รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่192 เจ้าดนัยมันทำร้ายเธอหรือเปล่า

การคาดเดาและการตัดสินใจแบบนี้ทำให้ธิชารู้สึกสับสนขึ้นในจิตใจ ขณะเดียวกัน ความรู้สึกหงุดหงิดของเธอก็พุ่งสูงมากขึ้นด้วย

เธอพยายามชักมือออกจากธาวินด้วยสีหน้าที่มืดมน ทั้งตัวของเธอรู้สึกแขยงเขามาก

ธาวินกลับจับแก้มสองข้างเธอไว้ บีบแก้มเธอด้วยแรงปานกลาง

“เธออยากชนฉันจนตาย หรืออยากส่งตัวเองเข้าคุกกันแน่ เธอรู้ไหมว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ธิชา เธอตั้งสติแล้วฟังฉันก่อนได้ไหม”

ร่างกายที่แข็งทื่อของธิชาก็เริ่มอ่อนลง

เธอไม่อยากยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง

เธอหวังว่าตัวเองจะไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

แต่เธอทำไม่ได้……

เพราะยังไงธาวินกับเธอก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาสิบเอ็ดปี

เป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินทุกคำพูดที่แฝงไปด้วยนัยยะของเขา

ธาวินเกือบถูกเธอขับรถชนตาย

ถึงแม้ไม่ตาย ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลายเป็นผลร้ายที่ไม่อาจย้อนคืนได้อีก

จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อธาวิน……

ถ้าเขารู้ว่ามีคนตั้งใจจะฆ่าเขา

ด้วยความโหดเหี้ยมและความอำมหิตของเขาแล้ว จะต้องจับอีกฝ่ายมาทรมานเล่นจนตายแน่นอน

แต่วินาทีนี้ ธาวินกลับจ่ายเงินช่วยเธอไล่ผู้ที่รับผิดชอบคดีนี้ออกไป ยิ่งไปกว่านั้นยังตั้งใจบีบบังคับให้เธอหยุดสารภาพความผิด

เขากำลังเป็นห่วงเรื่องอะไรอยู่?

เป็นห่วงว่าเธอจะยอมรับผิดจากนั้นก็ถูกจับเข้าคุกเหรอ?

ธิชารู้สึกน่าขำสิ้นดี

เธออดทนอยู่นานมาก พยายามข่มไม่ให้ตัวเองหัวเราะ

แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ เธอหัวเราะออกมาต่อหน้าธาวิน

นัยน์ตาใสของเธอปกคลุมไปด้วยเมฆดำ เหมือนไม่มีทางสลัดให้หายไปได้

เธอกระตุกมุมปากอย่างประชดประชัน “ธาวิน ฉันว่าคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดหรือทำอะไรอยู่เป็นนายนะ ฉันอยากชนนายให้ตาย ฉันอยากจะชนนายกับภรรยาใหม่ของนายญาณินให้ตายไปด้วยกัน! แต่นายกลับหยุดไม่ให้ฉันสารภาพออกไป นายกลัวว่าฉันจะถูกจับเข้าคุกเหรอ? ธาวิน นายคงบ้าพอๆกับฉันนี่แหละ”

ธาวินไม่ชอบที่เธอพูดจาประชดประชันตัวเองแบบนี้

แม้ตอนนี้เขาจะพยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้แค่ไหน แต่ก็ถูกเธอบีบบังคับจนสติแตก

เขายกมือขึ้นเคาะไปที่หน้าผากของธิชา “เธอพูดบ้าอะไรอีกแล้ว ฉันเป็นพี่เธอนะ ฉันไม่ห่วงเธอแล้วใครจะห่วงอีก รอคนชื่อดนัยมาช่วยหรือไง? รอให้เขาจ้างทนายมาว่าความให้เธอพ้นโทษหรือไง? ธิชา ฉันว่าเธอน่าจะอาการหนักมากเลยนะ ฉันไม่สนว่าปกติเธอจะคิดเรื่องบ้าอะไรบ้าง คำพูดเมื่อกี้จะพูดไม่ได้อีกแม้แต่คำเดียว โดยเฉพาะต่อหน้าตำรวจและญาณิน เข้าใจไหม?”

ธิชาขมวดคิ้วแล้วมองบน จากนั้นก็เชิดหน้าหนีไม่มองเขาอีก

ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ธาวินโมโหและหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม

เขายื่นมือไปบีบไหล่ธิชาไว้ “เธอไม่ฟังที่ฉันพูดแล้วใช่ไหม? ธิชา! ฉันส่งเธอเรียนกฎหมายตั้งหนึ่งปี เอาความรู้คืนอาจารย์ไปหมดแล้วหรือไง?! เธอคิดว่าตำรวจบันทึกคำให้การของเธอ มันเป็นเรื่องเล่นๆหรือไง? ไม่รู้จริงๆว่าใครตามใจเธอจนเสียนิสัยแบบนี้! ธิชา ฉันขอเตือนเธอไว้ก่อนเลยนะ คำพูดเมื่อกี้จะพูดอีกไม่ได้ ลืมมันไปให้หมด เรื่องของวันนี้ฉันจะจัดการให้เอง เธออย่าพูดอะไรที่ไม่ควรพูดต่อหน้าญาณินล่ะ ตอนนี้ฉันยุ่งมาก เธออย่าก่อเรื่องให้ฉันตามเช็ดก้นอีก”

ธิชาดวงตาเหม่อลอย

เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูก

นานมากแล้วที่เธอไม่ได้ยินธาวินตะคอกและสั่งเธอด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงโดยไม่ปกปิดใดๆเลย

ก็เหมือนกับ……

ตอนนี้เขากำลังเตือนน้องสาวในฐานะพี่ชาย กลัวว่าน้องสาวที่เอาแต่ใจของตัวเองจะถูกจับเข้าคุกเพราะพูดอะไรไม่คิด

ธิชารู้สึกผิดหวัง

แต่พอหายไปแล้ว สิ่งที่มาแทนก็คือความเกลียดชังที่สลัดออกไปไม่ได้

ในที่สุดเธอก็เงยหน้าสบตาเขา “ทำไม ตอนนี้ที่นายเป็นแบบนี้ คงไปทำเรื่องชั่วๆมาแล้วรู้สึกผิดสินะ นายกลัวว่าจะทำร้ายฉันสาหัสเกินไป ถ้าตายอยู่ในคุก อาจจะกลายเป็นผีกลับมาแก้แค้นนายได้งั้นเหรอ?”

สีหน้าของธาวินดำขึ้นเรื่อยๆ ดำจนน่ากลัวมาก

เขาขมวดคิ้วเป็นปม สีหน้าสับสน เหมือนกำลังฟังคำพูดบ้าๆที่ยากจะเข้าใจได้ของเธอ

เขายกมือขึ้นแตะไปที่หน้าผากของเธอ เหมือนกำลังดูว่าเธอตัวร้อนอยู่หรือเปล่า

แต่ทว่าคำตอบที่ได้คือไม่ สีหน้าของเขาดูแย่มากขึ้นกว่าเดิม

ธาวินเงียบอยู่นานมาก ตอนที่พูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขากลับอ่อนโยนจนน่าแปลกใจ: “ดนัยกฤตไม่ได้ทำร้ายเธอใช่ไหม? เธอถูกเขาทำร้ายจนบ้าไปแล้วเหรอ? น่าจะหาหมอมารักษาให้เธอดีๆนะ”

สีหน้าของธิชาแดงก่ำขึ้นมากะทันหัน เธอไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเริ่มโกรธจนไม่อาจห้ามไว้ได้อีก

เธอยกเท้าขึ้นแล้วเตะเข้าไปแรงๆ

เตะโดนบ้าง ไม่โดนบ้าง

“โกหก! ดนัยกฤตดีกับฉันมาก! ไปตายไป อีตาบ้าธาวิน ถึงแม้วันนี้จะไม่ตาย นายก็จะต้องตายข้างถนนอยู่ดี ฉันมีชีวิตยังไง นายมีสิทธิ์มายุ่งด้วยเหรอ? ไสหัวออกไปเลยนะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”

ธาวินยังมีบาดแผลบนตัว เขาหลบเตะของเธออยู่หลายครั้งจนต้องออกห่างจากเตียงของเธอ

เขายืนหน้าบึ้งอยู่ไม่ไกล เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

สักพัก เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ฉันรู้ว่าเธอโกรธที่ฉันหลอกใช้เธอ แต่เธอไม่ใช่เด็กแล้ว บ้างเรื่องใช่ว่าจะแก้ไขได้ด้วยอารมณ์ มีเหตุผลหน่อยเถอะ”