รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 164 ธาวินไม่ต้องการคุณ แต่ไอ้คนเฮงซวยต้องการคุณ
ธิชาไม่คิดว่าตัวเองจะตื่นตระหนกตกใจอะไร
เดิมทีแล้วเธอก็ไม่มีความรู้สึกอะไรกับดนัยกฤต
เห็นธาวินทำตัวเจ้าชู้ เธอก็ชินตั้งนานแล้ว
อย่างมากสุดก็แค่กลอกตา ในใจรู้สึกขยะแขยง
ในตอนนี้พอเป็นดนัยกฤต เธอก็ไม่น่ามีความคิดอะไรแล้ว
เดิมทีแล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรไม่เหมาะสม เธอบอกว่าไม่เป็นผู้หญิงของเขาแล้ว
เขาก็พูดจริงทำจริง ไปหาคนใหม่ทันที ยกยอจนตัวลอย มีชื่อเสียงเกินเธอ ให้คนขี้ลืมในเรื่องโลกีย์แห่งเมืองJลืมทันทีว่าเธอคือใคร และมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ผู้หญิงอีกคน
……
ธิชาก็แค่โกรธ
เธอโกรธที่ดนัยกฤตกักบริเวณเธอ จำกัดอิสระของเธอ
ห้าวันต่อมา ธิชาป่วยแล้ว
อาการป่วยนี้ไม่ได้เสแสร้ง เธอเป็นไข้
ในตอนแรกเป็นไข้อ่อนๆ เมื่องีบหลับตอนกลางวันก็เป็นไข้สูงทันที
แม่บ้านไม่ได้จริงจังมากนัก อย่างไรแล้วก็เป็นอาการป่วยนิดหน่อย ทานยาลดไข้กับดื่มน้ำมากๆ ก็คงดีขึ้น
แต่ในช่วงเช้าตรู่ เธอไข้สูงถึง39องศา นี่มันทำให้แม่บ้านตกใจมาก
แม่บ้านโทรหาคุณหมอที่เคยดูแลธิชาก่อนหน้านี้ สองวันนี้คุณหมอออกไปทำงานนอกสถานที่ ยังมาไม่ได้ในชั่วคราว
ไม่มีทางเลือก ต้องแจ้งชนัดพล ทางด้านชนัดพลก็ไม่มีการตอบสนองอะไร
แม่บ้านรู้ว่าธิชาร่างกายอ่อนแอ ถ้าป่วยหนักจนเกิดอะไรขึ้นมา เธอไม่กล้ารับผิดชอบจริงๆ
ช่วงเวลากลางดึกไม่สามารถเชิญคุณหมอมาได้ เธอทำการตัดสินใจเองโดยการโทรเบอร์ฉุกเฉิน
สายด่วนฉุกเฉินถามอาการ ได้ยินว่าแค่เป็นหวัดไข้หวัดธรรมดา ไม่ได้เป็นอะไร และกล่าวอย่างสุภาพว่าสถานการณ์นี้โดยปกติให้คนในครอบครัวไปผู้ป่วยไปห้องพักฉุกเฉินที่โรงพยาบาลละแวกนั้นดีกว่า ไม่ได้ร้ายแรงถึงขนาดต้องส่งรถพยาบาลไป
……
ธิชาเป็นไข้รุนแรงผิดปกติ
ไม่ใช่แค่ผิดปกติ แต่ยังสะเทือนอารมณ์มากด้วย
เธอมีไข้สูงและสูญเสียความเป็นเหตุผลปกติไป และเกิดภาพหลอนอย่างคาดไม่ถึง
เธอลืมตา โลกหมุนเคว้งไปทุกที่ เพดานสั่นสะท้านราวกับแผ่นดินไหว
ความรู้สึกวิงเวียนศีรษะเกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นเวลานาน กว่าจะมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ชัดเจน
เธออดไม่ได้ที่จะอ้าปากด่าตัวเองหนึ่งประโยค
นี่มันผิดปกติเกินไปหรือเปล่า……ภาพหลอนมันทำให้เธออารมณ์เสียขนาดนี้
ไม่คิดว่าเธอจะเกิดภาพหลอนเห็นดนัยกฤต
ชายตรงหน้าไม่ชัดเจน สีหน้าซีดเซียวผิดปกติ
คางเขามีหนวดขึ้นมาหนึ่งชั้น สีหน้ากระวนกระวายอย่างมาก ไม่รู้กำลังกระวนกระวายเรื่องอะไร รีบสั่งคนรอบข้าง
ริมฝีปากเขาขยับอยู่ตลอดเวลา เธอไม่ได้ยินว่าเขากำลังพูดอะไร
แต่มันก็ไม่น่าประหลาดใจ……
อย่างไรแล้วก็เป็นภาพหลอน ภาพหลอนก็คือภาพประเภทหนึ่ง ไม่ใช่หูฝาด เดิมทีแล้วน่าจะไม่มีเสียง……
ธิชารู้สึกน่าขำ รู้สึกตัวเองเศร้าอีกแล้ว
อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก จากนั้นก็ร้องไห้เสียงเบาขึ้นมา
เธอรู้ตัวเองป่วยไม่น้อย
และไม่มีเวลาไปสนใจเกียรติใดๆ
เธอแค่อยากกำจัดอารมณ์แย่ๆ ที่สะสมมาในหลายวันนี้ออกไปทั้งหมด……
เธอคร่ำครวญพร้อมพูดพึมพำตลอดเวลา “แม่ ฉันต้องการแม่……ฉันทำอะไรผิดกันนะ แม้แต่แม่ก็ไม่ต้องการฉันแล้ว……ในเมื่อเธอไม่ต้องการฉัน ทำไมต้องคลอดฉันออกมาด้วย ฉันตกอับจนถึงจุดนี้ก็เพราะแม่เป็นคนทำร้าย ถ้าเธอไม่ได้แต่งงานกับลุงรัณก็ดีสิ ทำไมต้องแต่งกับลุงรัณด้วย……”
แก้มสาวน้อยเป็นไข้จนแดงก่ำ เหมือนเด็กน้อย
เธอร้องไห้เสียใจสุดๆ เสียงก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากดังกลายเป็นทุ้มต่ำ
“ถ้าเธอไม่แต่งกับลุงรัณ ฉันก็จะไม่รู้จักกับพี่ชาย ตอนนี้พี่ชายก็ไม่ต้องการฉันแล้ว เขาแค่อยากอยู่ตำแหน่งสูง ในสายตามีแค่อำนาจและผลประโยชน์ ก็เป็นแค่หัวหน้าแย่ๆ ไม่ใช่เหรอ? เพื่อรักษาตำแหน่งหัวหน้าของตัวเอง เขาส่งฉันให้กับ……ไอ้เฮงซวยคนหนึ่ง!”
“ไอ้เฮงซวยมันแย่มาก มันรังแกฉัน แถมทำร้ายฉันด้วย และ……และขังฉันไว้ไม่ให้ฉันไปไหนเลย……”
“ฮือๆๆ พี่ชายไม่ต้องการฉันแล้ว ทุกคนไม่ต้องการฉัน……”
ธิชาร้องไห้อย่างไม่หวาดกลัวหรือกังวล
อย่างไรแล้วมันก็แค่ภาพหลอน เธอเป็นไข้จนสมองจะระเบิดอยู่แล้ว
แค่ร้องไห้ระบายสักหน่อยจะเป็นอะไรไป
อย่างไรแล้วแม้แต่หมอก็ไม่มารักษาให้เธอ บางทีคงไม่มีใครเห็นเธอร้องไห้
เมื่อมีความมั่นใจแบบนี้ ธิชาจึงร้องไห้อย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
น้ำตาเหมือนทำหน้าที่ทำความสะอาดลูกตา
ภาพหลอนตรงหน้าเธอมันชัดขึ้นเรื่อยๆ ……
โครงหน้าประณีตของดนัยกฤต จมูกโด่ง คิ้วเรียวดำสนิท……
เธอใช้มือเล็กเปียกชื้นเล็กน้อยคว้าไว้อย่างแรง
อยากจะข่วนใบหน้าดูดีของเขาให้แตกสลายเป็นชิ้นๆ
ไอ้ชั่ว
ไอ้สารเลว
ในความเป็นจริงเธอไม่สามารถทำอะไรคนที่ข่มขืนได้ หรือว่าในภาพหลอนตนก็ยังไม่สามารถระบายอารมณ์ได้อีกเหรอ?
แต่มันเกิดเสียงดังก้องข้างหู
แต่มันค่อยๆ สงบลง……
ต่อมา ในความงุนงงเธอได้ยินเสียงทุ้มต่ำน่าดึงดูดของชายหนุ่มกำลังเรียกชื่อเธอ
“ธิชา……”
“ธิชา อย่าขยับซี้ซั้ว มือคุณเจาะน้ำเกลืออยู่นะ ถ้าขยับมั่วๆ มันจะทิ่มโดนคุณ……”
“เชื่อฟังนะโอเคไหม อย่าขยับ เด็กดี ไม่ร้องแล้วนะ เชื่อฟังนะ”
“ณิชานาฎไม่ต้องการคุณ ธาวินไม่ต้องการคุณ แต่ฉันต้องการคุณนะ ไอ้เฮงซวยต้องการคุณ……”
ธิชาก็ไม่รู้ว่าตัวเองโดนอะไรครอบงำ
เธอยิ่งสงสัยขึ้นเรื่อยๆ ……
ภาพหลอนเหมือนเป็นเรื่องจริง
สายตาเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
และอุณหภูมิบนฝ่ามือของชายหนุ่ม
เขาลูบใบหน้าเธอ เช็ดน้ำตาบนหน้าเธออย่างสับสนทำอะไรไม่ถูก