รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 163 ธิชาตกกระป๋อง ท่านดนัยมีคนโปรดคนใหม่แล้ว

คืนนั้นหลังจากณิชานาฎออกไปจากเมืองJ

ธิชาถูกกักบริเวณเป็นเวลาห้าวันเต็ม

ภายในห้าวันนี้ ดนัยกฤตก็ไม่กลับคฤหาสน์หลังหลักแม้แต่ครั้งเดียว

……

ธิชามีอารมณ์ที่สงบนิ่งตั้งแต่แรก

เธอรู้ว่าดนัยกฤตโกรธเธอแล้ว โกรธจนไม่มีอารมณ์นอนกับเธอด้วยซ้ำ

จึงไม่กลับไป เมื่อตาไม่เห็นจิตใจก็ไม่หงุดหงิด

แต่เมื่อเวลาผ่านไป วันน่าเบื่อของธิชาก็ค่อยๆ กลายเป็นรู้สึกแย่

เดิมทีแล้วเธอยังไปเรียนที่มหาวิทยาลัยJได้ เข้าเรียนมักใช้เวลานานมาก วันเวลาจะได้หมดไป

แต่ตอนนี้เธอถูกกักบริเวณ

ความหมายของกักบริเวณ ก็คือนอกจากไม่ได้จับเธอเข้าคุก การกระทำอื่นๆ ทั้งหมด ก็ไม่มีอิสระแทบไม่ให้ออกจากประตูห้องด้วยซ้ำ

ยังดีที่ห้องชุดที่ดนัยกฤตเตรียมให้เธอมีระเบียงเล็กๆ

มิเช่นนั้นช่วงนี้คงไม่ได้เห็นแม้แต่พระอาทิตย์

ในตอนแรกธิชาพึงพอใจกับสถานการณ์ปัจจุบัน

สิ่งที่ทำครั้งหนึ่งภายในห้องเล็กในย่านโคมแดง……มันทิ้งปมในใจกับเธออย่างลึกซึ้ง

พูดแล้วมันก็แปลกมากเช่นกัน

ขนาดของธาวินมันน่ากลัวมากในสายตาเธอ

เธอเคยเห็นของดนัยกฤตมาก่อน ดูแล้วไม่คิดว่าจะโอเวอร์ไปมากกว่าธาวิน

มักรู้สึกว่ามันอยู่ในระดับพอๆ กัน

บางทีอาจจะเพราะขาดการใช้งาน บางทีอาจจะเพราะในใจเธอไม่ยินยอมจนเกิดการปฏิเสธทางสรีรวิทยา……

ครั้งนั้นในคืนนั้น ถึงแม้มันจะไม่ยาวนานมาก สำหรับเธอมันคือการเจ็บปวดมากกว่าหนึ่งศตวรรษ

ต่อมากลับมาถึงภายในคฤหาสน์

ดนัยกฤตก็ทำเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่ากับเธออีก……

ในใจเธอตระหนักได้ว่า การอยู่กับดนัยกฤตเป็นทางเลือกที่แย่ยิ่งกว่าอยู่กับธาวินเสียอีก

ถึงแม้ธาวินจะแย่และชั่ว บางครั้งก็มุทะลุโหดร้าย

แต่นิสัยลึกๆ ของเขา ก็รู้สึกสงสารเธออยู่บ้าง

โดยเฉพาะสิ่งที่เธอเคยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ธาวินก็ไม่เคยบังคับเธอ

เมื่อทั้งคู่เริ่มมีความสัมพันธ์กัน ธิชารู้สึกถึงความคิดเขา

แล้วพูดถึงขอบเขตของตัวเองสองข้อ

หนึ่งคือไม่ยอมรับให้เขาแตะต้องด้านหลัง อีกหนึ่งคือไม่ยอมรับในการทำกับผู้อื่น……

ภายในเวลาหนึ่งปีกว่า ธาวินไม่เคยแตะต้องข้อห้ามของเธอเลย

เมื่อดนัยกฤตอารมณ์ดี อ่อนโยนกว่าธาวินมาก

ราวกับไม่ว่าเธอจะเอาแต่ใจแค่ไหนเขาก็ยอม

แต่ประสบการณ์ในคืนนั้นทำให้เธอตระหนักได้ถึงความโง่ของตัวเอง

ดนัยกฤตกับเธอไม่เกี่ยวข้องกันเลย

ความรักหนึ่งเดียวระหว่างทั้งสอง ก็แค่ความปรารถนาอยากจะพิชิตเธอของเขา

ถ้าพฤติกรรมและท่าทีของเธอเกินขอบเขตที่เขายอมทน

เขาจะไม่อ่อนโยนกับเธอเลย……

ในทางกลับกัน เวลาเขาไม่มีเหตุผลขึ้นมาจัดการยากยิ่งกว่าธาวินอีก

ที่ธิชาพูดว่าไม่กลัวคือเรื่องโกหก

ถึงแม้เธอจะบอกว่าจะนอนกับเขาเพื่อชดใช้หนี้ก็ตาม

แต่ในใจไม่อยากโดนเขาแตะต้องสักนิด

เขาอย่ากลับมาอีกเลยตลอดไปจะดีที่สุด

…………

อย่างไรก็ตามเอถึงวันที่สี่

ธิชาเซ็งจนรู้สึกแย่มากจริงๆ อยากลงมาสูดอากาศในลานบ้าน

แม่บ้านที่รับผิดชอบในการดูแลเธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดเธอได้ จึงตัดสินใจโทรไปขอคำแนะนำจากดนัยกฤต

โทรศัพท์แม่บ้านไม่สามารถเชื่อมต่อได้

ธิชาอยากยอมแพ้แล้ว

ผ่านไปสักพักหนึ่งก็มีคนรับใช้วัยรุ่นมาเคาะประตูเธอ

เปิดประตูแล้วก็บอกข่าวดีกับเธอ “คุณธิชา โทรศัพท์หาท่านดนัยติดแล้ว คุณลงไปเดินเล่นที่ลานบ้านได้”

ธิชาไม่ได้ลงมาข้างล่างสี่วันแล้ว อย่างไรแล้วอยู่ในห้องก็ไม่ได้เดินอะไร ขาสองข้างเกือบพิการแล้ว

เธอเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาอยากลงไปวิ่งสักหน่อย

แต่เดินได้ถึงครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงสาวใช้สองคนตรงหน้ากำลังคุยกันอยู่

หนึ่งในนั้นคือคนที่เพิ่งเคาะประตูแล้วส่งต่อข้อความให้เธอ

สาวคนนั้นที่ส่งต่อข้อความพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ “คุณธิชาน่าสงสารมากจริงๆ ถูกกักบริเวณออกจากประตูไม่ได้ไม่พอ ตอนนี้ท่านดนัยแม้แต่บ้านก็ไม่กลับ สองวันก่อนได้ยินผู้ช่วยคนหนึ่งของพี่พลบอกว่า ท่านดนัยมีคนโปรดคนใหม่แล้ว ฉันยังไม่เชื่อนะ คุณธิชาได้รับการเอาอกเอาใจไม่กี่วันเอง มีหน้ามีตามากไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ เปลี่ยนคนแล้ว ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่ได้เป็นคนโทรศัพท์ ฉันคิดว่ามันเป็นข่าวลือจริงๆ ……”

คนรับใช้อีกคนที่ธิชาไม่มีในความทรงจำกลับหัวเราะเยาะเย้ย

“แปลกอะไรล่ะ ฉันว่าคุณธิชารนหาที่ตายเอง ประโลมโลกมากเกินไป ท่านดนัยเป็นคนอารมณ์ไม่ร้อน ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเขารุนแรงและโมโหใส่ผู้หญิงอย่างไร้เหตุผล คุณธิชาต้องทำอะไรที่ไม่ควรทำแน่ๆ ยั่วยุให้ท่านดนัยโกรธ ก็เลยถูกกักบริเวณ จริงสิๆ ในโทรศัพท์เธอได้ยินเสียงคนโปรดคนใหม่ไหม? ได้ยินแล้วอายุประมาณเท่าไรอ่า เสียงเพราะไหม?”

“ได้ยินสิ ถ้าไม่ได้ยินเธอออดอ้อนข้างๆ ท่านดนัยกับหูตัวเอง ฉันก็ยังคิดว่าคุณธิชากับท่านดนัยแค่ทะเลาะอารมณ์ไม่ดีกันเฉยๆ อีกสองวันก็คงดีขึ้น ส่วนเสียงผู้หญิงคนนั้น……ก็ไม่ได้เพราะอะไร ฟังแล้วเหมือนพวกจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แต่ก็ดูอ่อนโยนมาก เป็นไปได้อย่างมากว่าอายุจะน้อยกว่าคุณธิชา”

ขาธิชาแข็งอยู่ที่เดิม ยกขาไม่ขึ้นสักนิด

เธอทำตัวผ่อนคลายอยู่นานมาก ก่อนจะบังคับตัวเองให้เดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จู่ๆ สมองก็เหมือนถูกของมีคมอะไรบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรง

ทั้งร่างโซเซ

ดนัยกฤตมีคนโปรดคนใหม่อีกแล้ว

แล้วเขาจะเก็บเธอไว้ทำไมอีก?

ผู้ชายคนนั้นป่วยจริงๆ

ในเมื่อไม่ตั้งใจจะกลับมา ยังอยากจะเลี้ยงเธออย่างเปล่าประโยชน์ไว้ที่นี่อีก?