รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 132 เธอเองก็ชอบเขาใช่ไหม
เห็นแบบนี้ธิชาไม่แปลกใจเลยด้วยซ้ำ
เพราะเรื่องนี้ถูกเปิดเผยตั้งแต่ครึ่งทางแล้ว
ต้องไปถึงหูของธาวินในเวลาเพียงไม่กี่นาทีแน่นอน
อีกทั้งพงศ์พนายังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่จงรักภักดีมากด้วย
ทั้งที่เธอขอร้องให้เก็บเป็นความลับ
แต่พงศ์พนา…จะยอมเสี่ยงขัดคำสั่งของเจ้านายเพื่อเธอได้ยังไง
ธิชาตระหนักถึงเรื่องนี้
ยังไม่ทันที่ธาวินจะตะโกนใส่เธอ เธอก็เดินไปหาเขาแล้วยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา
“คุณรู้หมดแล้วใช่ไหมคะ…”
ธาวินยิ้มเยาะ “แม้แต่เครื่องบินส่วนตัวของฉันก็ยังกล้าที่จะใช้งาน แม้แต่พงศ์พนาเธอยังกล้าสั่ง… ธิชา เธอจะใจกล้าเกินไปไหม”
ธิชาไม่อยากจะโต้เถียงกับเขา
ไม่สามารถช่วยเพียงวรินทร์ได้เธอก็ใจสลายมากแล้ว
ดนัยกฤตได้สอนบทเรียนให้เธอแล้ว อีกทั้งยังใช้วิธีการสอนอย่างแปลกประหลาดเพื่อให้บทเรียนกับเธอ
เธอไม่มีอารมณ์จะฟังชายหนุ่มอีกคนเทศนาเธอแล้วจริงๆ
เธอเม้มปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เรื่องนี้…เป็นความผิดของฉันจริงๆ เพราะฉันไม่รู้จักประเมินตัวเอง ถ้าฉันรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก ถ้าฉันปฏิเสธที่จะช่วยเธอตั้งแต่แรก เพียงวรินทร์อาจจะไม่ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้…เป็นฉันเองที่โง่ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว”
ธาวินบีบแขนของเธอไว้ สีหน้าบึ้งตึงเหมือนเทพเจ้าแห่งความตาย
“ฉันไม่อยากจะฟังเธอพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ ธิชา บอกฉันมาให้ชัด ๆ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอโง่ไหมที่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ ฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่มาขอความช่วยเหลือจากฉัน แต่ไปหาพงศ์พนา? พงศ์พนาเป็นแค่ผู้ช่วยของฉัน เธอขอให้พงศ์พนาช่วยเหลือ หรือเธอคิดว่าผู้ชายอื่นนอกจากฉันจะถูกเธอใช้งานได้ง่ายๆ และพงศ์พนาก็เป็นหนึ่งในนั้น”
แขนของธิชาถูกเขาบีบจนเจ็บ ก่อนเธอจะกลับมาเธอเพิ่งเสร็จสิ้นการต่อสู้ที่ดุเดือดมา
กล้ามเนื้อฉีกขาดจนอาจต้องไปหาหมอ…
เรี่ยวแรงของธาวินเหมือนสามารถบีบขยี้กระดูกของเธอจนหักได้ตลอดเวลา
ริมฝีปากของเธอสั่นเครือ ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ฉันทำผิดก็จริง แต่ฉันไม่คิดจะหลอกใช้ใคร ฉันรู้แค่ว่าพี่ต้องไม่ช่วยฉันแน่ ฉันหาใครช่วยไม่ได้แล้ว… ฉัน หาได้แค่พงศ์พนา เรื่องนี้สำหรับพงศ์พนาแล้วก็แค่เรื่องเล็กน้อย ถ้าพี่รู้ว่าชีวิตของเพียงวรินทร์แย่แค่ไหน… พี่คงจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องช่วยเธอ พี่คะ พี่จำเพียงวรินทร์เธอได้ไหมคะ เธอเคยที่มาบ้านเรา พี่ก็เคยเจอเธอ…เธอเป็นเพื่อนของฉัน…”
ธิชายังพูดไม่ทันจบคางของเธอก็ถูกชายหนุ่มบีบไว้
ร่างปวกเปียกของเธอถูกผลักให้ล้มลงบนโซฟา
เธอจึงตกอยู่ในอาการระวังตัว
ความตื่นตระหนกของเธอยิ่งมากขึ้นไปอีกระดับจากสาเหตุอื่น…
นายดนัยกฤตได้ทิ้งรอยคิสมาร์กไว้บนผิวหนังบริเวณหน้าอกและลำคอของเธอเป็นจำนวนมาก…
ถ้าธางินเห็นเข้า
ไม่เพียงแต่เธอจะขอให้เขาช่วยเพียงวรินทร์เท่านั้นไม่ได้เท่านั้น
คืนนี้เธอก็คงไม่รอดเหมือนกัน
ในดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาและหมดหนทาง “พี่คะ วันนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ… ปล่อยฉันไว้คนเดียวสักพักได้ไหมคะ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเพียงทำให้ฉันเสียใจมากจริงๆ ถ้าพี่ช่วยฉันไม่ได้ ..ก็ปล่อยให้ฉัน…”
จู่ ๆ ธาวินก็ยกริมฝีปากขึ้น แล้วหัวเราะออกมาเสียงดัง
เขาถอดเสื้อคลุมหนาๆ บนตัวของเธอออก
แล้วเปิดคอเสื้อของเธอออก
จึงเห็นร่องรอยที่บ่งบอกได้ถึงการกระทําที่แนบชิดดูดดื่ม
เขาหรี่ตามอง เสียงหัวเราะเยาะที่ดังมาเป็นระยะ ทำให้ธิชารู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แสนน่ากลัว
“ธิชา เธอไปขอความช่วยเหลือจากไอ้ดนัยกฤตมาใช่ไหม”
เธอเบิกตากว้างแล้วส่ายหัวไปมา “ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ไป…มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะคะ พี่คะ ฟังฉันก่อนได้ไหม ฉันไม่ได้ไปขอความช่วยเหลือจากใครเลยนะ… เป็นคุณดนัยกฤตมาหาฉันเอง พี่เองก็รู้ว่าชัยกรเป็นเพื่อนของเขา เขาแค่มาห้ามฉันไม่ให้ฉันไปช่วยเพียงวรินทร์ ฉันไม่ได้ไปหาเขาจริงๆ พี่คะ พี่เชื่อฉันสักครั้งได้ไหม”
ธิชากลัวมากจริงๆ
เธอรู้ว่าธาวินไวต่อความรู้สึกกับคำว่าดนัยกฤตสามคำนี้มากแค่ไหน
ความทรงจำตอนที่ถูกเขาลงโทษในซอยหลังโรงเรียนยังตราตรึงอยู่ในใจของเธอไม่เลือนราง…
นั่นเป็นครั้งแรกที่ธาวินข่มขืนเธอต่อหน้าคนอื่น
เป็นการกระทําที่น่าอับอายขายหน้ามาก
เธอจะลืมไปได้ยังไง
……
ในตอนนี้ธิชาอยู่ในอารมณ์ที่เปราะบางมาก เธอยังไม่หายเศร้าจากเรื่องของเพียงวรินทร์เลย
ถ้าธาวินจะทรมานเธอในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้… เธอกลัวว่าเธอจะทนต่อความทุกข์ทรมานนี้ไม่ไหว
และในขณะที่อารมณ์ของเธอกำลังหวาดกลัวจนถึงที่สุด ธาวินกลับดูนิ่งสงบอย่างไม่คาดคิด
นิ้วหัวแม่มือของเขาปัดไปตามรอยแดงบนกระดูกไหปลาร้าและลำคอของเธอ
จู่ๆ ก็หัวเราะหึออกมา “ธิชา เดิมทีฉันคิดว่าไอ้ดนัยกฤตแค่คิดจะเล่นกับเธอ เพราะเธอเป็นคนของฉัน ไอ้ดนัยกฤตมักจะชอบแย่งของของฉัน แต่ว่ามาถึงวันนี้ ฉันกลับรู้สึกได้ ว่าเขาอาจจะชอบเธอแล้วบ้างจริงๆ ธิชา เธอบอกฉันมาตามตรง เธอเองก็ชอบเขาแล้วใช่ไหม”
สีหน้าของธิชาซีดเซียว
เธอมองไปทางธาวินด้วยแววตาตกตะลึง โดยเฉพาะตอนที่เห็นรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา ยิ่งทำให้เธอเดาความคิดของเขาไม่ออกยิ่งขึ้นไปอีก…
เธอทำได้เพียงปฏิเสธ ส่ายหัวไปมา ไม่กล้าโต้เถียงอะไร
ธาวินยังคงยิ้ม แต่กลับไม่พูดอะไรสักคำ
ทั้งสองร่างกายแนบชิดกัน ธิชาก็ตระหนักได้ว่าตอนนี้เธออยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยถูกเขากดไว้บนโซฟานั้นเป็นสถานการณ์ที่อันตรายจริงๆ…
เธอลองพยายามจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
ธาวินเอ่ยถามเสียงขรึม “เพื่อเพียงวรินทร์เธอถึงกับทำอะไรโง่ ๆ ดนัยกฤตเข้ามาขัดขวาง เขาไม่ได้ว่างงานไม่มีอะไรทำ เขากำลังช่วยเธออยู่”
สีหน้าของธิชาซีดเซียว ลางสังหรณ์ในใจก็ยิ่งรุนแรงขึ้น…
เธอไม่รู้ว่าวันนี้ธาวินเป็นอะไรกันแน่
เขาถึงขั้นมีอารมณ์ที่จะมาหารือเกี่ยวกับความรู้สึกของดนัยกฤตที่มีต่อเธอ?
ธาวินบ้าไปแล้ว…หรือบ้าไปแล้วกันแน่?