รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 166 ให้เธอไป ไม่อนุญาตให้พยุงเธอ

ธิชารอดชีวิตมาจนถึงสิบเก้าปี ความคิดทางอารมณ์อยู่ในระดับปกติ ไม่ได้รับกรรมพันธุ์จากณิชานาฎในเรื่องความสามารถในการทำให้ผู้ชายชอบด้วยความคล่องแคล่ว

เมื่อเธอกระปรี้กระเปร่า อาจจะมีเรี่ยวแรงเล่นกับเขาอยู่บ้าง

ตอนนี้แม้เขาจะแสดงการเกลี้ยกล่อมอย่างชัดเจนขนาดนี้แล้ว พูดออกมาแล้วด้วย แต่ธิชาไม่ได้สังเกตเลยสักนิด

เธอแค่รู้สึกว่าชายคนนี้ทำเกินไปมาก ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอไข้เพิ่งลด กำลังอ่อนแอต้องการพักฟื้น ไม่คิดว่ายังจะเอาเธออีก……

เธอทำสีหน้าไม่ดีเลย ทำหน้านิ่ง พูดขึ้นเสียงแข็ง “คุณพูดมีเหตุผล ฉันคือหญิงขายบริการที่คุณใช้เงินซื้อมา เป็นหญิงขายบริการที่คุณอยากเอาตอนไหนก็ไม่ต้องคำนึงถึงความรู้สึก คุณอยากทำก็ทำไปเถอะ แต่ฉันขอพูดให้ชัดเจนก่อน ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มาก และกำลังป่วย ยังไม่ได้ตรวจแน่ชัดถึงสาเหตุอาการป่วย ถ้าไม่ได้เป็นไข้หวัดก็โอเค ถ้าเป็นไข้หวัดรุนแรง ก็อาจจะติดคุณได้”

ดนัยกฤตทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ จับหลังเอวเธอไว้โดยไม่ลังเลสักนิด โน้มตัวไปปิดปากเธอ

แรงระหว่างริมฝีปากและฟันเอาหยาบคายเอาแต่ใจ ไม่ให้โอกาสเธอหอบหายใจเลย

ธิชาแค่รู้สึกเหลือทน

ในความเหลือทนนี้รวมถึงความน้อยใจและหมดหนทางด้วย

ที่จริงแล้วก็ไม่ประหลาดใจ เธอคาดเดาได้ตั้งนานแล้ว

ผู้ชายมันก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอก โดยเฉพาะหลังจากทิ้งความเสแสร้งออกทั้งหมดแล้วเปิดเผยสันดานที่แท้จริง

ธาวินชั่วและเลวมาก

แต่อย่างน้อยตอนที่เธอป่วย เขาก็ไม่เป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนี้

ความชั่วร้ายของดนัยกฤตเปิดเผยอย่างเต็มที่แล้วในตอนนี้ และพอๆ กับธาวินอย่างแท้จริง

ธิชารู้ว่าดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์ จึงปล่อยให้เขาทรมานอย่างง่ายดาย

แต่ไอ้ชั่วคนนี้ดันเก่งในการท้าทายขอบเขตเธอจริงๆ

เธออยากเงียบและยอมรับมันก็เท่านั้น

แต่เขาจูบเสร็จแล้วปล่อยเธอไป

เขายื่นมือแก้ชุดนอนของตัวเอง สายตาที่จ้องมองเธอนั้นคลุมเครือมาก ทุกคำที่เอ่ยปากนั้นชั่วร้ายเหลือเกิน

“ฉันยังไม่เคยสัมผัสความสามารถในการบริการของคุณธิชาเลย ติดเชื้ออะไรนั่น ฉันไม่ถือสาหรอก รบกวนคุณธิชาลำบากหน่อยนะ เลียให้ฉันหน่อย เลียจนฉันพอใจ บางทีฉันอาจจะมอบรางวัลให้คุณ”

ตอนแรกธิชาแปลกใจ จากนั้นก็กริ้วโกรธ

เธอเบิกตากว้างมองเขาอย่างเหลือเชื่อ

ยากที่จะจินตนาการจริงๆ เธอเป็นไข้จนไม่รู้จะว่าอย่างไร เขาไม่มาหาเธอเลยห้าวันเต็ม ประโยคแรกคือให้เธออม?

ธิชารู้สึกว่าถึงแม้จะอับอายมากแค่ไหน ก็มีขอบเขตเหมือนกัน

สีหน้าเธอซีดเซียว ยกผ้าห่มขึ้นแล้วลงจากเตียงด้วยขาอ่อนปวกเปียก

ทุกย่างก้าวของเธอบนพื้นนั้นยากลำบากมาก แต่ในสายตาเธอมีความแน่วแน่ที่ย่ำแย่ลง

เธอก็แค่ไม่อยากร่วมมือกับเขา

ชายคนนี้ไม่ใช่ว่าทนแรงกระตุ้นความปรารถนาไม่ได้เสียหน่อย

ถ้าเขาใจร้อนทนไม่ไหวจริงๆ อยากหาผู้หญิงมาบริการเขา แน่นอนว่ามีผู้หญิงจำนวนมากนอนรอเขาอยู่บนเตียง

ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าตอนนี้เธอสิ้นหวังไร้ทางเลือก ยังจะซ้ำเติมเธอ เหยียบย่ำทำให้ลำบากใจทุกวิถีทางอีก!

ดวงตาธิชาปกคลุมไปด้วยหมอกหนึ่งชั้น แต่ฝีเท้าที่เลื่อนลอยกลับมุ่งมั่นผิดปกติ

เธอไม่เชื่อ ว่าเธอไม่ยอมเอ่ยปาก

ดนัยกฤตมีปัญญาก็อ้าปากบังคับเธอสิ

ธิชาเดินมาจากข้างเตียงไปยังประตูห้อง ไม่คิดว่ามันจะยากลำบากเหมือนผ่านมาครึ่งศตวรรษ

เธอยากที่จะจินตนาการว่าการเป็นไข้สูงครั้งหนึ่งจะทำให้เรี่ยวแรงเธออ่อนล้าจนเป็นขนาดนี้

ไม่คิดว่าแม้แต่การเดินก็กลายเป็นเรื่องยาก ราวกับว่าการลากน้ำหนักตัวเองคือสิ่งที่ไม่สามารถแบกรับได้

เมื่อเธอใช้เรี่ยวแรงผลักประตูออกไปได้ในที่สุด เข่าเธอก็อ่อนลง คุกเข่าลงบนพรมโดยไม่ทันตั้งตัวสองมือเธอยันด้านหน้า ท่าทางต้องลำบากถึงขีดสุดแน่ๆ

ชายด้านหลังไม่ได้ห้ามเธอ เธอดื้อรั้นอยากลุกขึ้นยืนเดินไปข้างนอกต่อ

แม่บ้านที่ถืออาหารมาได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามา

เห็นธิชาท่าทางน่าสงสารกำลังคลานอยู่บนพื้น ก็ตกใจมาก

รีบส่งอาหารในมือให้คนรับใช้ข้างๆ

แม่บ้านรีบโน้มตัวมาจับแขนเธอแล้วพยุงขึ้นมา

“คุณธิชาเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมล้มล่ะ? ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม ล้มแรงไหม?”

ธิชาเค้นคำพูดไม่กี่คำออกมาจากไรฟัน “รบกวนคุณ พยุงฉันลงไปข้างล่าง”

แม่บ้านตกตะลึง สายตามองเข้าไปในห้องนอนโดยไม่รู้ตัว

ชายที่อยู่บนเตียงไม่รู้คาดเอวชุดนอนเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เท้าเปล่าเหยียบบนพรมเดินออกมา

ไม่ได้รับคำสั่งจากดนัยกฤต แม่บ้านจะกล้าพยุงธิชาลงไปข้างล่างที่ไหนกัน

ดนัยกฤตเหลือบมองทั้งสอง เสียงเย็นชาน่ากลัวพูดประโยคเย่อหยิ่งออกมา “เธอยืนยันที่จะไป ก็ให้เธอไป ไม่อนุญาตให้พยุงเธอ ฉันจะดูสิว่าเสื้อผ้ามอมแมมไม่มีเงินติดตัวเลยอย่างเธอจะไปไหนได้”

แม่บ้านได้ยินดังนั้น ก็เดาได้ว่าหลังคุณธิชาตื่นทั้งคู่มีปากเสียงกันอีกครั้ง

อย่างไรแล้วคุณดนัยกฤตก็เป็นคนให้เงินเดือน

แม่บ้านมีรอยยิ้มบนใบหน้า ยังคงโน้มตัวไปพยุงธิชาอยู่

ปากก็กล่อมไม่หยุด “คุณธิชาอย่าขุ่นเคืองใจเลย เมื่อคืนคุณไข้ขึ้นสูง แม้แต่หมอก็ตกใจ ว่ากันว่าเวลาผู้ใหญ่เป็นไข้ต่อเนื่องก็จะงี่เง่าเหมือนเด็กนั่นแหละ ท่านดนัยดูแลคุณเองกับมือ ผ้าเปียกสำหรับระบายความร้อนก็ใช้ไปประมาณหลายสิบผืนได้ คุณอย่าโวยวายเลย ผู้หญิงอ่อนข้อสักหน่อยก็จะเป็นข้อดี อย่าดื้อกับท่านดนัยเลยนะคะ”

ธิชาได้ยินแล้วสมองก็งุนงง

แม่บ้านบอกว่า

ดนัยกฤตดูแลเธอด้วยตัวเอง

แถมยังใช้ผ้าขนหนูระบายความร้อนให้เธอ……