รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่133 เธออยากได้ฐานะ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้

คำพูดของธาวินในทุกคำทำให้ใจของเธอสั่นเทา

แต่สติที่เหลืออยู่ของธิชายังคงเตือนเธอขึ้นมา

ไม่ว่าวันนี้ธาวินจะบ้าอะไร เธอก็จะทำบ้าไปพร้อมกับเขาไม่ได้

ไม่ว่าเขาจะคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างดนัยกฤตกับเธอ เธอก็ไม่สามารถให้คำตอบที่แน่ชัดออกมาได้

เดิมทีธาวินก็ไม่ใช่คนใจกว้างอะไร

สิ่งที่เขารับไม่ได้มากที่สุด ก็คือการถูกทรยศ

นอกจากเธอจะอยากตายมากกว่าอยู่…ไม่อย่างนั้นไม่ถึงขั้นจับได้คาหนังคาเขาบนเตียง เธอไม่มีทางยอมรับผิดแน่นอน

ธิชาส่ายหน้าไปมา แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ใช่นะคะ ที่นายดนัยกฤตสนใจฉัน ก็แค่เพราะว่า… ฉันเป็นน้องสาวของพี่ อีกทั้งยังเป็นน้องสาวที่มีความสัมพันธ์ที่แนบชิดกับพี่ ถ้าฉันไม่ได้แซ่ธนาภูวนัตถ์ นายดนัยกฤตคงไม่มองมาที่ฉันด้วยซ้ำ”

ที่เธอพูดแบบนี้ แค่อยากจะปกป้องตัวเองเท่านั้น

แต่ธาวินกลับหัวเราะจนทำให้เธอขนลุกซู่ออกมา

เธอเริ่มเดาใจธาวินไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ…

เขาได้เห็นรอยคิสมาร์กบนร่างของเธออย่างชัดเจนด้วยตาของตัวเอง หรือว่า… เขาจะไม่โกรธกับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว?

ธาวินบีบคางของเธออย่างแรง และถลึงตาเธอสักพัก “เหงื่อออกเต็มตัว ขึ้นไปอาบน้ำก่อน”

ธิชาสะดุ้งตกใจอีกครั้ง จนเกือบจะคุกเข่าลง…

เธอเหลือบมองไปทางธาวินอย่างหวาดหวั่นแล้วรีบพูดแก้ตัวอย่างร้อนตัว “พี่คะ นายดนัยกฤตยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของเพียงวรินทร์ จากนั้น … เขาก็ลากฉันเข้าไปในรถ แล้วพาฉันไปที่สนามต่อสู้ใต้ดิน เหงื่อบนตัวฉันเป็นเพราะว่า… เพราะเขาบังคับให้ฉันต่อสู้กับเขา มันเป็นเหงื่อจากการต่อสู้…จริงๆ นะคะ ฉันไม่ได้โกหกพี่นะ…”

ในเวลานี้ธิชามีความรู้สึกอยากจะแก้ตัวแต่ก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไง

แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่าคำอธิบายนี้แฝงไปด้วยความโง่เขลา

แต่นี่ก็คือความจริง

แต่ธาวินกลับดูนิ่งสงบเป็นพิเศษ เขาตบไหล่เธอ “พอแล้ว ฉันเชื่อเธอ ไปอาบน้ำร้อนๆ ให้สบายก่อนเถอะ อากาศหนาวแบบนี้ยังมีเหงื่อไหลออกมาเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวจะเป็นหวัดได้ง่ายๆ “

“… “ ธิชารู้สึกตกตะลึงเหมือนเห็นผี

เหมือนกำลังคิดว่าต้องเผชิญกับการถูกลงโทษให้ถูกประหารชีวิต

แต่ธาวินกลับโบกมือไปมา และให้รางวัลเธอเป็นการไปแช่น้ำร้อน……

ถึงแม้เรื่องราวจะเกินความคาดหมาย แต่ธิชาก็ขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นบนอย่างเชื่อฟัง

เธอปวดเมื่อยไปทั้งตัว การแช่น้ำร้อนจึงเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการบรรเทาอาการตึงเกร็งของกล้ามเนื้อและความเหนื่อยล้าของร่างกาย

รอจนเธอเปลี่ยนใส่ชุดนอนหนา ๆ และในขณะที่กำลังจะเป่าผม ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดจากด้านนอก

ธิชาจ้องมาที่เขาด้วยสีหน้าชะงักงัน ในใจรู้สึกประหม่าเดาไม่ถูกว่าเขาต้องการจะทำอะไร

แต่ธาวินกลับเดินไปหยุดยืนด้านข้าง และหยิบเครื่องเป่าผมมาจับไว้ จากนั้นก็พาเธอเดินออกจากห้องน้ำ แล้วกดเธอให้นั่งลงบนโซฟา และเสียบสายไฟเครื่องเป่าผมแล้วช่วยเธอเป่าผม

ธิชาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงได้ทำตัวอ่อนโยนกับเธอถึงขนาดนี้…

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ เธอวางแผนช่วยเพียงวรินทร์หลบหนี ยืมมือพงศ์พนาที่เขาไว้วางใจที่สุด แล้วยังกล้าใช้งานเครื่องบินส่วนตัวของเขาโดยไม่ขออนุญาตเขาก่อน… นี่ก็เป็นความผิดพลาดที่เขาจะตำหนิเธออย่างรุนแรงได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยัง… เธอยังกลับบ้านพร้อมกับรอยคิสมาร์กสีแดงสดเต็มลำคอและหน้าอก

แต่ธาวินไม่เพียงแต่ไม่ถลกผิวหนังของเธอ แต่​เขายังช่วยเธอเป่าผมด้วย?

……

ผมของธิชาสีดำเข้มทั้งยาวและดกดำ จะเป่าให้แห้งสนิทต้องใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

ธาวินกอดเธอไว้ครึ่งตัว เหมือนกำลังเกลี้ยกล่อมน้องสาวที่เขาโปรดปรานที่สุด แสดงท่าทีรักใคร่และเอ็นดูของพี่ชายออกมา

ภายในครึ่งชั่วโมง… ธิชารู้สึกไม่สบายใจเหมือนใกล้จะตาย

เหมือนลูกหมูก่อนจะถูกฆ่าตาย

ปกติจะต้องช่วยลูกหมูอาบน้ำให้สะอาด แล้วเป่าให้แห้ง

จากนั้นก็ยกมีดขึ้นเชือดลงไป แล้วมีเลือดกระเซ็นออกมา

หลังจากปิดเครื่องเป่าผม เขาก็เอาฝ่ามือใหญ่ลูบผมที่นุ่มลื่นของเธอ

เขาพูดอย่างเชื่องช้า “ธิชา เธออยู่ข้างฉันตั้งแต่อายุแปดขวบ ฉันโตมาพร้อมกับเธอ เฝ้าดูเธอเติบโตมาจนเป็นสาวสวยอย่างทุกวันนี้ สิบปีแล้ว เธอลองพูดออกมาจากใจจริง ฉันดีกับเธอไหม”

ธิชามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ แต่เธอไม่อยากที่จะคิดลึกไปมากกว่านี้

แค่คิดว่าเขาคงจะสมองผิดปกติไปชั่วคราว หรือคิดว่าเธอโง่งมมาก จึงมองอะไรไม่ออก

แต่ธาวินกำลังรอคำตอบของเธอด้วยสายตาท่าทางที่จริงจัง

เธอกัดริมฝีปาก และเอ่ยพูดด้วยท่าทางยับยั้งชั่งใจ “พี่ดีกับฉันมากค่ะ โดยเฉพาะก่อนที่ฉันจะโตเป็นผู้ใหญ่ พี่ดีกับฉันมากกว่าแม่ของฉันด้วยซ้ำ ทุกอย่างที่ฉันมี… พี่เป็นคนให้ฉัน และสอนฉัน ถึงแม้หลังจากนั้น… พี่จะบังคับให้ฉันทำอะไรที่ฉันเสียใจ แต่ก็มีเหตุผลเช่นกัน ถึงแม้ฉันจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับ แต่ฉันก็เข้าใจ ว่าไม่ใช่ความผิดของพี่”

ธาวินยกยิ้ม ก่อนจะยกนิ้วมือที่ร้อนรุ่มลูบแก้มเนียนของเธอ

ตระกูลธนาภูวนัตถ์เลี้ยงดูเธอมาจนโต มนุษยธรรมของคน ควรรู้จักพื้นฐานของความกตัญญู ตอนนี้ถึงเวลาตอบแทนบุญคุณแล้ว ธิชา ฉันมีเรื่องที่ต้องให้เธอไปทำ ถ้าทำสำเร็จ.. . อยากได้อะไรเป็นรางวัลก็ได้”

สมองของธิชามีเสียง “ตึง”ดังขึ้นมา

ดูเหมือนเธอจะแสร้งทำเป็นโง่เขลาต่อไปไม่ได้แล้ว

ธาวินพูดตรงไปตรงมา เธอเหมือนจะเข้าใจความหมายเกือบจะในทันที

มิน่าเขาถึง…ไม่โกรธอีก

เพียงเพราะคิดว่าเธอถูกดนัยกฤตใช้งานร่างกายไปแล้ว ไม่ว่าจะสะอาดหรือไม่ก็ไม่เป็นไร ดังนั้น…ก็เลยใช้เธอเป็นหมากรุกตัวหนึ่ง ไม่เป็นห่วงและไม่สนใจเธออีกต่อไปแล้วใช่ไหม

ธิชากระตุกมุมปากเยาะเย้ยตัวเอง “จริงเหรอคะ…อยากได้อะไรเป็นรางวัลก็ได้เหรอคะ?”

ธาวินยิ้มเหมือนไม่ได้ยิ้ม ในแววตาของเธอแฝงไปด้วยความอบอุ่น

“อะไรก็ได้ คงต้องขึ้นอยู่กับความโลภของเธอ ถ้าอยากได้ฐานะ…”

ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหมอกควัน ธิชารีบพูดขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “พี่คิดมากไปแล้วค่ะ สิ่งที่ฉันต้องการ… แค่จากนี้ไปขอให้พี่ทำดีกับฉัน อย่างน้อยก็ขอให้เหมือนเมื่อตอนเด็กๆ ถ้าทำไม่ได้ อย่างน้อยก็อย่าทำร้ายฉัน อย่ารังแกฉัน ตามใจฉันบ้าง เหมือนตอนเด็กๆ ได้ไหมคะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย

เดิมทีเขาคิดว่า ถ้าเธออยากได้ฐานะ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้