รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 167 คุณต้องไว้หน้าท่านดนัยหน่อย
ธิชาระงับความประหลาดใจภายในใจไม่ได้จริงๆ
เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแม่บ้าน เหมือนพยายามค้นหาร่องรอยความจริงใจจากใบหน้าเธอ
แม่บ้านยิ้มหน้าบาน “คุณธิชาเป็นไข้จนงงไปหมดแล้ว จำไม่ได้เลยใช่ไหม? เมื่อคืนกลางดึกคุณเป็นไข้รุนแรงมากจริงๆ คุณหมอที่เคยดูแลก็เพิ่งไปทำงานนอกสถานที่ยังมาไม่ได้ ฉันโทรหาชนัดพล ได้ยินว่าท่านดนัยกำลังประชุมอยู่ แต่ก็ขับรถกลับมาตอนกลางคืน ฉันไม่รู้นะคะว่าระหว่างคุณกับท่านดนัยทะเลาะกันจนอารมณ์เสียแค่ไหน แต่คู่รักก็มักจะทะเลาะกันไม่ใช่เหรอ? ในใจท่านดนัยรักคุณ คุณก็ไม่ต้องทำอะไร แค่อ่อนข้อเพียงเล็กน้อย ต้องไว้หน้าท่านดนัยหน่อย”
ธิชาตกใจนานมาก กว่าจะได้สติว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ดูเหมือนเมื่อคืนเธอ……จะคิดว่าภาพความจริงเป็นภาพหลอนจริงๆ
โลกหมุนเคว้งในตอนแรกต้องเป็นภาพหลอนที่เกิดจากไข้
แต่ต่อมาดนัยกฤตที่เธอเห็น……คือคนจริงๆ
ถึงแม้เธอจะเป็นไข้จนงุนงง ไม่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าใครกำลังดูแลเธอ
แต่อย่างคลุมเครือ ก็จำได้ว่ามีคนมาเปลี่ยนชุดและประคบเย็นอะไรสักอย่างจริงๆ ……
เธอทรมานหนึ่งคืน สุดท้ายก็หลับไป ฟ้าก็สว่างแล้ว
เธอไม่คิดจริงๆ ว่าดนัยกฤตจะดูแลเธอเหมือนดูแลคนในครอบครัว
เรื่องแบบนี้……แม้แต่ณิชานาฎก็ไม่เสียเวลามาทำแบบนี้
ตอนเด็กๆ เธอป่วย บ่อยครั้งก็ทนเอง
ต่อมาเมื่อฐานะดีขึ้น ก็มีแม่บ้านดูแลเธอ ณิชานาฎไม่ดูแลเธออย่างเอาใจใส่ตอนเธอป่วยเลย……
ในใจธิชาสั่นสะท้านมาก รับไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง
อีกอย่างถ้าหากคำพูดนี้ของแม่บ้านเป็นการกระซิบเป็นการส่วนตัว
บางทีเธออาจจะรับฟัง รู้สึกร้อนตัว และต่อไปก็ปรับทัศนคติของตัวเองที่มีต่อดนัยกฤตได้
แต่แม่บ้านดันพูดต่อหน้าดนัยกฤตนี่สิ……
ไม่ใช่แค่การประจบสอพลอ แต่ยังทำให้เธอลำบากใจเป็นพิเศษ
ไม่ว่าเมื่อคืนดนัยกฤตจะดูแลเธอเกินกว่าค่อนคืนจริงไหม แต่วันนั้นเขาก็บีบบังคับเธอโดยไม่สนความยินยอมของเธอเลย แถมยังขู่ต้องการเปิดซิงด้านหลังเธออีก……
แค่สองเรื่องนี้ เธอไม่มีทางลืมได้ในชั่วขณะหนึ่ง
ธิชาไม่พูดอะไรอยู่นานสักพัก
ดนัยกฤตไม่ละสายตาไปจากร่างเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
เขาหัวเราะไร้เสียง โบกมือให้กับแม่บ้าน “วางอาหารไว้ แล้วลงไปก่อนเถอะ”
แม่บ้านรีบตอบรับ สั่งคนรับใช้วางอาหารไว้อย่างดี แล้วรีบลงข้างล่างถอนตัวกลับไป
ธิชารู้สึกว่าร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเข้าใกล้เธอเรื่อยๆ
เธออยากหนีโดยไม่รู้ตัว ขยับตัวบนพรม
ชายคนนั้นช้อนตัวเธอขึ้นมา ช้อนตัวง่ายพอๆ กับอุ้มสัตว์เล็กหนึ่งตัว
ธิชาเชื่อคำพูดของแม่บ้านแค่แปดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ในใจยังมีข้อสงสัยที่ไม่ชัดเจนอีกมาก
ดนัยกฤตอุ้มเธอ ขาสองข้างเธอถีบสองทีหาพื้น ยังคิดจะหนี
ขณะที่ดิ้นร่างกายก็พลิก เขาจึงกอดเอวเธอแน่นจากด้านหลัง
ทั้งร่างเขาแผ่กระจายความหยาบคายและเอาแต่ใจออกมา
เหมือนพวกหัวหน้าแก๊งที่ไร้เหตุผลจริงๆ
เขาจูบผิวบอบบางที่หลังคอเธอ ขณะที่พูดข่มขู่ด้วยเสียงมืดมน “ได้ยินที่แม่บ้านพูดแล้วใช่ไหม? ฉันเอาใจใส่ดูแลคุณตอนป่วยทั้งคืน บวกกับเวลาที่ฉันประชุมและทำงานล่วงเวลา ฉันไม่ได้นอนเกือบสามสิบชั่วโมง ในร่างกายคนที่นอนไม่พอมันมีแต่ความเหี้ยมโหด คุณกล้าทำตัวไม่ดีไหมล่ะ ทำให้ฉันโกรธอีกทีสิ ฉันน่าจะเอาเธอจนตายทั้งเป็น”
ธิชาถูกเขาอุ้มจากด้านหลังกลับไปที่เตียง ร่างเพิ่งหล่นบนเตียง เธอไม่รู้ว่าคิดอะไรผิดหรือเปล่า ก็สะเทือนใจขึ้นมาทันที
เข้าใจว่าคำพูดที่ชายหนุ่มขู่เธอ
เข้าใจเป็นว่าถ้าหากตอนนี้เธอไม่อมให้เขา……
เขาจะทำมันจริงๆ
เดิมทีแล้วเธอไม่ชอบแบบนั้น ที่พูดมั่วๆ ก่อนหน้านี้ ก็แค่เพื่อกล่อมให้เขาสุขใจ
แม้แต่กับธาวิน……เธอก็ไม่ยินยอมอย่างมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะโดนบังคับปฏิเสธไม่ได้จริงๆ เธอไม่ชอบช่วยผู้ชายทำแบบนั้นเลย
รู้สึกว่า……มันไม่มีศักดิ์ศรีอย่างยิ่ง สกปรกอย่างยิ่ง ไม่มีศักดิ์ศรียิ่งกว่าหญิงขายบริการอีก
เธอดิ้นไม่หลุดอีกครั้ง ทั้งร่างก็ไม่มีแรง
สิ่งเดียวที่สามารถขยับได้คือสองมือและสองเท้า เมื่อโบกมือปฏิเสธมั่วซั่ว ปากก็โอดครวญเสียงเบา “ฉันไม่อยาก ฉันไม่อยากบริการคุณ คุณมีคนโปรดคนใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ? แถมยังมีอี๊ฟ ใครยอมบริการคุณ คุณก็ไปหาคนนั้นสิ ยังไงฉันก็ไม่ทำ คุณฆ่าฉัน ฉันก็ไม่ทำ!”
ถึงแม้เธอจะอ่อนแอ การเคลื่อนไหวมั่วๆ ไม่มีกฎเกณฑ์ แต่ระยะขอบเขตนั้นกว้างมาก
ดนัยกฤตกลัวว่าเธอจะขยับมั่วๆ จนทำร้ายตัวเอง พยายามเอื้อมมือไปจับแขนสองข้างเธอ
ไม่จับเสียอย่างดีกว่า ขณะที่จับเธอได้แล้วก็ถูกเล็บแหลมของเธอข่วนอย่างรุนแรง
ด้วยความบังเอิญ ข่วนแทบจะบริเวณเดียวกันกับบาดแผลตอนกลางคืนพอดี——
ในสมองธิชาจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ทันที
เมื่อคืนเธอก็ทำแบบนี้ ตะครุบข่วนมั่วๆ อย่างไร้ทิศทาง
ทั้งๆ ที่รู้ว่าข่วนหน้าชายหนุ่ม เธอนึกว่าเป็นภาพหลอน จึงออกแรงอย่างโหดเหี้ยม ข่วนจนผิวถลอก——
แผลที่แก้มขวาเขาเธอเป็นคนข่วนจริงๆ!
เธอตกใจชักมือกลับทันที ขอโทษอย่างเงอะงะ “ไม่นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณ ขอโทษ……”
ดนัยกฤตหรี่ตา มีความเย็นยะเยือกอันตรายเล็กน้อย