รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่172 นี่มันหวานใจที่ไหนกัน นี่มันเจ้าหญิงจอมซ่าของท่านดนัย

ธิชาพยักหน้า ไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรดี

มือของดนัยกฤตคีบซิการ์อยู่ เขาสูบเข้าไปหนึ่งครั้ง แล้วก็เดินเข้ามา

ผู้หญิงคนอื่นๆ รีบหลีกทางให้เขาในทันที

เขานั่งลงที่ด้านข้างของธิชา นั่งไขว่ห้าง แล้วก็ยื่นแขนที่เรียวยาวออกไปโอบไหล่ของธิชาเอาไว้

น้ำเสียงของเขาดูขี้เล่น แต่ก็ปนไปด้วยการตำหนิติเตียนเล็กน้อย “ขนาดคุณกรที่หล่อเหลาขนาดนี้เธอยังไม่รู้จักอีกเหรอ? ทักทายกันหน่อยสิ”

ธิชาจะไปรู้จักพวกคนหล่อๆที่ไหน ผู้ชายที่หล่อเหลาแต่ท่าทางตุ้งติ้งอย่างคุณกรคือใครกันเธอไม่รู้หรอก

แต่ว่าถ้าดนัยกฤตพูด เธอก็ต้องเชื่อฟังและให้ความร่วมมือ

เธอเอื้อมมือไปหยิบกาน้ำชา แล้วก็เติมน้ำชาในถ้วยของคุณกรและของตัวเองด้วย

จากนั้นเธอก็หยิบถ้วยน้ำชาของตัวเองขึ้นมา แล้วพูดอย่างสุภาพและสง่างาม “คุณกรนี่เอง ขอโทษที่ฉันเสียมารยาทนะคะ ธิชาขอใช้ไวน์แทนเหล้าในการดื่มเพื่อแสดงความเคารพนะคะ”

ธิชาก็เข้าใจมารยาทพื้นฐานพวกนี้เหมือนกัน

เธอคิดว่าเธอทำได้ดีทีเดียว

แต่ว่าคุณกรกับคลี่ยิ้ม แล้วหันไปพูดกับดนัยกฤตว่า

“ท่านดนัยไม่เอาอกเอาใจผู้หญิงของตัวเองเลยนะครับ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รู้จักผม แล้วจะทำให้เธอลำบากใจไปทำไมกัน”

ดนัยกฤตยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

คุณกรพูดอีกครั้ง “พักนี้รอบตัวของท่านดนัยมีผู้หญิงสวยๆ เยอะขึ้นทุกวัน ทุกครั้งที่เจอนี่ไม่เคยซ้ำคนกันเลย แถมยังสวยขึ้นเรื่อยๆ เลยนะครับ ผมว่าคุณธิชานี่สวยกว่าคนก่อนหน้านี้อีก ท่านดนัยนี่มีโชคเรื่องผู้หญิงจริงๆ เลย”

ดนัยกฤตยกชาขึ้นดื่ม ท่าทางดูอารมณ์ดี

ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างสนิทสนมกับคุณกร ความสัมพันธ์ค่อนข้างแน่นแฟ้น

การจะพูดล้อเล่นกันก็เป็นเรื่องที่ทำได้สบายๆ “เหรอครับ? ผมไม่คิดว่ามีคนไหนสวยเป็นพิเศษนะ คุณกรใส่ใจคนของผมมากเลย หรือว่ามีคนกำลังขาดคนข้างๆอยู่ หรือว่าเอาแบบนี้ดี คุณกรมอบธุรกิจบ่อน้ำมันตงเจียวให้ผม แล้วคุณสามารถเลือกผู้หญิงสวยๆ ของผมไปได้เลย แต่ว่า……”

ดนัยกฤตยิ้มแล้วก็โอบธิชาแน่นกว่าเดิม “คนนี้ไม่ได้ นอกจากคนนี้แล้ว คุณกรสามารถเลือกได้ตามสบายเลย”

คุณกรยิ้มออกมาทันที คนรอบๆ ที่ดูสถานการณ์อยู่ลูบไล้ฝ่ามือตัวเอง

คุณกรเสแสร้งทำเป็นพูดเกินจริง “ผมรู้ว่าท่านดนัยไม่ได้เอาจริงเอาจังหรอก ธุรกิจใหญ่อย่างบ่อน้ำมันตงเจียว แต่อยากจะเอามาแลกกับผู้หญิงคนหนึ่ง นี่มันเป็นการเอาเปรียบกันชัดๆ แถมยังไม่ให้เลือกสิ่งที่โดดเด่นที่สุดอีก มันช่างขาดทุนจริงๆ ผมไม่เลือกหรอก”

ผู้หญิงที่มากับเขาก็เข้าร่วมด้วยอย่างขบขัน “การปรากฏตัวของคุณธิชาในวันนี้ ทำให้ตาของพวกเราเป็นประกายเลยนะคะ อายุก็ยังน้อย ทำให้เกิดคลื่นได้ ช่วงนี้ได้ยินข่าวลือมาว่าช่วงนี้ท่านดนัยมีผู้หญิงที่โปรดปรานอยู่ ดูท่าทางน่าจะเป็นคุณธิชาสินะคะ”

คนที่อยู่รอบข้างต่างก็คิดว่าธิชาเป็นที่ชื่นชอบจริงๆ

ก็อดไม่ได้ที่จะประจบสอพลอตามน้ำ

ดนัยกฤตไม่ค่อยได้หลงใหลเสน่ห์ของผู้หญิงเท่าไหร่นัก

ดังนั้นคนที่อยู่รอบตัวเขา ในสายตาของคนอื่นที่มองเข้ามานั้น ต่างก็รู้สึกว่าพวกเธอส่วนใหญ่เป็นคนมีความสามารถที่เขาฝึกมา ถ้าเกิดว่าไม่ได้ช่วยเหลือในเรื่องของธุรกิจ ก็ต้องมีความสามารถอย่างอื่น จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

ดังนั้นสำหรับธิชาแล้ว การที่พวกเธอจะประจบและเอาใจก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

“คุณธิชาสวยสง่า เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนพวกผู้หญิงธรรมดาๆ ทั่วไป น่าจะเป็นลูกสาวจากบ้านที่ร่ำรวย ไม่ก็คงเป็นคนฉลาดมาก ท่านดนัยเป็นคนที่ไว้วางใจคนที่มีความสามารถ แน่นอนว่าคงไม่เห็นแก่ใครง่ายๆ หรอก”

คนเหล่านี้ต่างพากันยกย่องธิชา

ธิชาฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ สีหน้าของเธอดูเคอะเขินเล็กน้อย

แต่ว่าเธอเองก็รู้ว่าสิ่งที่พวกเธอพูดมันเป็นเรื่องไร้สาระ สุดท้ายแล้วก็แค่พูดเพื่อเอาใจดนัยกฤต

แตว่ามันก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอหรอก

เธอพยายามรักษาจิตใจให้สงบ

ดนัยกฤตบีบแก้มเธอต่อหน้าคนอื่นๆ อย่างไม่อาย

เขาบีบค่อนข้างแรง ทำให้แก้มของเธอเจ็บเล็กน้อย

ดนัยกฤตหัวเราะอย่างพึงพอใจ คำพูดที่พูดออกมานั้นทำให้คนตะลึง

“ที่ผมไม่ได้มอบคนนี้ให้กับคุณกร ไม่ใช่เพราะว่าผมงกหรอกนะ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคุณกรแหละครับ”

ทุกคนมีสีหน้าสงสัย ได้แต่รอเขาพูดต่อ

ดนัยกฤตกอดธิชาแน่น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น “เธอคนนี้เนี่ย……นิสัยหัวแข็ง ใจกล้าบ้าบิ่น ถ้าเกิดว่าคุณกรรับเธอไป ยังไม่ทันจะได้สนุกสนานเพลิดเพลินก็คงจะโมโหตายเพราะเธออย่างแน่นอน”

“แบบนี้เองเหรอ？！”

ผู้หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่รอบตัวดนัยกฤตทำเสียงประหลาดใจอย่างให้ความร่วมมือในทันที

ผู้ชายที่ชื่อชวกร ดูสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “พอแล้ว ท่านดนัยบอกว่าเธอเป็นที่รักของตัวเองก็พอแล้ว ทำไมต้องมาพูดจาขายผ้าเอาหน้ารอดต่อหน้าผมด้วย คุณธิชาต้องเป็นผู้หญิงที่วิเศษอย่างแน่เลย……ที่สามารถทำให้ท่านดนัยไม่อยากจะปล่อยได้ขนาดนี้ ผมเริ่มจะสนใจแล้วจริงๆ ”

ผู้หญิงอีกคนหนึ่งชี้นิ้วไปตรงใบหน้าของดนัยกฤต แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ

มันดึงดูดให้ทุกคนมองตามไปที่นิ้วของเธอ

“แย่แล้ว เกรงว่าสิ่งที่ท่านดนัยผู้จะเป็นเรื่องจริง ใบหน้าของท่านดนัยเนี่ยผิวหนังบอบบางยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก……รอยขีดข่วนตรงแก้มด้านขวานี้ คงไม่ใช่ผลงานของคุณธิชาหรอกใช่ไหมคะ？”

เธอลืมเรื่องนี้ไปตั้งนานแล้ว แล้วทันใดนั้นก็รู้สึกก็เก้อเขินขึ้นมาในทันที

บนใบหน้าของดนัยกฤตมีรอยขีดข่วนจริงๆ แต่ว่ามันอยู่ตรงตำแหน่งด้านล่างของใบหน้า รอยก็จางลงไปเยอะ ถ้าเกิดว่าไม่ไปสังเกตดูก็ไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก

ธิชารู้สึกเก้อเขินจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา

หาได้ยากมากที่ดนัยกฤตยิ้มแล้วปล่อยให้ทุกคนหยอกล้อเขาตามอำเภอใจ

“ ไม่ได้การละ นี่เป็นหวานใจที่ไหนกัน นี่มัน”เจ้าหญิงจอมซ่าต่างหาก ท่านดนัยของเราตกหลุมแล้ว！”