รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 130 กลับไปพร้อมกับร่องรอยที่เต็มตัว

ใบหน้าของธิชาร้อนผ่าวขึ้นไปทุกที

เธอกัดริมฝีปาก เธอพูดเสียงแข็งด้วยสีหน้าที่ไม่ชอบใจว่า “ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ครั้งนี้มันเกิดจากการเดิมพันที่แพ้ ในเมื่อฉันแพ้แล้ว ก็ไม่อยากเล่นตัวอีก ถ้าคุณจะเอาก็เร็วๆ หน่อย ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ”

แววตาที่เห็นความตายเป็นเรื่องธรรมดาของเธอปรากฏอยู่ในสายตาของดนัยกฤต ถึงมันจะชวนหงุดหงิด แต่มันก็ดูน่ารักจริงๆ

เขายื่ตมือไปสัมผัสแก้มที่อ่อนนุ่มอย่างถึงที่สุดของเธอ……จับแล้วรู้สึกดีมาก

ตอนเธอไปเรียนก็ไม่ได้แต่งหน้าอยู่แล้ว แม้แต่รองพื้นยังไม่ทาเลย จับแล้วจึงให้ความรู้สึกเหมือนผิวของทารกแรกเกิดเลย แล้วตอนนี้ยังถูกแช่ด้วยเหงื่อไปแล้ว มันจงยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่

เมื่อก่อนดนัยกฤตไม่เคยไตร่ตรองมาก่อนว่าตัวเองชอบอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้กันแน่

จริงๆ มันก็แค่เด็กสาวที่ยังไม่โตเท่านั้น……

ใบหน้าถือว่าใช้ได้ รูปร่างก็อย่างนั้น เทียบกับพวกสาวๆ ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวไม่ได้หรอก

สิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือนิสัยของเธอ

เธอที่อยู่ตรงหน้าธาวินนั้นว่าง่ายจะตาย ทั้งน่ารักทั้งเชื่อฟัง เหมือนกับสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่น่ารักเลย

ผู้ชายต่างก็ชอบสัตว์เลี้ยงที่น่ารักแบบนี้ ต่อให้ไม่ใส่ใจ แล้วเลี้ยงไว้เล่นด้วย ก็ยังถือเป็นของเล่นที่ช่วยคลายเครียดได้

แต่ธิชาที่อยู่ต่อหน้าเขาไม่เพียงไม่เชื่อฟังไม่ยอมทำตาม แม้แต่ความน่ารักอ่อนโยนที่ผู้หญิงคนหนึ่งควรมียังมองไม่เห็นเลย

เขาช่วยเหลือเธอ ปกป้องเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

สิ่งที่ได้มากลับเป็นความท้าทายและต่อต้านที่หนักข้อกว่าเดิม

ดนัยกฤตถึงขั้นคิดว่า

ถ้าเป็นตอนที่เขายังหนุ่ม ตอนยี่สิบต้นๆ แล้วมาเจอกับเด็กสาวที่น่าตื่นเต้นแบบนี้ละก็

ไม่เพียงไม่มีความอดทนที่จะเล่นกับเธอ ไม่แน่ถ้ามาขัดใจแค่ครั้งเดียวก็อาจจะถูกบีบตายคามือไปแล้วก็ได้

……

ชายคนนี้จ้องมองเธอ เหมือนกำลังยิ้ม

ธิชารู้สึกว่ามันแปลก จึงทำหน้าบึ้งขมวดคิ้วแล้วถามไปว่า “ยิ้มอะไรมิทราบ?!”

ถึงดนัยกฤตจะจูบเธอไปแล้ว……แถมยังจูบแรงมากด้วย เหมือนอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปในท้องเลย

แต่สภาพร่างกายของเขา……ก็ไม่ได้มีอะไรที่รู้สึกว่าขาดไปเลย

ธิชาถึงขั้นรู้สึกว่า ตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็แค่แกล้งเธอเล่นเท่านั้น

ไม่ได้อยากเอาเธอเลยสักนิด

ความรู้สึกที่ลูกล้อเล่นแบบนี้มันย่ำแย่มาก

เธอจ้องมองเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ

แต่กลับอ่านสีหน้าของเขาไม่ออกเลย

ดนัยกฤตก็เหลือบมองเธอเหมือนกัน แต่เขากลับถามเธออย่างลึกซึ้งด้วยความขบขัน “คุณเองก็รู้สึกว่าตัวเองเล่นตัวแล้วเหรอ ยังถือว่ารู้จักตัวเองอยู่”

“……” ธิชาถูกแกล้งอีกครั้ง ใบหน้าเล็กๆ ทั้งแดงทั้งบวม

เรี่ยวแรงของเธอฟื้นมาบ้างแล้ว เธอจึงลุกขึ้นมานั่ง ยื่นมือไปหยิบชุดนักสู้ที่เปียกชุ่มนั่น แล้วเอามาบังไว้ที่หน้าอก

“คุณไม่ทำก็ช่างมันไป ดนัยกฤต ครั้งนี้ฉันไม่ติดค้างคุณแล้ว คุณเป็นคนที่ไม่เอาเองนะ”

เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ป้องกันแม้แต่วิเดียว เขาใช้มือดึงเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้าอกของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว

แล้วเหวี่ยงมันไปไกล

น้ำเสียงที่แหบซ่าน พร้อมกับร่างกายที่โน้มลงมา——

“ใครบอกว่าผมไม่เอาล่ะ?”

ธิชาแอบด่าอยู่ในใจ รู้อยู่แล้วว่ามันไม่ง่ายแบบนั้น

เธอทนกับการหยอกล้อการกลั่นแกล้งการเยาะเย้ยของผู้ชายคนนี้ไม่ไหวแล้ว……

เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความหงุดหงิดหรือจริงจังกันแน่

สูดหายใจเข้า พลิกมือแล้วปลดตะขอเสื้อในของตัวเองออก

แล้วถอดเสื้อในที่เปียกชุ่มออก

สายตาก็จ้องมองไปที่เขาอย่างสดใสและกล้าหาญ “จะทำก็ให้มันเร็วๆ หน่อย หลังจากที่คุณทำเสร็จฉันยังต้องหาทางไปช่วยเพื่อนของฉันอีก”

ดนัยกฤตไม่มีความสง่างามแบบที่สุภาพบุรุษควรมีเลยสักนิด

ไม่มีท่าทีว่าจะละสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่กลับจ้องมองด้วยความตั้งอกตั้งใจยิ่งกว่าเดิม

จ้องมองวัดถุทรงกลมที่อวบอิ่มของหญิงสาว……แล้วฝ่ามือก็ปิดลงไปอย่างรวดเร็ว

บีบเค้นมันอย่างแรง

ซอกคอของธิชาร้อนรุ่ม ลมหายใจที่กว่าจะทำให้สงบได้ก็หนักหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง

เธอพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด

มันก็แค่เรื่องอย่างว่าไม่ใช่เหรอ เธอทำมันมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

แค่เปลี่ยนคนก็ไม่ได้แตกต่างอะไร

พวกผู้ชายมันก็เห็นแก่ได้กันทั้งนั้น

……

แต่ความใจเย็นและเชื่องช้าของเขามันทำให้เธอแทบเสียสติแล้ว!

ระหว่างที่บีบเค้น เขาก็ถามอย่างจริงจังขึ้นมาว่า “คุณคิดจะไปช่วยเพียงวรินทร์ยังไง กะอีแค่ฝีมือกระจอกๆอย่างคุณอย่างมากเอาชนะได้แค่นักเรียนหญิงในมหาลัยของคุณได้เท่านั้นแหละ……จะสู้บอดี้การ์ดของประวิทย์ได้เหรอ”

เขาพูดทุกคำออกมาด้วยความเยาะเย้ยอย่างถึงที่สุด “ผมไม่รังเกียจที่จะบอกคุณว่า เป็นอดีตทหารที่ปลดประจำการแล้ว สมัยที่เป็นทหารก็เคยได้รับตำแหน่งระดับสูง พวกที่อยู่ใต้บัญชาเขา ต่างก็เป็นหน่วยรบพิเศษทั้งนั้น แม้แต่บอดี้การ์ดที่ดูธรรมดา……แค่ขยับปลายนิ้วยังสามารถบีบคุณให้เละได้เลย”

ธิชารู้ดีว่าเขาดูถูกเธอ

ยิ่งเกลียดการที่ตัวเองกำลังถูกฝ่ามือของเขาอย่างอัปยศแต่กลับไม่สามารถหลุดพ้นไปได้

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เหมือนกับลูกท้อที่น่าดึงดูด

แต่เธอกลับเปล่งเสียงผ่านริมฝีปากมาว่า “ถึงฉันจะไม่มีความมั่นใจมากว่าตัวเองจะมีกำลังมากพอที่จะช่วยเธอได้……แต่ฉันยังมีพี่ชาย ฉันสามารถไปขอร้องธาวินได้ ยังไงประวิทย์กับธาวินก็ไม่ใช่พี่น้องและไม่ใช่พวกเดียวกัน และเขาก็ไม่กลัวว่าจะมีเรื่องกับประวิทย์ แล้วทำไมฉันถึงจะไปขอร้องธาวินไม่ได้ล่ะ?!”

ชายคนนั้นโน้มตัวดูดไปที่หัวไหล่ของเธอ แล้วทิ้งรอยดูดสีแดงไว้บนซอกคอที่ขาวนวลของเธอ

ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมา ก็ได้พูดออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “ได้ มันเป็นแผนที่เข้าท่ามากๆ ไปขอร้องพี่ชายของคุณเลย กลับไปพร้อมกับร่องรอยที่เต็มตัว ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าธาวินมันจะบีบคุณให้ตาย……หรือไปช่วยเพื่อนของคุณก่อน?”

ธิชาเบิกตาโต แล้วก้มมองร่างกายด้วยความรู้สึกที่ช้าไป

ที่กระดูกไหปลาร้ากับซอกคอของเธอนั้นเต็มไปด้วยรอยแดงเป็นแถบ……ดูน่าหลงใหลมาก

ถ้าถูกธาวินเห็นเข้า เขาคงต้องยิงเธอให้ตายในทันทีแน่นอน