รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่193 หมายความว่าไง ค่าเลิกเหรอ
ไม่รอธิชาตอบ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำต่อว่า “ปกติไม่ว่าจะอยู่กับใคร ก็อย่าเชื่อใจคนอื่นให้มาก จะเชื่อใจทุกคนไม่ได้ คนเดียวที่เชื่อได้มีแค่ตัวเองเท่านั้น”
“อีกอย่าง ดนัยกฤตแม้จะโตกว่าฉันไม่กี่ปี แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น ต้องอยู่กับเขาคนเดียว เธอควรลดนิสัยเจ้าหญิงของเธอไว้บ้าง พยายามสงบเสงี่ยมหน่อย ใช้ชีวิตทุกวันให้ดีเถอะ”
ธิชาอยากจะให้ตัวเองหูหนวกจริงๆ
เธอไม่อยากฟังที่ธาวินพูดเลยสักคำ
แต่ถูกบังคับให้ฟัง ไม่รู้ว่าเธอคิดเรื่องอะไรได้
กระตุ้นอารมณ์ที่อ่อนไหวอยู่แล้วของเธอ
เธอหายใจหอบ ขอบตาเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ……
สักพักใหญ่ เธอก็หัวเราะ ‘ฮึ’ อย่างเย็นชา
“ฉันบอกแล้วไง ดนัยกฤตดีต่อฉันมาก นายอย่ามาทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ตรงนี้ได้ไหม นายรู้สึกผิดนั่นก็เรื่องของนาย อย่ามาแสร้งทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าฉันหน่อยเลย ตอนนายส่งฉันให้คนอื่น นายเคยรู้สึกใจอ่อนบ้างไหม? ฉันเรียกนายว่าพี่ชายมาตลอดสิบเอ็ดปี……ฉันคงบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่แย่คนชั่วอย่างนายไม่ออก”
มือขวาของเธอกำหมัดไว้แน่น เพราะใช้แรงเยอะเกินไป เล็บของเธอแทบจะแทงเข้าฝ่ามืออยู่แล้ว
“นายตั้งสติหน่อยเถอะนะ ฉันกับนายไม่มีความเกี่ยวข้องต่อกันอีก นายไม่ต้องมากังวลชีวิตของฉันหรอกนะ แม้จะไม่ใช่ดนัยกฤต ผู้ชายทุกคนนอกจากนายแล้ว ก็ไม่เลวเท่านายแล้วล่ะ เอาล่ะ ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายแล้ว เชิญนายไสหัวออกไปได้แล้ว”
ธาวินเงียบอยู่นานมาก
นานจนธิชาคิดว่าเขาน่าจะออกจากห้องไปแล้ว
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ตอนนี้เธอไม่ปกติมากๆ ฉันแนะนำเธอลองไปคุยกับจิตแพทย์ดูนะ นอกจากนี้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเธอแล้วล่ะ สุดท้ายฉันขอเตือนเธอไว้ว่า เอาแต่ใจต่อหน้าฉันได้ เธอก็เข้าใจว่า เธอเรียกฉันว่าพี่ชายมาตลอดสิบเอ็ดปี ตัดความสัมพันธ์อื่นๆออก ฉันก็ยังนับว่าเราเป็นพี่น้องกันอยู่ แต่ผู้ชายคนอื่น……นอกจากจะต้องการเหมือนที่ชายหญิงทำกันแล้วก็มีแต่หลอกใช้เธอ นิสัยที่ควรเปลี่ยนก็ต้องเปลี่ยน ธิชา ต่อไปฉันคงยุ่งกับชีวิตเธอไม่ได้แล้วล่ะ”
ฝ่ามือธิชามีเหงื่อออก
เธอไม่รู้ว่าธาวินหมายความว่าไง
ตอนที่เขาส่งเธอออกไปแลกเปลี่ยน ได้คะแนนเสียงตามที่เขาต้องการและได้รับตำแหน่งของท่านประธาน ในใจคงไม่มีความรู้สึกผิดเลยสินะ
ในเมื่อทำแบบนี้ สุดท้ายยังมาพูดจาแบบนี้อีก ทำเหมือนเป็นห่วงเธอมาก เป็นห่วงว่าเธอจะถูกดนัยกฤตทำร้ายหรือเปล่า
แม้ธิชาจะเจ้าเล่ห์มากแค่ไหน แต่ก็ไม่ใช่คนที่หน้าไหว้หลังหลอก
ธิชารู้สึกว่าเขาขี้เกียจมาก ขนาดเสแสร้งยังขี้เกียจทำเลย เป็นคนที่เขียนคำว่าเกลียดและเลวไว้บนใบหน้า
ยิ่งเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าธาวินหมายความว่ายังไง
เธอไม่อยากคาดเดาแล้วด้วย
เธอเหนื่อยที่จะวิเคราะห์เรื่องราวที่เกี่ยวกับธาวินทุกอย่าง
เธอเงียบไม่พูดจา
แค่อยากให้ธาวินออกจากที่นี่โดยเร็ว
แต่ทว่าตอนที่ธาวินกลับหลังหันเพิ่งเดินออกไปได้ไม่ไกลมาก ก็ถอยกลับมาอีกครั้งอย่างเร่งรีบ
ธิชาเห็นเขาเอาเช็คและปากกาออกมาจากกระเป๋ากางเกง
แล้วเขียนตัวเลขกับข้างหน้า จากนั้นก็เอาเช็ควางไว้บนหัวเตียงให้เธอ
เธอเบิกตาโพลง มองเขาด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อ: “หมายความว่าไง ค่าเลิกเหรอ?”
สีหน้าของเย็นชาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “บัตรที่ฉันให้เธอก่อนหน้านี้ ตอนนี้คงใช้ไม่ได้แล้วล่ะ เงินก้อนนี้เธอเก็บไว้ใช้นะ ถ้าดนัยกฤตเลิกกับเธอ หรือว่า……มีเรื่องเร่งด่วน ยังไงเงินก้อนนี้เธอเอาไว้ใช้ตอนเร่งด่วนนะ ถ้าเธอจะคิดเป็นค่าเลิกหรือค่าเสียเวลา ก็แล้วแต่เธอเลย”
ธิชากระตุกมุมปาก เธอแสยะยิ้มเย็นชาแล้วขยำเช็คห้าสิบล้านเป็นก้อนนี้ขว้างไปที่หน้าของธาวิน
“ไสหัวออกไปเลยนะ นายทำให้ฉันรู้สึกแขยงมากเลยนะ ธาวิน ขอร้องเถอะ ออกไปสักทีเถอะ”
…………
ธิชานอนอยู่บนเตียงสิบนาที ประตูที่ปิดไว้สนิทก็ถูกเปิดออกกะทันหัน
เธอตื่นขึ้นมา กลัวแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาทำลายความสงบของเธอ
แต่ทว่าวินาทีต่อมา เธอกลับเห็นใบหน้าที่เย็นชาของดนัยกฤต
เธอข่มความโมโหของตัวเองไว้ แล้วพยายามฝืนยิ้มออกมา “ขอโทษด้วยนะ เหมือนฉันจะก่อเรื่องเลย คุณคงเป็นห่วงมากสินะ……”
ดนัยกฤตเดินเข้ามาตรงหน้าเธอ แววตาที่ร้อนรนตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา
เขาหรี่ตามองเธอ แล้วพูดขึ้นอย่างเฉยเมยว่า: “เจอฉันแล้ว เหมือนเธอจะรู้สึกเสียดายเลยนะ?”
ธิชารีบส่ายหน้า “ไม่นะ……”
เขาก็หัวเราะแล้วพูดขึ้นต่อว่า: “รอยยิ้มของเธอยังปลอมได้มากกว่านี้อีกนะ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวชะงัก สุดท้ายก็พังอยู่ดี
เธอไม่ส่องกระจกก็เดาได้ว่ารอยยิ้มตัวเองแย่แค่ไหน
เธอถอนหายใจ แล้วพูดด้วยท่าทีที่สบายใจว่า: “เพราะยังไงก็เป็นแค่อุบัติเหตุทางจารจร แม้จะตกใจแต่ก็ไม่เป็นอันตราย แต่ฉันเป็นคนขี้กลัว ฉันตกใจมากเลยนะ”
สีหน้าของดนัยกฤตเย็นชากว่าเดิม
เยือกเย็นจนเธอรู้สึกผิด
เธอกลืนน้ำลาย ยื่นมือไปอยากจับนิ้วมือเขาไว้…