รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่195 ธิชาที่รัก ยังกล้าไม่ตั้งใจอีกไหม
ชายหนุ่มกลับดึงผ้าห่มบนตัวเธอออกไป คุกเข่าลงแล้วแหวกขาเธอออก
ธิชาลืมหายใจไปเสียสนิท ในสมองยังจำได้รางๆว่ายังไม่ได้วางสายจากธาวิน……
เธอแทบไม่สนใจสถานการณ์ตอนนี้ของตัวเอง แค่อยากยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ห่างจากตัวเอง
ดนัยกฤตสีหน้าบึ้งตึง แล้วกดมือข้างขวาของเธอไว้แน่นๆโดยไม่พูดอะไร
มือข้างซ้ายของธิชาบาดเจ็บอยู่ ข้างขวายังถูกเขาจับไว้แน่นๆอีก
ขาสองข้างก็ขยับไม่ได้ด้วย ถูกเขาใช้กำลังแหวกออกอย่างแรง จุดที่อ่อนไหวที่สุดของร่างกายก็ถูกสอดเข้าไปลึกขึ้นทุกที
ธิชามองเห็นแววตามืดมนและน่ากลัวที่กำลังข่มอารมณ์โกรธของเขาอยู่
เธออยากจะอธิบายมาก
เพราะยังไงเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะติดต่อกับธาวินลับหลังเขาจริงๆ……
ถ้าธาวินใช้เบอร์โทรศัพท์เขาโทรมา เธอไม่มีทางรับแน่นอน
แต่ตอนนี้เธอยังไม่ทันได้พูด จึงต้องมองเขาด้วยแววตาขอร้อง
เธอกัดฟัน พยายามข่มเสียงตัวเองให้เบาที่สุด
ไม่อยากให้ธาวินได้ยินเสียงครางของเธอ……
“ท่านดนัย วางสาย……โทรศัพท์ก่อนดีไหม……”
ธิชารู้สึกกังวลใจ แต่ก็ไม่ได้กลัวมาก
บางทีระหว่างที่อยู่กับเขาอาจจะทำให้ใจตรงกัน
ดนัยกฤตจะงอนก็ดี หรือโกรธก็แล้วแต่ ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางทำร้ายเธอ
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เธอขยับมือไม่ได้ คงจะใช้ทุกวิถีทางพุ่งเข้าอ้อมกอดเขาแล้วปลอบใจเขาเต็มที่
ชายหนุ่มก้มหน้ามองแววตาที่ลนลานของเธอ
สีหน้าของเขายังคงบึ้งตึง มือก็ช้าลงเรื่อยๆ น่าจะอยากเผื่อเวลาไว้ให้เธอ
ธิชารู้สึกว่าความรุนแรงเริ่มเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนแทน แต่เธอกลับรู้สึกเสียใจมากขึ้น……
ไม่ถึงครึ่งนาที ร่างกายถูกนิ้วมือของเขาควานเล่นจนอ่อนฮวบลงไปเหมือนน้ำ
เธอกัดริมฝีปาก พูดอย่างร้องขอว่า: “ทำแบบนี้จะดีเหรอ? ฉันไม่อยากให้คนอื่นได้ยินเลย……โดยเฉพาะเขา……เขาเป็นคนที่ฉันเกลียดมากที่สุด ฉันไม่อยากให้เขาได้ยินอะไรแบบนี้เลย……”
ดนัยกฤตแสยะยิ้ม แววตาที่คิดแต่เรื่องของสนุกของเขาทำเอาธิชาใจสั่นไม่ไหว
“ที่รัก ตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้ว ตั้งแต่หัวจรดเท้าและทั้งในและนอก ก็เป็นของฉันทั้งหมดแล้ว พวกเราทำแบบนี้เป็นเพราะรักกันมาก และทำด้วยความเต็มใจทั้งสองฝ่าย จะกลัวคนอื่นได้ยินทำไม หื้ม?”
ธิชากัดริมฝีปากแรงๆ กลัวว่าตัวเองจะร้องครางออกมา
เธอส่ายหน้าอย่างแรง กลับเป็นเพราะตื่นเต้นและอายจนไม่กล้าร้องออกเสียง
นี่มัน……
เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าธาวินยืนหยัดจะฟังต่อ ตั้งใจไม่วางสาย คงได้ยินทุกอย่างแน่นอน
ธิชาก็ร่วมเตียงกับดนัยกฤตมาหลายหนแล้ว
เธอรู้ดีว่าดนัยกฤตทำทุกอย่างนี้ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่……
ถ้าธาวินตั้งใจฟังจนหมด เธอคงมีความคิดอยากฆ่าปิดปากธาวินอีกครั้ง เพื่อต่อไปเจอกันแล้วจะได้ไม่ถูกเขาใช้คำพูดสกปรกเหยียดหยาม
……
ไม่อาจปฏิเสธว่า แม้ดนัยกฤตจะล็อกตัวและขืนใจเธออย่างไม่อาจสงสัยได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความรู้สึกถูกกดขี่ที่แข็งแกร่งและน่ากลัวครอบงำเธออยู่
แต่วิธีและแรงที่เขาขืนใจเธอ กลับทำให้ร่างกายเธอขยับไปตามเขา เหมือนในใจเต็มไปด้วยความขัดขืน แต่ร่างกายกลับเปิดกว้างขึ้น และยอมรับเขามากขึ้น
ใบหน้าเธอแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าข้อเท้าสองข้างไปอยู่ที่ฝ่ามือของชายหนุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่
ชายหนุ่มบีบเท้าที่อ่อนนุ่มของเธอ บีบเล่นไม่ยอมหยุด
จุดอ่อนไหวตรงฝ่าเท้าถูกเขาลูบไล้เล่น บีบเพียงแค่ไม่กี่ที ก็เริ่มรู้สึกเคลิ้มตามแล้ว……
ดนัยกฤตหัวเราะแล้วโน้มตัวลงไปจุ๊บปลายจมูกเธอ “เจ้าตัวเล็ก ฉันพูดไม่ผิดเลยจริงๆ ร่างกายของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นจุดอ่อนทั้งหมด จับตรงไหนก็จะอ่อนไหวเคลิ้มตามทุกที……”
ธิชาใบหน้าแดงระเรื่ออยากจะหลบแววตาของเขา
แต่กลับเหลือบเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังสว่างอยู่
เขายังไม่ว่างสายเหรอเนี้ย……
นี่มัน……ผู้ชายสองคนนี้เป็นโรคจิตหรือไงนะ ทำไมเธอถึงต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วย!
ธิชาอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก เธอตกอยู่ในเงื้อมมือของดนัยกฤตแล้ว จึงต้องจำใจอ่อนข้อไม่กล้าด่าเขา
เธอกัดริมฝีปากบาง ในที่สุดก็อดไม่ได้ตะคอกไปที่โทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ธาวิน นายรีบวางสายเดี๋ยวนี้เลยนะ! รีบวางเลย! นายบ้าไปแล้วหรือไง เป็นโรคจิตชอบแอบฟังหรือไง? เรื่องบนเตียงของคนอื่นยังจะทนฟังอีกนะ รีบวางเลย!”
ธิชายังพูดไม่จบ ร่างกายก็ถูกทะลวงเข้าเน้นๆ——
เธอเบิกตาโพลง กัดริมฝีปากไว้ ไม่มีแรงตะคอกไปที่โทรศัพท์อีกต่อไป
ดนัยกฤตยกขาเธอขึ้นไปพาดบนไหล่ของเขา ทะลวงเข้าไปหาเธอเน้นๆและลึกๆ
“เวลานี้แล้วยังมีใจไปสนเรื่องอื่นอีก ดูแล้วฉันคงดูแลไม่ดีสินะ ธิชาที่รัก ตอนนี้สบายขึ้นหรือยัง? ยังกล้าไม่ตั้งใจอีกไหม?”
ธิชาเม้มปากครางเสียงเบา ถูกเขาทะลวงเข้าไปจนตัวสั่นเทา นานมากก็ไม่สามารถพูดเป็นประโยคได้
ที่ดนัยกฤตพูดมาไม่ผิดเลย……
เธอต้องตั้งใจขึ้นมาแล้วล่ะ
เธอไม่สนใจแล้วว่าธาวินจะแอบฟังเรื่องแบบนี้อยู่หรือเปล่า……
เธอเหมือนเรือเล็กที่อยู่ท่ามกลางคลื่นใหญ่ในทะเล ที่อาจจะพลิกได้ทุกครั้ง
แม้ว่าดนัยกฤตกับเธอจำนวนครั้งที่จริงจังจะมีจำกัด
แต่ดูเหมือนเขาจะจดจ่อเรื่องการทรมานเธอมาก
ธิชาไม่อาจเป็นตัวเองได้เลยภายใต้ร่างกายของเขา ก็เหมือนกับร่างกายและวิญญาณถูกคนอื่นบังคับอยู่ ไม่เพียงแค่ร่างกายที่ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองอีก ขนาดวิญญาณยังไม่เหมือนเดิมเลย
เหมือนเธอได้เกิดใหม่ เปลี่ยนเป็นคนละคน……
เธอก็เริ่มรู้สึกตัวเองเหมือนกับที่ผู้ชายคนนี้พูดถึงเลยไปเรื่อยๆ
เธอเป็นคนที่ภายนอกดูไร้เดียงสา แต่ภายในกลับเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่เซ็กซี่ขั้นสุด……
เธอควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
ทั้งที่ยังคิดอยู่ว่าธาวินจะแอบฟังอยู่หรือเปล่า
ถ้าพี่ชายเลวนั่นได้ยินเรื่องบนเตียงของเธอทั้งหมด เธอคงไม่มีหน้าไปเจอใครแล้วล่ะ และคงมองหน้าเขาไม่ติดอีกเลย
แต่วินาทีต่อไป เธอเหมือนจะตกลงสู่หลุมลึก
แค่คิดอยากจะรับแรงกระแทกของชายบนตัว
……
หญิงสาวข้างล่างยังไงก็ดูอ่อนหัดกว่าอยู่แล้ว เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของดนัยกฤตเลยด้วยซ้ำ
เขามองดูร่างกายอมชมพูของเธอ ทำเอาไม่ได้สติ มุมปากของเขาก็แสยะยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจ
ธิชาหลับตาปี๋ สายตาของเขากลับเหลือบมองไปยังโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงอยู่ตลอดเวลา
เสียงน้ำและเสียงกระแทกไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว
หน้าจอโทรศัพท์ของธิชาดับลง ไม่เคยสว่างขึ้นมาอีกเลย
ดนัยกฤตแสยะยิ้มโดยไร้เสียง
เขาลูบไล้หน้าอกที่อ่อนนุ่มของธิชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งว่า: “ชอบไหม? ชอบฉันมากขึ้นหรือเปล่า”
น้ำเสียงของเขาแม้จะอ่อนโยน แต่ธิชาที่ลืมตัว ก็สัมผัสได้ถึงความข่มขู่ที่มาจากเสียงเย้ายวนของเขา
เธอรู้สึกว่าถ้าตัวเองไม่พูดอ้อนเขา
เขาคงจะพรากความสุขของเธอไปอีก
ธิชากำลังอยู่ในจุดสุดยอด……
ถ้าตอนนี้เขาคิดร้ายอะไรขึ้นมาอีก
เธอคงได้ตายพอดี
คงได้ตายจริงแน่……
น้ำเสียงอ่อนโยนของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยเสียงสะอื้น
“ชอบสิ ฉันชอบคุณมาก……”
เธอว่านอนสอนง่ายมากแล้ว แต่ดนัยกฤตก็ยังเหมือนกับที่เธอคิดไว้ พยายามออกห่างเล็กน้อยตลอดเวลา
ธิชาต้องจำใจลืมตาขึ้นมา
ดวงตาใสเต็มไปด้วยความร้องขอและหมดหนทาง
เขาหัวเราะแล้วถามต่อว่า “จากใจจริงหรือเปล่า?”
เธอกะพริบตาเต็มแรง “จริงสิ”
เขาหัวเราะแล้วถามว่า: “งั้นเธอลองพูดสิ เธอชอบฉันตรงไหน”
ธิชาสมองเออเร่อพูดไม่ออก
เขากลับบีบบังคับให้หญิงสาวที่เปลือยทั้งตัวและสูญเสียวิญญาณตอบคำถามที่เข้มงวดนี้
แผนการล้ำลึกมากจริงๆ
เธอตอบอย่างคลุมเครือว่า: “ชอบใบหน้าของคุณ ชอบเสียงของคุณ ชอบที่เป็นคุณทั้งหมด ฉันชอบทั้งหมดเลย……”
แก้มแดงระเรื่อของเธอเหมือนถูกคนป้อนยาชนิดหนึ่งที่ไม่อาจบรรยายได้
ชายหนุ่มกลับแสยะยิ้มอย่างไม่พอใจ “เจ้าตัวเล็ก ไม่จริงใจเลยนะ”