รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 129 ชอบแบบดั้งเดิมหรือชอบแบบตื่นเต้น
ธิชานอนอยู่บนพื้น ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ใจของเธอกลับรู้สึกสงบมากๆ
เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรที่มันตื่นเต้นแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว
หมัดชุดสุดท้ายที่เธอชกไป เธอรู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยพละกำลังทั้งหมดที่สั่งสมมานานออกไป
ถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อยจนขยับไม่ไหว แต่มันก็รู้สึกสะใจอย่างที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง
ถึงตอนนี้เธอจะรู้ว่าตัวเองไม่มีกำลังมากพอที่จะต่อต้านแล้ว แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกเก็บกดหรือโกรธแค้นเลย
มันรู้สึกแค่ความสงบเท่านั้น
โดยเฉพาะเธอไม่สามารถลืมเลือนประสบการณ์ต่างๆ ที่เพียงวรินทร์เล่าให้……
เด็กสาวคนหนึ่งอายุไล่เลี่ยกับเธอ เธอเป็นเด็กที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดียิ่งกว่าเธอ เหมือนกับดอกตูมที่ไม่เคยโดนแดดโดนฝนมากก่อน
เธอที่ผ่านเรื่องแบบนั้นยังสามารถมีชีวิตต่อไปได้……
แล้วสิ่งที่เธอพบเจอในหนึ่งปีกว่าๆ ที่ผ่านมานั้นมันจะไปเทียบอะไรได้
ถึงธาวินจะอารมณ์ร้ายไปบ้าง และอาจจะลงมือกับเธอด้วยในบางครั้ง
แต่อย่างน้อย……เขาก็ไม่เคยทรมานเธอนอกจากเรื่องบนเตียงเลย
อย่างน้อย……ในใจของเธอก็ยังเห็นธาวินเป็นพี่ชายอยู่
ถึงพี่ชายจะเลวแค่ไหน……
มันก็ยังเป็นพี่ชายที่อยู่ในใจของเธอเสมอ
ความจริงข้อนี้มันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง
ส่วนคนที่เพียงวรินทร์ต้องเจอนั้นเป็นชายที่รู้จักกันแค่ผิวเผิน ธิชาจินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่าเธอนั้นผ่านมันมาได้ยังไง
หรืออาจผ่านมันไม่ได้จนล้มป่วย ป่วยจนไม่เหลือสภาพของความเป็นคนเลย
……
ธิชาหลับตาแล้วค่อยๆ ฟื้นฟูเรี่ยวแรง
สติของเธอได้ลอยไปอยู่ที่เพียงวรินทร์แล้ว แม้แต่เสื้อผ้าท่อนบนของเธอถูกถอดออก ก็ยังไม่มีการตอบสนองใดๆ
ดนัยกฤตได้โยนชุดนักสู้ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธอออก แล้วโน้มตัวลงมาจ้องเธอ
มือใหญ่ๆ ทั้งสองข้างได้อังแก้มของเธอไว้ ธิชายังคงหลับตาอยู่ ทำตัวให้ความร่วมมือมาก
ชายคนนี้โน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากของเธอ อุณหภูมิที่ร้อนรุ่มได้ห้องล้อมเข้ามาทันที
เธอที่กำลังหลับตา รู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองกำลังถูกช่วงชิงไป
ดนัยกฤตเป็นคนที่มีพลังการทำลายล้างสูงจริงๆ ……
กลิ่นอายของผู้ชายก็หนักมาก
การจูบของเขานั้นแฝงด้วยการรุกราน
ตอนนี้มันยังอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและเสียงลมหายใจของทั้งคู่……
ธิชาไม่อยากทำให้ตัวเองอับจนมากนัก จึงพยายามที่จะสงบใจไว้
เรื่องแบบนี้ของชายหญิงถือเป็นเรื่องปกติ ยิ่งช่วงที่เธอพักอยู่ในวิลล่าของดนัยกฤต ในใจก็รู้ว่าต้องมีวันนี้อยู่แล้ว
ไม่ใช่ว่าเธอจะยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง
แค่ช่วงเวลาในวันนี้ กับสถานที่……
มันทำให้เธอรู้สึกว่าไม่เหมาะเท่าไหร่
แต่ถึงจะรู้สึกแย่ยังไงมันก็ไม่มีความหมาย
เธอแพ้แล้ว
แพ้ให้กับเขา เป็นบทสรุปที่รู้อยู่ก่อนแล้ว
ธิชาก็ไม่ได้เสียใจ เพราะเธอได้ทุ่มเทแล้ว
ในสถานการณ์ที่รู้ว่ากำลังของตัวเองไม่พอ เธอก็ยังคงทุ่มเทเพื่อเพื่อนอย่างเต็มที่แล้ว
นอกจากต้องยอมรับชะตากรรมแล้ว ในใจของเธอมันก็รู้สึกสะใจแล้ว
ชีวิตของเธอมันน่าหดหู่เกินไป จนแทบจะไม่มีอะไรที่เป็นไปตามที่เธอต้องการเลย
มีเพียงครั้งนี้ เธอปลดปล่อยตัวเอง ยอมทำลายขีดจำกัดทางร่างกายเพื่อสนองความโหยหาในใจ
ต่อให้พ่ายแพ้ ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจแล้ว
……
รังสีของชายคนนี้ที่กำลังจูบเธออยู่นั้นรุนแรงมาก แต่เรี่ยวแรงกลับถูกควบคุมไว้ การจูบในครั้งนี้ยาวนานแต่เปี่ยมล้นไปด้วยศิลปะ
จนธิชารู้สึกว่าเขาน่าจะใช้การจูบนี้เป็นการเล้าโลม……
แต่ในตอนที่เธอกำลังเคลิ้มอยู่นั้นเอง
การจูบในครั้งนี้กลับชะงักไปทั้งอย่างนั้น
ธิชายังคงไม่ลืมตา แม้แต่เธอยังรู้สึกว่าถ้ายังขัดขืนต่อไปมันจะดูเล่นตัวเกินไป
เธอกับผู้ชายคนนี้เคยลองแม้แต่การนอนเตียงเดียวกันหนุนหมอนใบเดียวกันมาแล้ว……
ขาดแค่ขั้นตอนนี้ เหมือนมันก็ไม่ได้มีที่ต้องกังวลแล้ว
เธอรอคอยอยู่นาน ชายคนนี้ก็ยังไม่ยอมสัมผัสร่างกายส่วนล่างที่ลึกลับสักที
ธิชานอนอยู่ในเหงื่อของตัวเอง เธอยังรับรู้ถึงการไหลของเหงื่อได้
เธอรู้สึกคันที่ซอกคอ ทนไม่ไหวจนต้องยื่นมือไปเกา พร้อมกับลืมตาขึ้นมาด้วย
พอเธอลืมตาขึ้นมากับพบกับสายตาที่เคร่งขรึมและเย็นชาของชายคนนี้
เธอกะพริบตาไปทีหนึ่ง พร้อมกับทำตัวไม่ค่อยถูก
ดนัยกฤตทำเสียงฮึดฮัดเบาๆ ปลายนิ้ววางอยู่บนหน้าอกที่มีผ้าผืนบางคั่นอยู่……แล้วลูบไล้ด้วยแรงที่ไม่หนักจนเกินไป
“คุณมีดีแค่นี้เองเหรอ ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าผู้หญิงที่ธาวินสั่งสอนออกมานั้นน่าตื่นเต้นน้อยไปสักหน่อย” เดิมทีธิชาก็เป็นคนที่หัวรั้นอยู่แล้ว เธอเกลียดการที่ถูกใครมาเยาะเย้ยที่สุด
แถมตอนที่ดนัยกฤตเยาะเย้ยเธอ ยังชอบพูดถึงธาวินด้วย
เดิมที่ความสัมพันธ์ของเธอกับธาวิน……มันก็เป็นสิ่งที่ต้องห้ามและน่าขายหน้าอยู่แล้ว ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้กลายเป็นเรื่องตลกที่ใครจะเอาไปพูดก็ได้
สีหน้าของเธอเย็นชาและซีเรียส น้ำเสียงเองก็เย็นชา “คุณดนัยกฤตคะ นี่คุณหวังสูงเกินไปรึเปล่าคะ คุณกำลังบังคับขืนใจฉัน แล้วยังจะคาดหวังให้ฉันแสดงทักษะอะไรอีกคะ?”
เขาหรี่ตาลง แล้วโน้มตัวลงมาอีกครั้ง
ในตอนที่เธอกำลังทำตัวไม่ถูกอยู่นั้น ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอก็ได้พ่นใส่หน้าเธออีกครั้ง
“บังคับเหรอครับ คุณธิชากับผมสนิทกันขนาดนี้แล้ว คุณเป็นยังไงผมเองก็เคยเห็นมาหมดแล้ว……”
พูดยังไม่ทันจบ นิ้วที่เรียวยาวของเขาก็ได้บีบไปที่เอวของเธออย่างไม่พูดไม่จา
เอวด้านข้างของธิชานั้นไวต่อความรู้สึกมาก โดยเฉพาะการบีบการเค้นของดนัยกฤตที่มีเทคนิคแพรวพราว
ทำเอาร่างกายของเธออ่อนไปทั้งตัวแล้ว……
น้ำเสียงก็เริ่มสั่นแล้ว “นี่คุณหมายความว่ายังไง……ถ้าจะทำก็เร่งมือหน่อย!”
ใบหน้าขอธิชานั้นร้อนผ่าว และไม่รู้ว่ามันหงุดหงิดหรืออายกันแน่
ชายคนนี้พูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้งว่า “เริ่มรู้สึกร้อนใจแล้วใช่มั้ย คุณธิชายังไม่ได้บอกผมเลยว่าคุณชอบท่าไหน ชอบแบบดั้งเดิมหรือชอบแบบตื่นเต้น ชอบแบบอ่อนโยนหรือชอบแบบรุนแรง ผมจะจัดให้คุณอย่างพอใจเลย”