รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 170 ถ้าเขาตาย ฉันพนันได้เลยว่าคุณต้องร้องไห้จนตาบอด
ความแรงและความถี่ในการเคาะประตูนี้ได้ยินก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนรับใช้
ธิชาไม่สบายใจ นั่งกอดเขาริมหน้าต่าง มองไปนอกหน้าต่าง แค่อยากลืมทุกอย่างชั่วคราว
เสียงเคาะประตูเร่งด่วนมากขึ้น และไม่ขาดตอนด้วย
ธิชาไม่ได้ล็อกประตู และรู้ว่าถึงจะล็อกประตูก็ห้ามเขาไม่อยู่ ยื่นมือออกมาปิดหูตัวเอง แค่อยากให้ตัวเองสงบลง
ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาโดยตรง
เขาเดินไปยังริมหน้าต่างอย่างไม่เร่งรีบ เห็นเธอใช้มือปิดหูด้วยความน้อยใจ จึงอดยิ้มมุมปากไม่ได้
เขาปล่อยให้เธอสงบสักพักหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเธอ
เสียงมีความอ่อนโยนและมีรอยยิ้ม “โวยวายพอหรือยัง แถมยังบอกว่าตัวเองไม่ใช่เด็กน้อย นิสัยคุณแบบนี้ถ้าไม่ใช่เด็กแล้วคืออะไร”
ธิชาปิดหูอยู่แต่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดชัดเจน เอามือลงมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา สายตาจ้องมองไปนอกหน้าต่างโดยตรง นานสักพักก่อนจะเอ่ยปากด้วยเสียงทุ้มต่ำและอ่อนแรง
“ฉันไม่มีอารมณ์โวยวายกับคุณ ฉันแค่ไม่อยากดื่มยา มันขมมาก ใครกำหนดว่ามีแค่เด็กเท่านั้นที่กลัวความขม ผู้ใหญ่กลัวขมไม่ได้หรือไง? ฉันก็แค่กลัวมัน ชีวิตมันก็ขมมากพอแล้วไม่ใช่เหรอ? อยู่ดีๆ จะดื่มยาจีนที่ขมขนาดนั้นให้ตัวเองลำบากทำไม”
เธอในตอนนี้ไม่กล้าระบายความรู้สึกย่ำแย่กับดนัยกฤต
ทำได้แค่เก็บกดไว้ในใจอย่างอุดอู้ อยากมองวิวนอกหน้าต่าง รอให้ตัวเองสงบอย่างช้าๆ
ดนัยกฤตไม่เปล่งเสียง แต่ยื่นมือไปจับคางเธอไว้ บีบแก้มสองข้างของเธอด้วยการกระทำเบาๆ แต่ทรงพลัง แล้วยัดอะไรบางอย่างขนาดเล็กใส่ปากเธออย่างรวดเร็ว
ธิชากำลังจะต่อต้าน ทั้งปากก็เต็มไปด้วยรสชาติเย็นและหอมหวานทันที
ในตอนแรกมันเปรี้ยว แล้วก็ค่อยๆ กลายเป็นหวานที่ปลายลิ้น……
มันหวานนิดๆ เหมือนลูกอมผลไม้รสพลัมสีเขียว
……
เธอเม้มปาก ดวงตาคู่ใสเบิกกว้าง พูดไม่ออกแล้ว
ชายหนุ่มลูบผมเธอ ยิ้มแล้วถามเธอ “หวานไหม?”
ธิชาหวานจนไม่อยากอ้าปาก
รสขมของยาในปากค่อยๆ ถูกกลบด้วยความหวานของลูกอม……ไม่อยากอ้าปากทำลายความพึงพอใจนี้ในชั่วขณะหนึ่ง
เธอไม่พูดอะไรสักพัก
ดนัยกฤตบีบแก้มนิ่มของเธอ ยิ้มเสแสร้งแล้วพูดขึ้น “สิ่งที่ทำให้คุณขมอย่างแท้จริงไม่ใช่ยา แต่เป็นผู้ชายที่ทำให้คุณผิดหวัง ที่พาดหัวข่าวทั้งเมืองมีแต่ข่าวถ่ายทอดสดงานแต่งของเขา คุณก็น่าจะเห็นแล้ว ญาณินแย่งผู้ชายคุณไป แถมยังแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ อิจฉาไหม?”
ธิชาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
ที่จริงแล้วเธอคาดไม่ถึงว่าดนัยกฤตจะเดาความในใจเธอได้อย่างละเอียดแบบนี้
แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็เหมือนกลับมาสงบเหมือนเดิม
จิ้งจอกเฒ่าหน้าเนื้อใจเสืออย่างเขา แน่นอนว่าไม่มีอะไรสามารถปิดบังเขาได้……
ยิ่งไปกว่านั้น งานแต่งนี้ก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ผู้ที่ไม่อยากติดตามก็โดนบังคับให้ติดตาม
เขาเดาความรู้สึกเธอถูก ก็ไม่น่าแปลกใจ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ดนัยกฤตจงใจพูดทำให้เธอเจ็บปวดและกระตุ้นเธอแบบนี้ เธอต้องโกรธมากแน่ๆ
แต่ในเวลานี้ ไม่รู้เพราะหัวใจสงบนิ่งตั้งนานแล้ว
หรืออาจจะเพราะ……รสชาติหวานนิดๆ ของลูกอมในปากยังไม่หายไป
เธอยังคงสงบจริงๆ และไม่รู้สึกหงุดหงิดละอายใจ
……
ธิชาคิด แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา “ฉันก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกยังไง อิจฉาไหม? ก็พูดไม่ได้ อย่างมากสุดก็แค่อิจฉาชุดแต่งงานและเครื่องประดับสวยงาม ส่วนญาณิน……ธาวินโหดเหี้ยมกับฉันขนาดนั้น รอให้ตระกูลมงคลวัชรกุลไม่มีประโยชน์อย่างแท้จริงก่อน เขาก็จะโหดเหี้ยมกับญาณินยิ่งกว่า ญาณินก็เป็นยัยโง่เหมือนกับฉัน ฉันไม่มีทางอิจฉาเธอ”
“อารมณ์เดียวของฉันในตอนนี้ ก็คือเกลียด ฉันเกลียดธาวิน และฉันรู้ว่าความเกลียดแบบนี้ ไม่สามารถเลือนหายไปได้ถ้าไม่ผ่านไปหลายปี ฉันเกลียดเขามากจริงๆ ……ฉันไม่เคยอยากจะยุ่งกับเขาตลอดชีวิต เจอกันด้วยดีก็จากกันด้วยดีไม่ได้เหรอ? งานแต่งเขาฉันก็ไม่เคยห้าม ทำไมสุดท้ายแล้วต้องหลอกลวงฉันแบบนี้ด้วย ให้ฉันจากไปด้วยความอับอาย ฉันเกลียดมากเลย อยากให้เครื่องบินขากลับของเขาตกจนไม่เห็นดวงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้”
ธิชาพูดประโยคนี้จบ ในใจก็รู้สึกผ่อนคลายโล่งอก
เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าดนัยกฤตมีอำนาจวิเศษอะไร
ต่อหน้าเขา เธอขี้เกียจเสแสร้งแกล้งทำด้วยซ้ำ
ในใจเธอคิดแบบนี้
ดื้อรั้นก็ช่าง โหดร้ายก็ดี
ธาวินเกือบทำลายทั้งชีวิตเธอ ทำไมเธอต้องจิตใจสงบเห็นเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยล่ะ
……
นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มจับคางนุ่มเธอไว้ อุทานด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “ผู้หญิงนี่ปากไม่ตรงกับใจหลอกตัวเองกันหมดใช่ไหม? ยังไงก็เป็นคนที่คุณเคยรัก ถ้าพรุ่งนี้เครื่องบินตกตายจริงๆ ฉันพนันได้เลยว่าคุณต้องร้องไห้จนตาบอด”
ธิชาถูกเขารู้ทันอย่างไร้ความปรานีอีกครั้ง สีหน้าละอายใจโดยธรรมชาติ
เธอขมวดคิ้ว ใบหน้าเล็กย่น
ทั้งร่างเหนื่อยและไร้จิตวิญญาณ
เขากลับพูดเรียบๆ อยู่เหนือศีรษะเธอ “ที่จริงแล้วธาวินไม่ได้สำคัญอย่างที่คุณคิด คุณก็แค่ชินกับการมีอยู่ของเขา พึ่งพาเขา เวลาจะเยียวยาคุณในที่สุด ตราบใดที่คุณมีชีวิตที่ดีกว่าเขา ทิ้งอดีตเหล่านั้นไว้ด้านหลังภายในเวลาไม่กี่เดือน สาวน้อยวัยรุ่นขี้ลืมจะตาย”
ธิชาส่ายหน้า พูดขึ้นอย่างท้อแท้ “ดีกว่าไม่ได้หรอก ด้วยอำนาจและตำแหน่งของธาวิน เขาต้องการอะไรก็ได้มาอย่างง่ายดาย ฉันจะมีความสามารถอะไรไปมีชีวิตที่ดีกว่าเขา”