รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 169 กลัว ฉันกลัวเจ็บ
ธิชาได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เธอขมวดคิ้วมองชายหนุ่ม ในสายตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ใบหน้าหล่อของชายหนุ่มในสายตานั้นมืดมน ถึงแม้ไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธอะไรมากนัก แต่ความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญที่น่าเกรงขามและขัดจังหวะได้ไม่ง่ายที่อยู่รอบตัวนั้นทำให้เห็นก็เกิดความกลัวแล้ว
คนรับใช้ข้างๆ ก็งงมาก
แม่บ้านก็ตกใจกลัว
คนรับใช้วัยรุ่นไม่กล้าผลีผลามเอ่ยปาก หลังจากหาทางออกไม่ได้สองสามวินาที แม่บ้านก็ถามขึ้นอย่างเงอะงะ “ท่านดนัย นี่คุณ……”
สีหน้ามืดมนหนักอึ้งของดนัยกฤตไม่มีความล้อเล่นสักนิด
เขาเม้มริมฝีปากบาง เสียงดังขึ้นกะทันหันแปดระดับ “ฟังไม่เข้าใจหรือไง? ไปเอาไม้เรียวฉันมา”
แม่บ้านตกใจอย่างแรงกับสำเนียงเข้มงวดของเขา ไม่กล้าพูดอะไรอีกโดยทันที แค่สั่งให้คนรับใช้ขึ้นไปหยิบมัน
คนรับใช้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบจัดระเบียบบ้านร่วมถึงทำความสะอาดก็จำได้ว่าไม้เรียวนั้นอยู่ในห้องทำงาน
ได้ยินว่าเป็นของเล่นโบราณที่ซื้อมาจากงานประมูล ปกติเอาไว้ชม แต่ไม่เห็นดนัยกฤตใช้งานมันจริงๆ มาก่อน
ในตอนนี้……จะสั่งสอนคุณธิชาเหมือนเด็กซนจริงๆ เหรอ?
……
ไม้เรียวสีทองแดงอ่อนอยู่ในมือดนัยกฤต ธิชาไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน รู้สึกตกใจกลัวอย่างช่วยไม่ได้
เธอก้าวถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้างมองเขา พูดด้วยความตกใจและหวาดกลัว “คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณจะตีฉันเพราะยาจีนชามเดียว?”
ดนัยกฤตจับแขนเธอไว้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ลากเธอให้นั่งลง กดร่างเล็กนุ่มนวลบนต้นขาตัวเองทันที
เสียงเย็นยะเยือกของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะเธอ
“ไม่สนว่าคุณจะอยู่กับฉันในฐานะอะไร ถ้าคุณอยู่ในเขตแดนฉันก็ต้องเชื่อฟังทำตัวดีๆ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะตั้งกฎ ถ้าคุณไม่ฟังฉัน ฉันจะตีคุณ”
อย่างไรแล้วธิชาก็เป็นผู้หญิง……ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยได้รับกฎครอบครัวใดๆ ตอนเด็กๆ ไม่มีใครสนใจเธอ พอโตมาหน่อยอยู่ในช่วงวัยกบฏธาวินก็มาชี้นำเธอ
เธอกลัวเจ็บ แต่ปากไม่ยอมอ่อนข้อ
ใบหน้าเล็กที่ซีดเซียวเพราะความหวาดกลัวมีความแข็งทื่อ ริมฝีปากเปิดๆ ปิดๆ พูดขึ้น “คุณมีสิทธิอะไรมาเผด็จการและเอาแต่ใจกับฉันแบบนี้……ฉันแค่ไม่อยากกินยาจีนเท่านั้นเอง ร่างกายฉันดีขึ้นแล้ว ยาย่อมมีพิษสามส่วนคุณไม่รู้เหรอ ดนัยกฤตคุณนี่เป็นคนแปลกจริงๆ ……ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ไม่ใช่เด็กสามขวบ คุณมีสิทธิอะไรที่คิดอยากจะตีฉันก็ตี?”
ธิชาพยายามต่อสู้ด้วยเหตุผล แต่ชายหนุ่มไม่พูดอะไรสักคำ
เขาเงียบและน่ากลัว ฝ่ามือใหญ่อีกข้างถอดกางเกงกีฬาของเธอด้วยความรวดเร็วโดยที่ไม่อาจต้านทาน
ธิชาเย็นที่ต้นขา อับอายจนอยากตาย
เขาป่วยจริงๆ สินะ ไม่คิดว่าจะทำต่อหน้าคนรับใช้หลายคนภายในห้องรับแขก……
เทียบกับความกลัวเจ็บ ธิชากลัวโดนถอดกางเกงต่อหน้าหลายๆ คนมากกว่าอีก
เธอหวาดกลัวทันที มือเล็กจับเสื้อผ้ารอบเอวเขาอย่างร้อนใจ
“อย่า อย่าทำแบบนี้ คุยเรื่องเหตุผลกันหน่อยได้ไหม ฉันไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ คุณอย่าทำแบบนี้……มันขายขี้หน้ามาก……”
คนรับใช้หลายคนรวมถึงแม่บ้าน ในตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเอาสายตาไปไว้ที่ไหน
ทั้งๆ ที่เป็นบรรยากาศตึงเครียดกดดัน แต่พอเกิดขึ้นกับทั้งสองคน ก็ไม่รู้สึกถึงความรุนแรงอันตราย แค่รู้สึกคลุมเครืออย่างบอกไม่ถูก……
ดนัยกฤตยิ้มเสแสร้งจ้องแก้มหญิงสาวที่ค่อยๆ แดงขึ้นเรื่อยๆ
เธอยังสวมชุดชั้นในสีอ่อนตัวบาง ผิวเนียนเรียบตรงโคนต้นขาก็ได้สัมผัสอากาศ
สายตาเขาร้อนผ่าวอย่างอธิบายไม่ถูก กลั้นรอยยิ้มไว้ข้างใน
“กลัวเหรอ?”
ธิชาทั้งอับอายทั้งโกรธ
ถ้าสองคนปิดประตู……เธอยังมีแรงใจต่อสู้กับเขาสุดกำลัง ถ้าชนะก็สบายใจ ถ้าแพ้อย่างมากก็เจ็บปวดทางร่างกาย
แต่ในเวลานี้เมื่อนึกถึงดนัยกฤตจะถอดกางเกงเธอแล้วทำร้ายเธอต่อหน้าสาธารณะโดยไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้ว……
เธอรู้สึกว่าถึงแม้ตัวเองจะกล้าหาญยืนหยัดจนถึงที่สุด
ก็ไม่มีทางชนะได้เลย
ขายขี้หน้าก็คือแพ้อย่างสิ้นซากแล้วโอเคไหม
เธอกัดปาก ตัดสินใจบางอย่าง ทำได้แค่ยับยั้งอารมณ์และอ่อนข้อแสร้งทำเป็นเชื่อฟัง
“กลัว ฉันกลัวเจ็บ คุณอย่าตีฉัน ฉันฟังคุณแล้วโอเคไหม? ก็แค่ยาชามเดียวเอง? ฉันจะดื่ม คุณปล่อยฉัน ตอนนี้ฉันจะดื่มมัน!”
ในที่สุดธิชาก็ลุกขึ้นมาจากต้นขาเขา
ย่นจมูกยกซุปยาจีนกลิ่นเหม็นชามนั้นขึ้นมา
เธออ้าปาก ความทรงจำอันเจ็บปวดรวดร้าวในใจไหลทะลักเข้ามาในสมอง
เธอมีอารมณ์อยากวิ่งหนีอย่างไร้ยางอาย
แต่ดนัยกฤตจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ยืนข้างเธอ เฝ้าดูเธออย่างสงบไม่เร่งรีบ
ในมือยังถือไม้เรียวหนาที่ทำให้ใจเธอสั่นระริก……
ธิชากลั้นหายใจ หลับตาสองข้างทันที ยกชามยาเทลงไปอึกใหญ่
ยานี่มันขมจริงๆ เลยล่ะ……
ขมกว่ายาชามนั้นที่ไพลินเทให้เธออีก
เดิมทีแล้วดื่มมันอย่างลวกๆ เพื่อดนัยกฤต ก่อนดื่มมันก็แค่รู้สึกไม่พอใจ
แต่พอดื่มจนหมดชามแล้ว ขอบตาเธอก็แดง
ธิชารู้ว่าถ้าตัวเองกลั้นอารมณ์ไว้ไม่ได้ก็จะสูญเสียการควบคุม ผลุบสายตาลงไม่กล้าเงยหน้า
พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ดื่มหมดแล้ว คุณพอใจแล้วใช่ไหม”
ไม่รอให้ดนัยกฤตเปล่งเสียง เธอก็โยนชามเปล่าที่เหลือแต่ตะกอนเสียงดังแล้วหันร่างวิ่งเหยาะๆ ขึ้นไปข้างบน
……
เธอซ่อนตัวในห้องไม่ถึงครึ่งนาที ที่ประตูก็มีเสียงเคาะดังสนั่นและมั่นคง