รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 131 ลองทดสอบสินค้าแล้ว เล็กไปหน่อย
ธิชากัดริมฝีปาก น้ำเสียงที่ใช้ถามก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ นี่มันหมายความว่ายังไง อยากจะทำให้ฉันขายหน้า หรือคิดจะทำให้ธาวินเสียหน้าทางอ้อม”
ชายหนุ่มแบมืออย่างไม่ใส่ใจ “ก็หมายความตามที่พูด”
ธิชารู้ว่าตอนนี้ตัวเองสภาพทุลักทุเลแค่ไหน
เสื้อผ้ายับยู่ยี่… ไม่เพียงแต่ถูกเห็นไปทั่วเรือนร่าง แต่ยังถูกสัมผัสไปทั่วทุกจุดด้วย
แล้วยังทำรอยคิสมาร์กเยอะขนาดนี้…
เรื่องแบบนี้ แม้แต่ธาวินก็ยังไม่เคยทำมาก่อน
เธอกลับไปในสภาพนี้… ไม่มีทางที่จะปิดบังธาวินได้แน่นอน
เพราะเธอกับธาวินแทบจะแนบชิดกันอย่างไร้สิ่งขวางกั้นทุกคืน
ถ้าเธอมีอะไรกับดนัยกฤตจริง ๆ ก็สมกับที่คนอื่นจะคิดแล้ว
แต่ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะไม่สนใจจะมีอะไรกับเธอด้วยซ้ำ…
เขาแค่อยากจะกลั่นแกล้งเธอเล่นเท่านั้นเอง
ธิชาถลึงตามองไปที่เขา “ถ้าคุณไม่ทำฉันจะกลับแล้ว คุณดนัยกฤต ฉันไม่มีเวลาจะมาเล่นกับคุณจริงๆ”
ดนัยกฤตปล่อยมือ ทำท่าทีราวกับกำลังครุ่นคิด “อืม สินค้าได้รับการตรวจสอบแล้ว เล็กไปหน่อย ไม่ค่อยมันมือ วันนี้ผมยังไม่มีอารมณ์ ไว้คราวหน้าเถอะ”
“…” ธิชาโกรธจนกระเพาะแทบระเบิด
เขาคิดว่าของเธอเล็กอย่างนั้นเหรอ?
เธอเล็กตรงไหนกัน!
เพื่อนนักศึกษาต่างก็แอบคุยกันว่าเธอหน้าอกใหญ่เลยนะ!
สิ่งที่ธิชาอุตส่าห์มั่นใจที่สุดกลับถูกเขาดูถูก
เธอเริ่มจิตตกแล้วจริงๆ
เธอสวมชุดชั้นในอีกครั้งด้วยสีหน้าบึ้งตึง
แต่เพราะเหงื่อไหลจนตะขอเสื้อชั้นในเกี่ยวยังไงก็เกี่ยวไม่ได้
อาจเป็นเพราะเธอใช้แรงเยอะเกินไป…กล้ามเนื้อแขนของเธอจึงเจ็บขึ้นมา จึงอดที่จะตัวสั่นไม่ได้
สองมือของเธอวางไว้ด้านหลัง ขยุกขยิกไปมาอยู่นานแต่ก็ยังเกี่ยวตะขอเสื้อชั้นในไม่ได้สักที
ดนัยกฤตมองมาที่เธอ ก่อนจะหัวเราะออกมา แขนทั้งสองข้างของเขาก็เอื้อมไปข้างหลังเธอ และช่วยติดตะขอเสื้อชั้นในให้เธอ
ร่างกายของธิชาร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผา…
แม้แต่นาทีสุดท้ายยังถูกเขาทำให้อับอายขายหน้าได้
เธอเงอะงะถึงขนาดใส่เสื้อชั้นในไม่ได้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ดนัยกฤตมักจะหัวเราะเยาะเธอเหมือนคนโง่
ผู้หญิงซื่อบื้อขนาดนี้ ไม่หัวเราะเยาะเธอจะหัวเราะเยาะใคร!
……
ธิชาเดินลากขาที่ปวดเมื่อยของเธอ อุตส่าห์เดินมาถึงด้านข้าง แล้วสวมเสื้อผ้าของตัวเองทีละชิ้น
กระดูกทั่วร่างกายของเธอเหมือนหลุดออกจากกัน…
อุตส่าห์พยายามอย่างหนัก แต่ก็ยังสามารถช่วยเพียงวรินทร์ได้
เธอเดินออกจากสนามต่อสู้ และดูเหมือนดนัยกฤตจะไม่มีท่าทีว่าจะตามมา
ตลอดทางที่เดินมาไม่มีใครเข้ามาขวางเธอเลย เธอเดินกลับไปตามเส้นทางเดิมกลับไปที่โรงจอดรถชั้นใต้ดินได้อย่างราบรื่น
แต่หลังจากออกจากโรงจอดรถ… เธอมองไปรอบๆ ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว
ในตอนที่กำลังจะเรียกรถ เธอก็ถูกตบไหล่จากด้านหลัง
เธอกลืนเสียงกรีดร้องไว้ในลำคอ ก่อนจะหันกลับไปมอง จึงสบตาเข้ากับรอยยิ้มของชายหนุ่ม
ธิชาถลึงตามองไปที่เขา โกรธจนควันออกจากทวารทั้งเจ็ด “คุณดนัยกฤตยังเล่นไม่พออีกเหรอคะ?”
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความประชดประชัน แต่กลับไม่ได้พูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจเธอ
ธิชาถูกเขาดึงข้อมือกลับเข้าไปในรถอีกครั้ง
เขาสตาร์ทรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ที่นี่เรียกรถแท็กซี่ไม่ได้หรอก ผมไปส่งคุณเอง”
ธิชางุนงงไปหมด
ที่แท้แล้วเหน็ดเหนื่อยมาครึ่งวัน…
ดนัยกฤตไม่คิดจะมีเซ็กส์กับเธอในสถานที่ที่น่าขนลุกนี้
แต่แค่พาเธอมาเพื่อต่อสู้จนสุดแรงเหรอ?
เพียงเพื่อให้เธอเหนื่อยจนเหงื่อไหลท่วมตัว
หรือว่าแบบนี้เขารู้สึกสนุกมาก?
ชานเมืองอยู่ไกลจากตัวเมืองมาก ถึงแม้จะขับรถเร็ว แต่การเดินทางก็ยังอีกยาวไกล
ระยะเวลาที่ยาวนานทำให้ธิชานิ่งสงบลง
หลังจากที่เธอคิดทบทวนจนละเอียดรอบคอบแล้ว
ในที่สุดก็รู้ว่าดนัยกฤตทำแบบนี้ทำไม
เขานี่สุดยอดจริงๆ ถึงกับใช้วิธีนี้ในการบอกเธอ
บางครั้งแม้ว่าเธอจะพยายามอย่างสุดกำลัง ถึงจะดึงความสามารถของตัวเองทั้งหมดออกมาใช้ ถึงจะต้องเหนื่อยจนแทบหมดแรง ไม่สนใจความเป็นหรือความตาย
แต่ก็ยังเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ไม่ได้
ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด… แค่เพราะอีกฝ่ายคือคนที่เราไม่สามารถต่อกรด้วยได้
……
เพราะชัยกรมีอำนาจแข็งแกร่ง
ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถช่วยเพียงวรินทร์ได้
ยิ่งอยากช่วยเธอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำร้ายเธอมากเท่านั้น
เหมือนกับว่าเธอพยายามต่อสู้อย่างสุดกำลัง ก็ไม่มีทางที่จะเอาชนะดนัยกฤตได้
ส่วนผู้ชายร่างสูงใหญ่และแข็งแกร่งคนนี้สามารถปราบเธอได้ภายในสิบวินาที
อีกทั้งยังไม่ใช่แค่ปราบเธอธรรมดา…
ถ้าหากเขาจะจัดการเธอจริงๆ
ธิชารู้ว่าตัวเองอาจจะไม่รอดออกจากเวทีการต่อสู้แล้วด้วยซ้ำ
……
เธอสงบสติอารมณ์ลงถึงได้เข้าใจเหตุผลนี้
แต่ถึงแม้ว่าเหตุผลจะถูกต้อง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับได้
เธอคิดทบทวน ก่อนจะเริ่มรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา
จนรถขับมาจอดลงตรงสถานที่คุ้นเคย
เธอจึงอดที่จะกระซิบถามไม่ได้ “คุณ…ช่วยฉันช่วยเพียงไม่ได้จริงๆ เหรอคะ ตอนนี้ให้ฉันกลับไปขอให้ธาวินช่วย ธาวินคงไม่ช่วยฉันเป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ”
ชายหนุ่มที่กำลังขับรถไม่ตอบเธอ
ธิชารู้สึกโศกเศร้า ความเหน็ดเหนื่อยทางร่างกายทำให้เธอผ่อนคลายลง
แต่หลังจากที่ผ่อนคลายผ่านไป …ก็ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวัง
ดนัยกฤตนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพูดออกมา “ไม่ใช่แค่ธาวินจะไม่ช่วยคุณ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ถึงแม้คุณจะไปแจ้งตำรวจ ไปรายงานความผิดต่อตำรวจ ไปขอให้สื่อออกข่าวเรื่องนี้ แม้แต่โอกาสที่ข่าวจะโพสต์ออกมาก็ไม่มี ธิชายอมแพ้เถอะ ปัญหาของเพียงวรินทร์ คนที่สามารถแก้ไขได้มีแค่ตัวเธอเองเท่านั้น”
…………
ธิชากลับมาถึงบ้านอย่างสิ้นหวัง
ธาวินนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าบึ้งตึง เหมือนกำลังรอให้เธอกลับแล้วจัดการกับเขานานแล้ว