รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 168 มานี่หน่อย ไปเอาไม้เรียวฉันมา

ในใจธิชาสับสนแทบตาย พูดพล่ามตัวสั่นระริก เกือบกัดลิ้นตัวเอง

ดนัยกฤตจับมือเล็กอันร้ายกาจของเธอเอาไว้ จับไว้และนวดในฝ่ามือ

ธิชาไม่รู้ว่าทำไม ค่อยๆ สงบลงอย่างคาดไม่ถึง……

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าบางทีดนัยกฤตอาจจะไม่เลวร้ายขนาดนั้นก็ได้

บางทีเขาแค่อาจจะพูดจาไม่น่าฟัง ที่จริงแล้วก็ไม่ได้อยากฉวยโอกาสทรมานตอนเธอป่วยจริงๆ

ก็ราวกับว่า……ก่อนหน้านี้เขาขู่เธอ สุดท้ายก็ไม่ได้ทำร้ายเธอมากนัก

ธิชาเป็นไข้ราวกับว่าเป็นไข้จนมีสติบ้างแล้ว

เธอตระหนักได้ว่าอารมณ์ของตัวเองหลายวันที่ผ่านมามันไร้เหตุผลจริงๆ

ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นเพราะธาวิน

ธาวินกระตุ้นเธอมากเกินไป

เธอไม่มีทางชำระบัญชีนี้กับธาวิน ไม่รู้ทำไมเอาอารมณ์เชิงลบมาใส่ดนัยกฤตหมดเลย

เธอกัดปาก เสียงแผ่วเบาที่ดังเข้าหูเขาเหมือนลูกแมว

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เมื่อคืนก็ไม่ได้ตั้งใจ……”

ดนัยกฤตกำลังเล่นมือเล็กมีเนื้อหนังของเธออยู่

เธอผอมไปทั้งตัว มีแค่มือเล็กคู่นี้ที่มีเนื้อหนัง

ผ่านไปสักพักเขาก็กระตุกมุมปาก น้ำเสียงยังคงเย็นชาน่ากลัวอยู่บ้าง “แน่ใจนะว่าไม่ได้ตั้งใจ? เมื่อคืนแมวตัวไหนก็ไม่รู้ตอนมันข่วนฉัน ปากก็เรียกชื่อฉัน แล้วก็ด่าฉันทุกคำ”

แก้มธิชาร้อนผ่าว หัวใจรู้ดีว่าเป็นความจริง

อย่างไรแล้วตอนที่เธอด่า คิดว่าทุกอย่างเป็นภาพหลอนตอนที่เธอไข้ขึ้นสูงน่ะ

เธอไม่รู้เหตุผลมากพอ จึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

ดนัยกฤตก็ไม่พูดเรื่องที่จะให้เธออมอีก

แค่ทานอาหารกับเธอเท่านั้น จากนั้นก็วัดอุณหภูมิร่างกายให้เธอ แล้วปล่อยให้เธอไปอาบน้ำ

ธิชาอ่อนแอมาก หลังจากให้น้ำเกลือตอนพลบค่ำ ปากก็ต้องกินยาบางส่วน

ในยาอาจจะมีผลช่วยให้หลับ เธอเคลิ้มหลับสบาย

คืนนี้ไม่รู้ว่าผ่านไปอย่างไร แค่ตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองถูกดนัยกฤตกอดไว้ในอ้อมแขน

ดูจากท่าทาง……ทั้งคู่กอดกันขณะหลับทั้งคืนจริงๆ

ธิชานึกถึงที่เขาบอกว่าตัวเองไม่ได้หลับมาเกือบสามสิบชั่วโมง ไม่แปลกใจที่หลับได้ลึกเหมือนเธอ

หลังจากนอนหลับครั้งนี้ ไข้เธอเหมือนลดอย่างแท้จริง ร่างกายสบายตัวขึ้นมาก ไม่รู้สึกหนักอึ้งรู้สึกแย่แล้ว

ถึงแม้ไม่ได้อารมณ์ดี แต่หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว ก็รู้สึกพลังงานเต็มเปี่ยม

ไม่รู้ว่าการกักขังเธอถูกยกเลิกไปแล้วหรือเปล่า ตอนลงมาข้างล่างก็ไม่มีใครห้าม เธอลงไปข้างล่างออกกำลังกายแบบง่ายๆ

หลังจากวิ่งเหยาะๆ ก็พักผ่อน เธอเอาโทรศัพท์ออกมาดูอย่างเคยชิน อันดับแรกตอบข้อความที่เมื่อคืนไข้ขึ้นสูงจึงไม่ได้ตอบกลับ จากนั้นก็ดูข่าว

เลื่อนไปไม่กี่ที ก็เห็นแบนเนอร์พาดหัวข้อข่าวใหญ่ในข่าว

ถึงจะเตรียมใจนานแล้ว……

แต่สื่อในปัจจุบันไม่ให้โอกาสหอบหายใจเลยจริงๆ

งานแต่งอยู่ที่เกาะG ไม่ใช่เมืองJ

เดิมทีแล้วเธอสามารถไม่เห็นมันเพื่อที่ว่าจิตใจจะได้ไม่หงุดหงิด

แต่สื่อดันต้องการถ่ายทอดกระบวนการทั้งหมดของงานแต่ง

ธิชาเห็นแค่รูปภาพไม่กี่รูป

ญาณินสวมชุดแต่งงานสีขาวหิมะสวยเกินคำบรรยายจริงๆ

เดิมทีแล้วเธอเป็นแค่คนที่มีความสามารถธรรมดา ไม่ถือว่าเป็นคนหน้าตาดีมีความสามารถในแวดวงธุรกิจ

แต่การแต่งหน้าเจ้าสาวมันทำให้ภาพลักษณ์เธอดีขึ้น และแสงแห่งความสุขบนใบหน้าเธอที่ไม่ปิดบัง

ญาณินได้เติมเต็มความปรารถนาตลอดมาของตัวเองได้อย่างแท้จริงแล้ว

ได้แต่งงานกับผู้ชายที่เธอคิดถึงในใจ

ธิชาจงใจหลีกเลี่ยงรูปถ่ายที่เกี่ยวข้องกับเจ้าบ่าว

เธอยอมรับความขี้ขลาดของตัวเอง เธอไม่กล้ามอง

เธอไม่อยากเห็นภาพธาวินสวมชุดสูทสีขาวจูงมือเดินไปยังห้องโถงวิวาห์ด้วยกันกับผู้หญิงอีกคน

ถ้าเห็นมันแล้ว กลัวว่าจะขยะแขยงไปตลอดชีวิต

……

อารมณ์ที่ถือว่าผ่อนคลายหลังจากออกกำลังกายได้หายไปหมดสิ้น

เพิ่งหายจากอาการป่วยหนักธิชาไม่กล้าตากลมนานเกินไป จึงพักผ่อนสักพักก่อนกลับเขาไป

เพิ่งเข้าประตูมา แม่บ้านก็เรียกให้เธอดื่มยา

แม่บ้านเอาซุปยาจีนที่ต้มเรียบร้อยแล้ววางบนโต๊ะ

ธิชาได้กลิ่นนั้นแล้วในใจยิ่งไม่สบาย

เธอนึกถึงยาชามนั้นที่ไพลินเทให้เธออย่างควบคุมไม่ได้

เธอไม่เข้าใจแพทย์แผนจีน กลิ่นยาจีนเมื่อเธอดมในจมูกมันก็เหมือนกันหมด

ความทรงจำที่ปวดร้าวและหมดหนทางมันไหลทะลักเข้ามาในสมองทันที

เธอไม่อยากบังคับตัวเอง

ก็ส่ายหน้า “ฉันหายดีแล้ว และไม่เป็นไข้อีก ยานี้ไม่ต้องดื่มมันแล้วค่ะ”

แม่บ้านยังไม่พูดอะไร แต่ชายที่กำลังเดินลงมาจากบันไดออกคำสั่งด้วยเสียงเข้มงวดอย่างยิ่ง

“ยานี้ให้คุณกินระยะยาว เมื่อร่างกายอ่อนแอ กินยาตะวันตกไม่มีประโยชน์ ทำได้แค่ฟื้นฟู จำเป็นต้องดื่มมัน แล้วก็ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ยังไม่ชอบความขมหลังจากดื่มยาจีนอีกเหรอ?”

เดิมทีแล้วธิชาก็รู้สึกอารมณ์เสียมากพอแล้ว

ด้านหนึ่งคือชามยานั้นของไพลิน อีกด้านหนึ่งคือการถ่ายทอดสดงานแต่งที่เพิ่งเห็น

เธอบังคับให้สงบอยู่ได้มันไม่ง่ายเลย

เธอทำหน้านิ่ง ความดื้อรั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ดื่ม สุขภาพตัวฉันเองฉันรู้อยู่แก่ใจ อยู่ดีๆ ก็ไปดื่มยาจีนมากมายขนาดนั้นมันไม่มีประโยชน์”

ดนัยกฤตก้าวขายาวใกล้เข้ามาตรงหน้าเธอ

เขามีสีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงเข้มงวดมาก “ฉันให้คุณดื่มยามันจะทำร้ายคุณได้ยังไง อย่าเห็นทุกคนเป็นเหมือนพี่ชายบัดซบของคุณ ต้องดื่มมัน ไม่ดื่มรับผิดชอบผลที่ตามมาเองนะ”

พี่ชายสองคำนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการกระตุ้นประสาทอ่อนไหวของเธอ

เธอไม่ไว้หน้าสักนิด หันหน้าแล้วจะเดินจากไป

ดนัยกฤตจับข้อมือเธอไว้ แล้วสั่งเสียงดังกับคนรับใช้ “มานี่หน่อย ไปเอาไม้เรียวฉันมา”