เธอเหยียบคันเร่งชนเข้าไปเต็มแรง เธออยากชนธาวินให้ตาย หรืออยากชนให้เขากับญาณินสองสามีภรรยานั้นตายไปด้วยกัน?”

ธิชาเย็นวูบที่แผ่นหลัง และมีเหงื่อแตกเต็มหลัง

“……ฉันไม่ทันระวังเอง คิดว่าที่เหยียบคันเร่งเป็นเบรก ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ต่อไปฉันไม่ขับรถแล้วก็ได้”

เธอรีบอธิบายอย่างกังวล แม้ตัวเองจะคิดว่าข้อแก้ตัวนี้ดูไม่สมเหตุสมผลก็ตาม

ดนัยกฤตแสยะยิ้มเยาะเย้ยคำแก้ตัวของเธอ “แก้ตัวอีกสิ จะแก้ตัวทั้งทีก็ไม่ให้สมจริงหน่อย เธอคิดว่าจะหลอกฉันได้งั้นเหรอ? หรือจะหลอกตำรวจได้? ฉันให้เวลาเธอสิบนาที คิดคำแก้ตัวใหม่ที่ดีกว่านี้ ดูสิเธอจะคิดคำแก้ตัวได้ดีกว่านี้หรือเปล่า”

สีหน้าของธิชาดูแย่ลง

เธอเหนื่อยมากจริงๆ

ความรู้สึกสับสนมากมายทับซ้อนกัน

เธอไม่อยากพูดโกหกหรือเสแสร้งต่อหน้าผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว

เธอละทิ้งการแก้ตัว

แล้วปล่อยนิ้วโป้งเขาออกไป

เงียบสักพักก็ถึงพูดขึ้น

“ฉันไม่อยากหลอกคุณ ฉันตั้งใจขับรถชนเขาจริง”

ธิชาเล่าสั้นๆเกี่ยวกับอุบัติเหตุรอยขีดข่วนโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นก็ข้ามเรื่องที่ญาณินท้าทายเธอ และธาวินที่เยาะเย้ยเธอ

เธอบอกแค่ว่าตัวเองถูกธาวินกระตุ้น เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ทำทุกอย่างไปโดยไม่ตั้งใจ

ดนัยกฤตได้ยินคำอธิบายของเธอสีหน้าของเขาก็บึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม

เยือกเย็นจนเหมือนพญามัจจุราชที่มาจากนรก

ธิชารู้สึกหวาดกลัว แต่ก็ไม่อยากทำให้เขาโกรธเพราะเรื่องนี้……

เพราะยังไงตอนนี้เธอยังอยากใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาอยู่

เธอลังเลสักพัก

นึกย้อนไปตอนที่ตัวเองยอมสละศักดิ์ศรีตัวเองต่อหน้าธาวินเพื่อมีชีวิตรอดต่อไป

ดนัยกฤตดีกับเธอมาก ถือว่ารักเธอมากเลยก็ว่าได้

เธอจะยอมง้อเขาก็ไม่เสียหายอะไร

ธิชากัดฟัน จับมือใหญ่ของเขาไว้อย่างระมัดระวัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เถ้าแก่ดนัยคะ~ ท่านดนัยขา~……ฉันรู้ว่าวันนี้ฉันทำเรื่องที่หุนหันพลันแล่นมาก ตอนนี้ฉันเสียใจมากเลยนะ ธาวินเจ้าคนเลวนั่น ฉันไม่น่าไปสู้กับเขาโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง เอาจริงนะ ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ที่จริงฉันก็ไม่ได้คิดจะสู้กับเขาด้วยชีวิตหรอก อาจจะโกรธเขามากจริงๆ ธาวินพูดจาน่าโมโหมาก……ยังไงตอนนี้ฉันก็รู้สึกเสียใจมาก ฉันผิดไปแล้ว คุณอย่าโกรธฉันเลยนะ ได้ไหม?”

สีหน้าของดนัยกฤตบึ้งตึงมากขึ้นกว่าเดิม

ธิชารู้สึกถึงความพ่ายแพ้ เธอไม่ค่อยถนัดในการเอาใจเขาสักเท่าไหร่

สักพัก ดนัยกฤตก็บีบแก้มเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เธอเกือบเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงแล้วรู้ตัวบ้างไหม? ยังมีหน้ามาบอกให้ฉันไม่โกรธเธออีกเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอกนะที่ฉันจะไม่โกรธ แต่พาเธอกลับบ้านก่อนดีกว่า แผลแค่นี้ไม่จำเป็นต้องเสียเวลานอนโรงพยาบาลหรอก”

เธอรีบพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย

พอขึ้นรถไปแล้ว ในใจก็ถึงโล่งอก

เธอหวังว่าดนัยกฤตจะไม่ตามสืบเรื่องนี้อีก……

เวลาผ่านไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง

วันนี้มีเรื่องไม่สบายใจเกิดขึ้น

ยังมีความเจ็บปวดที่ธาวินก่อให้เธอทั้งหมด

สุดท้ายก็จะสลายหายไปตามกาลเวลาเอง……

……

ธิชาบาดเจ็บ คนรับใช้ทั้งหมดในบ้านทำท่าเป็นห่วงเธอกันหมด ต่างก็เข้ามาถามไถ่อาการของเธอ

หลังจากที่กินอาหารเย็นเสร็จแล้ว ธิชาก็เข้าไปนอนพักในห้องนอน

บาดแผลเริ่มเจ็บแล้ว ตอนนี้เธอต้องพักแขนข้างซ้ายไว้ก่อน จะใช้การเยอะไม่ได้ อยากไปอาบน้ำเองยังลำบากเลย

ตอนที่กำลังหลับตาเตรียมตัวนอนนั้น โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น

เบอร์โทรแปลกหน้า ธิชาไม่ได้คิดเยอะแล้วกดรับสาย

เพราะขี้เกียจเอาขึ้นมา ก็เลยเปิดลำโพงเอาไว้ด้วย

“ดนัยกฤตนั่นมารับเธอออกจากโรงพยาบาลหรือยัง?”

ไม่คิดว่าจะมีเสียงของธาวินดังขึ้นมา

เธอตกใจจนอยากจะขว้างโทรศัพท์ออกไป

ธิชาพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า: “เกี่ยวอะไรกับนาย ฉันว่านายน่าจะอาการหนักไม่เบานะ โดนรถชนแล้วไม่ไปเป็นห่วงภรรยานาย ยังมีเวลาโทรมาหาฉันอีกเหรอ?”

“ฉันกลัวมือเธอหัก ต่อไปไม่มีคนดูแลเธอต่างหาก”

ธิชาเตรียมกดวางสาย

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก

ดนัยกฤตเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ธิชายังไม่ทันได้กดวางสาย โทรศัพท์ก็ไปอยู่ในมือของดนัยกฤตแล้ว——

เธอเบิกตาโพลง อธิบายอย่างร้อนรนใจว่า “เขาใช้เบอร์ใหม่โทรหาฉัน ฉันไม่อยากรับสายเขาเลยนะ คุณอย่าเข้าใจผิดเลย……”

ดนัยกฤตกลับแสยะยิ้มเย็นชาแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง เป็นระยะที่ธิชายื่นแขนไปเท่าไหร่ก็ยื่นไม่ถึง

“ฉันเข้าใจผิด งั้นเหรอ?”

ธิชาร้อนรนใจ ไม่กล้าส่ายหน้าปฏิเสธด้วย

ชายหนุ่มกลับดึงผ้าห่มบนตัวเธอออกไป คุกเข่าลงแล้วแหวกขาเธอออก สอดนิ้วมือเข้าไปในร่างกายเธอโดยไม่ได้บอกกล่าว——

เธอลืมหายใจไปเสียสนิท ในสมองจำไม่ได้แล้วว่ายังไม่ได้ตัดสายของธาวิน!