รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 162 ท่านดนัยต้องการเพิ่มเงินอีกสักนิดไหม?
ตามด้วยการกระตุ้นที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น แก้มธิชาแดงจนเหมือนมะเขือเทศมีน้ำล้นออกมา
เธอกัดปาก น้ำตาร้อนผ่าวแห่งความอับอายหลั่งอยู่ในดวงตา
ดนัยกฤตจูบร่างกายเธออย่างสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าใบหน้าที่ดูดีแบบนี้ สิ่งที่พูดออกมากลับร้ายกาจน่าดูถูก
“คุณธิชาอาจจะรู้จักตัวเองไม่มากพอ ทั้งร่างคุณล้ำค่าทั้งนั้นเลยนะ……เห็นคุณตอบสนองรุนแรงแบบนี้ คาดว่าธาวินไม่เคยแตะต้องตรงนี้ของคุณใช่ไหม หืม?”
ธิชากัดปากไม่พูดอะไร
ในเวลานี้ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็เป็นการดูหมิ่นเหยียดหยามตัวเอง
ดนัยกฤตไม่ได้อยากเอาเธออย่างเดียว……
เขารังแกและทำให้อับอายแบบนี้ เป็นการจงใจทำลายศักดิ์ศรีและขอบเขตของเธอเป็นชิ้นๆ
……
อย่างไรก็ตาม ผู้ชายคนนี้ทำเกินไปจนถึงกับ……แม้แต่ความเงียบและความอดทนของเธอก็ไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้
เขาไม่ได้รับคำตอบที่แน่ชัดจากเธอ สีหน้าก็ยิ่งแย่ลง แรงที่มือก็เพิ่มขึ้นอย่างคลุมเครือ “เป็นใบ้หรือไง? บอกฉันสิ ธาวินเคยแตะต้องตรงนี้คุณไหม?”
ธิชาเกร็งร่างกาย กลัวว่าความเงียบของเธอจะทำให้เขารุนแรงกว่าเดิม
เธอส่ายหน้าเล็กน้อย หน้าแดงปฏิเสธเสียงเบา “ไม่เคย”
เขาย้ายมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาตบบั้นท้ายเธอทันที
“ฉันไม่ได้ยิน พูดดังหน่อย”
ธิชากรีดร้องตะโกนโดยไม่รู้ตัว “ไม่เคย!”
เสียงหัวเราะชายหนุ่มยิ่งชั่วร้ายมากขึ้น ไม่ได้ยับยั้งชั่งใจเลย
“ไม่เคยเปิดซิงจะอ่อนไหวแบบนี้ได้ยังไง ไม่เคยจริงเหรอ?”
ทั้งๆ ที่ธิชาไม่อยากร้องไห้ แต่ถูกเขาบีบบังคับให้เปล่งเสียงสะอื้น
ทั้งร่างเธอสั่นระริกด้วยความปวดร้าว ส่ายหน้าไปด้วยร้องไห้ไปด้วยขณะพูดขึ้น “ไม่เคย เขาไม่เคย ไม่เคยจริงๆ ……คุณเอาออกไป ดนัยกฤตคุณเอาออกไป!”
มือของชายหนุ่มที่เพิ่งตบบั้นท้ายเธอในขณะนี้ใช้สองนิ้วยัดเข้าปากเธอ
“สามที่ใช้ประโยชน์แค่สองที่ ธาวินเล่นไม่เป็น……ต่อต้านที่จะเป็นผู้หญิงของฉันมากไม่ใช่เหรอ? ที่จริงแล้วฉันร่วมมือกับคุณได้เต็มที่ คุณไม่ต้องเป็นผู้หญิงของฉัน แค่เป็นทาสทางเพศที่เชื่อฟังฉันก็พอ อยากลองดูไหม ไม่เป็นผู้หญิงของฉันจะมีชีวิตเป็นยังไง”
ธิชาตระหนักได้ว่าเขาใช้วิธีการน่าอับอายบีบบังคับให้เธอพยักหน้า
เธอหลับตา ไม่พูดอะไรเป็นเวลานานมาก
ราวกับว่าไม่ว่าเธอจะพิจารณาแค่ไหน ก็ยิ่งเหมือนกำลังกดดันอะไรบางอย่าง
เวลาผ่านไปนานมาก เธอถึงเอ่ยปากเปล่งเสียง เสียงเย็นชาเหมือนคนตายที่ไร้อุณหภูมิ
“คุณอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ อยากเล่นยังไงก็ได้ ฉันมีแค่คำขอเดียว เล่นจนพอแล้วก็ทิ้งฉันไปซะ ฉันไม่มีความคิดที่จะเป็นเมียน้อยคุณเลยสักนิด ไม่ว่าคุณจะเห็นฉันเป็นอะไร แค่เล่นฉันจนพอแล้วปล่อยฉันเป็นอิสระ อีกอย่าง ข้อตกลงระหว่างฉันกับธาวินไม่ได้เป็นตัวแทนของฉัน คุณทำได้แค่เอาสิ่งที่ณิชานาฎติดหนี้คุณไปจากร่างกายฉัน……เธอเอาเงินจากคุณไปเท่าไร ฉันจะขายร่างกายคืนคุณ นอกเหนือจากนั้น ฉันไม่รับผิดชอบ”
ดนัยกฤตหรี่ตา ในชั่วขณะหนึ่งสงสัยจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้สามารถทำให้เขาโกรธจนปอดสองข้างระเบิดได้
เขาให้เวลาเธอพิจารณา ทั้งข่มขู่และล่อใจ นึกว่าเธอจะอ่อนข้อบ้างเพราะความหวาดกลัว
อย่างไรแล้วต่อหน้าตนเธอก็ไม่ใช่ไม่เคยอ่อนข้อแกล้งทำเป็นโง่และอวดฉลาดมาก่อน
เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้ธาวินส่งผลกระทบต่อเธอมากแค่ไหน
ความคิดที่จะให้เธอหักห้ามใจตัวเองมันไม่มีแล้ว
เขาชักมือออกมา คว้าคอเรียวของเธอไว้
“คุณจงใจทำให้ฉันโกรธ ธิชาคุณไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?”
ในดวงตาธิชาเต็มไปด้วยหมอก “เปล่านะ ฉันอยากมีชีวิตมากๆ เลย เมื่อกี้ฉันเพิ่งจบเรื่องโง่ๆ ในอดีตยาวนานถึงสิบเอ็ดปี ชีวิตฉันเพิ่งเริ่มต้น ทำไมฉันไม่อยากมีชีวิตล่ะ? สิ่งที่ควรพูดฉันก็พูดไปแล้ว คุณอยากทำอะไรก็ทำ ฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิด วิธีการบนเตียงของผู้ชาย ฉันยังทนไหว”
ดนัยกฤตจ้องใบหน้าเย็นชาของเธอ
คราวนี้โกรธจนอยากจะยื่นมือไปตบหน้าเธอสองสามที
เป็นคนโง่ที่ไม่มีจิตสำนึกเลยสักนิดอย่างที่คิดไว้จริงๆ ……
เขาหายใจเข้าลึกๆ โกรธเธอจนหัวเราะขึ้นมา ฝ่ามือใหญ่กับผมของเธอ เสียงเย็นยะเยือกแทบจะแช่แข็ง
“นี่คือการตัดสินใจของคุณที่พิจารณามาครึ่งวันน่ะเหรอ? ได้ งั้นก็ห้าล้านดอลลาร์ คุณก็แค่รับผิดชอบนอนกับฉัน ส่วนเรื่องอื่นๆ ทุกอย่าง มันไม่เกี่ยวกับคุณ อยู่ในบ้านอยู่ข้างนอกไม่จำเป็นต้องแบกรับชื่อผู้หญิงของดนัยกฤตเอาไว้ จะได้ไม่เป็นภาระคุณ”
ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาธิชาทำให้แรงที่นิ้วเขายิ่งกระชับมากขึ้นเรื่อยๆ
“ด้วยทักษะนี้ของคุณ ให้คุณห้าพันต่อครั้งก็เป็นราคาที่สูงมากแล้ว คุณลองคำนวณดูว่าทั้งหมดต้องทำกี่ครั้ง ถึงจะใช้หนี้ที่ณิชานาฎติดฉันหมดได้”
ดวงตาสาวน้อยกระตุกทันที จากนั้นมุมปากเธอก็ยิ้ม
ยิ้มจนเขาแปลกใจ
เธอพูดขึ้นอย่างสงบนิ่ง “บังเอิญจัง คุณรู้ไหม? ธาวินก็ให้ฉันห้าพันต่อครั้งเหมือนกัน ดูเหมือนไม่ว่าผู้ชายจะรวยแค่ไหน เวลาตระหนี่ขึ้นมา……ก็เหมือนกันหมด”
ดวงตาดนัยกฤตแทบลุกเป็นไฟ สุดท้ายเขาก็ยกมือขึ้นตบอย่างทนไม่ได้
ธิชากลับยิ้มด้วยใบหน้าเฉยเมย ไม่หลบด้วย
“กฎที่ธาวินกับฉันตั้ง เขาตบฉันหนึ่งครั้งก็นับเป็นห้าพัน ท่านดนัยต้องการเพิ่มเงินอีกสักนิดไหม?”
สีหน้าเขานิ่ง ฝ่ามือใหญ่คล้ายพัดขนาดใหญ่แข็งทื่อกลางอากาศ
นานสักพักก่อนจะชักมือกลับ
เขายิ้มเยาะอย่างดูถูก “แพงขนาดนี้ ไม่ตบแล้ว คุณธิชาไม่คุ้มราคาสำหรับฉัน”