รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 171เมื่อไหร่ที่ชดใช้หมดแล้วคุณก็ปล่อยฉันไปเมื่อนั้น

ดนัยกฤตบีบคางของเธอ แล้วริมฝีปากที่เรียวบางก็พูดว่า “ถ้าเกิดว่าเธอยอมอยู่กับฉันอย่างว่าง่ายๆ เก็บนิสัยที่ดื้อรั้นของเธอเอาไว้ให้เรียบร้อย ฉันก็ต้องดีกับเธอมากกว่าเขาแน่นอนอยู่แล้ว สิ่งที่เธอเคยมีมันก็จะมากขึ้นกว่าเดิม สิ่งที่เธอไม่เคยมี ในอนาคตมันก็จะมี กินดีอยู่ดีเหมือนอยู่ในกองเงินกองทอง แล้วถ้าเกิดว่าในอนาคตอยากจะทำธุรกิจของตัวเอง ฉันก็จะช่วย”

“ถ้าเกิดว่าเธออยากทำธุรกิจ ฉันจะจ่ายค่าจ้างพนักงานให้เธอ ลงทุนให้เธอ ถ้าเธออยากเป็นทนาย ฉันก็จะเปิดสำนักกฎหมายให้เธอ ข้างหน้าจะเป็นหนทางที่กว้างใหญ่และราบเรียบ ทำไมเธอไม่เปลี่ยนใจและลืมเขาให้เร็วที่สุดล่ะ ถ้ามีเวลาก็คิดว่าจะเอาใจฉันยังไงดี เขายังไง ธาวินก็มอบเธอให้กับฉันในฐานะสินค้าแลกเปลี่ยน ภายใน 3 ปี 5 ปีนี้ เขาไม่สามารถแย่งเธอกลับไปได้ แล้วก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะคิดถึงเธอด้วย ตอนนี้ฉันเป็นเสี่ยของเธอ ทองมาวางกองอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แต่เธอยังไม่เอา ในหัวเธอคิดอะไรอยู่กันแน่”

เขาพูดกึ่งติดตลก แล้วก็เอานิ้วชี้ดีดหน้าผากเธอเบาๆ

ธิชาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเป็นเวลานาน

พูดตามตรง

คำพูดของดนัยกฤต ไม่มีผู้หญิงธรรมดาคนไหนฟังแล้วจะไม่ใจเต้น

ตัวเธอเองก็ต้องยอมรับว่า ถึงนิสัยของดนัยกฤตจะอารมณ์ร้อนและเด็ดขาด ทำให้เธอสามารถรับมือได้ยาก

แต่บ่อยครั้ง……เธอก็รู้สึกประทับใจในตัวเขาเหมือนกัน

ถ้าเกิดว่าในชีวิตของเธอไม่เคยมีคนที่ชื่อธาวินมาก่อน

ครั้งแรกที่เธอได้เจอดนัยกฤต เธอก็ต้องล้มหกคะเมนให้เขาอย่างแน่นอน

แล้วก็ล้มแบบหัวปักหัวปำเลยด้วย

……

แต่ว่าเรื่องราวมันมาจนถึงตอนนี้ เธอมีประสบการณ์มากเกินไปแล้ว

ดนัยกฤตบอกว่าจะดีกับเธอ แต่ว่าความจริงแล้ว เขายังมีผู้หญิงอีกนับไม่ถ้วน

ขอแค่เขาต้องการ ผู้หญิงก็จะติดตามเขาแบบต่อแถวเข้าคิวกันเลย

ความสัมพันธ์ที่ไม่เท่าเทียมกันระหว่างผู้มีอำนาจกับผู้หญิง ไม่มีวันที่จะมีวันเวลาที่ดีได้อย่างยาวนานและมั่นคงหรอก

ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามอดทนอยู่กับเขา การจะได้เป็นคนโปรดอย่างมาก 2-3 ปีก็เต็มที่แล้ว บางทีอาจจะสั้นกว่านั้นก็ได้

เขาไม่มีวันแต่งงานกับเธอ หรือวันหนึ่งเกิดหุนหันพลันแล่นแต่งขึ้นมา แต่เขาก็จะเตะเธอออกทันทีถ้าเกิดเขาเจอคู่แต่งงานที่ให้ผลประโยชน์ได้มากกว่า

ความดีจากผู้ชาย ธิชาไม่ใช่ไม่เคยได้รับมัน

ช่วงเวลาที่ธาวินดีกับเธอ มันยาวนานกว่าครึ่งชีวิตของเธออีกด้วยซ้ำ

แต่ว่าตอนที่มันจบลง เธอถึงได้เข้าใจ

ภายใต้ความสัมพันธ์ที่ยาวนานนั้น เธอทุ่มเทไปทั้งหมด คิดจริงๆว่าความสัมพันธ์แบบนั้นจะมีแค่เธอกับธาวินตลอดชีวิตเท่านั้น

เธอไม่เคยสงสัยเลยแม้แต่ครั้งเดียวว่าธาวินจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

เพราะว่าเขาดีมากจริงๆ

ราวกับว่าปรารถนาจะมอบทุกสิ่งที่ล้ำค่าให้กับเธอ ทุ่มเทเพื่อเธออย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตามอำนาจการตัดสินใจของความสัมพันธ์นี้ก็อยู่ที่เขาเพียงแค่คนเดียว

ถ้าเกิดว่าเขาพูดว่าไม่ต้องการแล้ว ไม่รักเธอแล้ว ไม่อยากดีกับเธอแล้ว

ความสัมพันธ์ก็ถือว่าจบลงอย่างสมบูรณ์

ธิชาพบว่าเธอไม่มีคุณสมบัติหรือความสามารถอะไรที่จะอยู่กับเขาอีกต่อไป

เธอไม่สามารถเก็บอะไรไว้ได้แล้ว ต่อให้เธอจะอดทนต่อความอัปยศอดสู แต่ก็ยังอยู่ต่อไม่ได้

ความสัมพันธ์ 11 ปีของธาวินกับเธอ มันยากลำบากมากตอนที่พูดว่ามันจบลงแล้ว

แล้วเธอจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอจะฝากชีวิตครึ่งหลังของตัวเองไว้กับดนัยกฤตที่ยังไม่ทันรู้จักเขาดีซะด้วยซ้ำ

ดนัยกฤตจะดีกว่าธาวินได้สักเท่าไหร่กันเชียว เขาจะรักและเอ็นดูเธอได้เป็น 10 ปีเหมือนธาวินหรือเปล่า?

ธิชารู้สึกว่าความเป็นไปได้มันน้อยมาก

แทนที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างถูกโปรดปรานเป็นเวลา 2 ปี แล้วก็ถูกทอดทิ้งและเปลี่ยนมืออีกครั้ง

อยากจะใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาด้วยตัวของเธอเองดีกว่า

……

ธิชาส่ายหน้า เธอยิ้มแล้วตอบว่า “ฉันไม่สามารถเลือกกองเงินกองทองของคุณดนัยกฤตได้หรอกค่ะ ต่อให้จะอยู่แค่เป็นเวลาสั้นๆ สุดท้ายก็ต้องมีวันที่หมดความโปรดปรานแล้ว ฉันเองก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้มีความมั่นใจอะไรมากมายขนาดนั้น ดังนั้น ความสัมพันธ์ของเรา……ให้มันเป็นไปตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ดีกว่าค่ะ ฉันไม่มีความสามารถที่จะทำอะไรเพื่อณิชานาฎ ทำได้แค่ตอบแทนบุญคุณที่เธอเลี้ยงฉันมา เธอติดหนี้คุณอยู่เท่าไหร่จะฉันจะชดใช้ให้แทน เมื่อไหร่ที่ชดใช้หมดแล้วคุณก็ปล่อยฉันไปเมื่อนั้น”

ชายหนุ่มหรี่ตาลง รูม่านตาดำมืดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับคำตอบของธิชาสักเท่าไหร่นัก

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะได้เตรียมใจมาก่อนแล้ว พอได้ยินคำพูดของเธอก็แทบอยากจะฟาดเธอจนอดไม่ไหว

แต่ว่าเขาก็อดทนไว้

ดนัยกฤตยิ้ม “ได้ งั้นก็ทำตามที่เธอบอกแล้วกัน ตอนนี้ไปจัดแจงอะไรให้เรียบร้อย เปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

……

ไข้ของธิชาเริ่มหายดีแล้ว อาการก็ถือว่ายังดีอยู่

เธอถูกห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอกมา 1 อาทิตย์แล้ว อยากจะออกไปพักผ่อนกายสบายใจข้างนอกมากๆ ต่อให้ไม่ได้ทำอะไร ก็ถือว่าไปสูดอากาศภายนอกก็ยังดี

แต่ว่าดนัยกฤตจะให้เธอไปเจรจาธุรกิจเป็นเพื่อนกับเขา นั่นมันทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

แต่ว่าพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วขึ้นไปบนรถ เธอก็คิดคร่าวๆ อยู่ภายในใจ

เงิน 5 ล้านดอลลาร์ไม่สามารถจ่ายได้ภายในช่วงระยะเวลาหนึ่งหรอก

เธอจึงต้องปรับตัวให้เข้ากับชีวิตที่อยู่ข้างกายดนัยกฤตให้ได้

……

ดนัยกฤตพาเธอไปที่บ่อน ผู้ชายหลายคนอาศัยการเล่นไพ่พูดคุยเรื่องธุรกิจไปด้วย

ธิชาไม่มีอารมณ์อะไรจะไปแอบฟัง และเธอก็ไม่รู้จักใครที่อยู่บนโต๊ะไพ่สักคน ก็เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนัก ก็เหมือนกับผู้หญิงของผู้ชายคนอื่นๆ ได้แต่นั่งกินและเล่นมือถือเงียบๆอยู่ข้างๆ

รอให้พวกเขาพักจากการเล่น

มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินไปที่โซฟาแล้วก็ทักทายเธอ

“ไม่คุ้นหน้าเลยนะครับคุณ วันนี้มากับท่านดนัยเหรอ？”