รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 165 ก็แค่ของเล่น มีสิทธิไม่สบายด้วยเหรอ

ธิชาตั้งแต่โตจนจำความได้ ในความทรงจำไม่เคยมีไข้สูงมาก่อนเลย

ถึงแม้ครั้งนี้จะแค่เป็นไข้ แต่มันเหมือนประสบภัยพิบัติเลย

ตอนเธอเป็นไข้รุนแรงที่สุดครึ่งฝันครึ่งตื่น ด้วยความสับสน ถึงขนาดเกิดความเป็นไปได้ที่จะเป็นลม

การเคลื่อนไหวนี้ก็อึกทึกครึกโครม แม้แต่ท่านดนัยก็ตกใจ

คุณหมอโดนเร่งมาก และรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือยอดดวงใจที่ท่านดนัยโปรดปราน

ถ้าเพราะไข้ขึ้นสูงนี้เกิดอะไรไม่คาดคิดขึ้นมา ไม่มีใครกล้าแบกรับความผิดอันร้ายแรงนี้ได้

ต่อมาคุณหมอก็เอ่ยปากพูด

ให้น้ำเกลือจำเป็นต้องใช้เวลา เพื่อหลีกเลี่ยงในการเป็นไข้ขึ้นสูงแล้วเกิดปัญหาตามมา ในขณะที่ให้น้ำเกลือก็ระบายความร้อนไปด้วย

การระบายความร้อน ก็คือการถอดชุดนอนอันร้อนระอุของธิชาออก วางผ้าขนหนูเย็นบนหน้าผาก แขน และต้นขาของเธอ พยายามระบายความร้อนง่ายๆ ให้มากที่สุดแบบนี้ก็ช่วยเธอลดไข้ได้

……

ธิชาซบเซากะทันหัน ทันใดนั้นก็จมอยู่กับภาพหลอนโลกหมุนเคว้ง

สุดท้ายก็เหนื่อยจนไม่เหลือพลังงานแม้แต่นิดเดียว หลับลึกไปเลย

เมื่อตื่นขึ้นมา ก็เป็นบ่ายของวันรุ่งขึ้นแล้ว

ตอนนี้ธิชาไข้ลดแล้ว ผ้าขนหนูประคบเย็นก็เอาออกไปแล้ว ดนัยกฤตเปลี่ยนเป็นชุดนอนกระโปรงตัวบางสะอาดให้กับเธอด้วยมือตัวเอง

เมื่อเธอลืมตาขึ้น ดวงตาสองข้างดำมืด ส่วนนอกของลูกตา กลับมีรัศมีสลัวๆ หนึ่งชั้นแผ่กระจายออกมา

ร่างเธอขดตัวในผ้าห่ม ใบหน้าเธอปรากฏความงดงามที่อ่อนแอ

ดนัยกฤตเห็นเธอตื่นแล้ว สุดท้ายก็โล่งอก

นิ้วมือหยาบเล็กน้อยของเขาปัดปอยผมตรงหน้าผากเธอ ฝ่ามือกุมหน้าผากที่เนียนสวยงาม

ธิชาหลับลึกไปนานมาก ร่างกายอ่อนแอมาก ยังไม่ได้สติกลับมาชั่วขณะหนึ่ง และไม่ได้ตระหนักว่าใครกำลังแตะต้องเธอ

ขณะที่เธอกำลังงุนงง แค่ได้ยินเสียงผู้ชายข้างกายหัวเราะเบาๆ แล้วพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “ในที่สุดไข้ก็ลด เป็นคุณหนูที่อ่อนแอจริงๆ”

ธิชาได้ยินเสียงเขา หัวใจก็สั่นทันที

ในขณะที่เธองุนงงก็นึกถึงภาพหลอนตรงหน้าตอนที่ไข้ขึ้นสูง……

อันดับแรกเกิดความหวาดกลัวของโลกที่หมุนเคว้ง ต่อมาก็เห็นดนัยกฤต……

ในใจเธอซ่อนความแค้นเอาไว้มาก แน่นอนว่าฉวยโอกาสในตอนนี้ระบายออกให้หมด

ธิชาจ้องใบหน้าหล่อที่เหมือนรูปแกะสลักของชายหนุ่มอย่างเลื่อนลอย สายตามองไปยังรอยแผลเป็นที่ยังไม่หายบนแก้มขวาเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

เห็นได้ชัดว่ารอยแผลเป็นสองสามรอยนั้นเกิดจากของมีคม เมื่อมองดีๆ แล้ว ความโค้งและความยาวมันเหมือนรอยข่วนของเล็บ

มันเหมือน……การข่วนของเล็บผู้หญิงโดยเฉพาะเลย

ในสมองธิชาตกใจมาก สงสัยว่าเป็นภาพลวงตาตอนที่ตัวเองเป็นไข้สูง ไม่ใช่เรื่องจริงล่ะมั้ง……

เมื่อเธอนึกถึงความเป็นไปได้นี้ก็ปฏิเสธมันในใจตัวเองทันที

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้……

ดนัยกฤตจะปล่อยให้ผู้หญิงข่วนเขาได้อย่างไร

เธอก็คงไม่ทำแบบนั้นจริงๆ สักหน่อย……

ภาพหลอนก็เหมือนความฝัน เธอก็แค่ฝันเท่านั้น

ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ

เมื่อในใจธิชากังวลก็นึกถึงข่าวลือตอนที่ทะเลาะกันใหญ่โตเมื่อสองวันที่ผ่านมาอย่างรวดเร็ว

แม้แต่คนรับใช้ในคฤหาสน์ก็ได้ยินมา

ดนัยกฤตมีคนโปรดคนใหม่แล้ว แถมยังเป็นสาวน้อยวัยรุ่นเสียงหวาน

บางทีสาวน้อยคนนั้น……อาจจะข่วนโดยไม่ได้ตั้งใจตอนเกี้ยวพาราสีกันกับเขาก็ได้?

สมองธิชาค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมาก และยังไม่ลืมว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างตนกับดนัยกฤต

สีหน้าใจลอยของเธอก็พลันสงบลง สองมือกำผ้าห่ม ค่อยๆ นั่งตัวตรง ขยับร่างกายในทิศทางตรงกันข้ามอย่างช้าๆ

ดนัยกฤตเห็นเธอหลบหลีกและห่างเหิน ก็อยากยื่นออกไปจับแขนเธอแต่ก็ยอมแพ้

เขาจ้องมองเธอด้วยความโกรธและตลก ทำหน้านิ่งถามขึ้น “คุณหลบทำไม ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสถานะอะไร?”

แก้มธิชาร้อน

เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเคลิ้มกับอะไรบางอย่าง

เวลาผ่านไปหลายวันแล้วตั้งแต่คืนนั้น……

แต่ในสมองเธอแทบไม่ลืมเรื่องราวเหล่านั้นที่ไอ้ชั่วคนนี้ทำกับเธอในทุกช่วงเวลา

อันดับแรกบีบบังคับครอบครองเธอในสถานที่สกปรกแบบนั้นก็ช่างมันเถอะ

แต่ต่อมาลองทำกับเธอ……

ความหวาดกลัวในใจธิชาเกิดขึ้นใหม่อีกครั้งอย่างรวดเร็ว

เธอเม้มปาก สองมือที่กำผ้าห่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

ดนัยกฤตเอ่ยปากปลุกเธอให้ตื่นโดยตรง

สถานะเธอในตอนนี้ ก็คือทาสทางเพศที่ขายตัวใช้หนี้ให้เขา

มันน่าเศร้า……มากจริงๆ

เธอผลุบสายตาลง เสียงทุ้มต่ำและหนักอึ้ง “ขอโทษ ตอนนี้ฉันไม่สบาย”

หลังจากเธอไข้ขึ้นสูงทั้งร่างกายก็ปวดเมื่อย เหมือนถูกบดขยี้แล้วกำลังปรับโครงสร้าง

ถ้าเขาปรากฏตัวในห้องเธอในตอนนี้ จุดประสงค์เดียวคือต้องการทำอะไรบางอย่างกับเธอ

ถ้าอย่างนั้นเธอ……ทนไม่ไหวจริงๆ

ดนัยกฤตหัวเราะเยาะ ไม่ได้ตอบสนองเป็นเวลานาน

ธิชากำลังเดาอยู่ในใจว่าเขาคงหงุดหงิดนั่นแหละ

อย่างไรแล้วก็มีคนโปรดคนใหม่รอเขาอยู่ข้างเตียง ไม่จำเป็นต้องทรมานอยู่กับเธอ

บางทีอาจจะอยู่ในทางตันสักสองสามนาที ไม่ต้องให้เธอต่อต้าน เขาก็คงเบื่อและจากไปเอง

แต่ครึ่งนาทีต่อมา ชายคนนี้จับแขนเธอไว้โดยไม่สนว่าเธอหลบหลีก นำร่างอ่อนแอของเธอกักขังไว้ในอ้อมกอดตัวเอง

ตอนนี้ธิชาอ่อนแอจนไม่มีเรี่ยวแรงหนึ่งในสามในตอนปกติ

เธอลองดิ้นสักพัก มันไม่ขยับเลย

ชายหนุ่มโน้มตัวดูดหูเธอ พูดขึ้นอย่างคลุมเครือและร้ายกาจ “ฉันเคยพูดตั้งนานแล้ว ถ้าเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันจะเอาอกเอาใจคุณ แต่คุณธิชาไม่ยอม ต้องการเป็นของเล่นที่อยู่ใต้ตัวฉัน ก็แค่ของเล่น มีสิทธิปฏิเสธไม่สบายตอนที่ฉันต้องการด้วยหรือไง? หืม?