รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 128 ฉันแพ้แล้ว เอาเลย

ทันทีที่คำพูดของชายคนนี้สิ้นสุดลง ใบหน้าของธิชาก็บวมแดงจนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว

เธอทั้งโกรธทั้งอาย เครื่องป้องกันที่สวมใส่ก็ไม่อาจปิดบังหน้าอกที่กำลังกระเพื่อมอย่างรุนแรงได้

แต่เธอไม่สามารถต่อว่าอะไรเขาได้อีกแล้ว

และรู้ดีว่าการพูดอะไรนั้นมันไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอเลย

เธอทำได้เพียงแค่กัดฟัน จ้องมองด้วยสายตาที่เดือดดาล แล้วอดกลั้นคำด่าเหล่านั้นไว้ภายใน

ดนัยกฤตจ้องมองใบหน้าที่บวมแดงของเธอ แล้วเขาก็อดไม่ได้จนต้องขำออกมาทันที

แต่เขาก็เก็บมันกลับไปในแทบจะทันที แล้วพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ถ้ามีความกล้ามากพอที่จะลองละก็ คุณยังมีโอกาสที่จะชนะได้อยู่ไม่ว่าโอกาสนั้นจะมากหรือน้อย แต่มันก็ยังมีความเป็นไปได้ แต่ถ้าคุณยอมแพ้ บทสรุปมันก็อยู่ตรงหน้าแล้ว ธิชา คุณตัดสินใจเอาเองแล้วกัน”

หญิงสาวตรงหน้าก้มหน้าก้มตา เหมือนกับแมวน้อยที่หมดกำลังใจ

ผ่านไปตั้งนานเธอก็ยังไม่ยอมพูด

เหมือนคนที่สิ้นหวังอย่างถึงที่สุดแล้ว

แต่ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที เธอก็วัดหมัดใส่ชายคนนี้อย่างแรง กำปั้นที่ใส่นวมของเธอชกเข้าไปที่หน้าอกของเขาอย่างจัง

ถึงจะเป็นการโจมตีทีเผลอ ชายคนนี้ก็ไม่ได้ป้องกัน แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อน เห็นได้ชัดว่ากำลังของธิชานั้นเทียบเขาไม่ติดเลย

ธิชาออกหมัดทั้งสองข้างด้วยความสะใจ ถึงแม้มันจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลยก็ตาม แต่อย่างน้อยเธอก็มีความสุขกับการที่ได้ระบายแล้ว

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พละกำลังมันก็จะหมดไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานธิชาก็รับรู้ได้ว่าแขนทั้งสองข้างของตัวเองกำลังล้า และเริ่มหมดแรงแล้ว

เธอเริ่มตั้งสติได้ แล้วนิ่งไปหลายวิ จากนั้นก็คิดหากลยุทธ์ใหม่

จะเอาเขามาระบายเหมือนกระสอบทรายต่อไปไม่ได้

ไม่ใช่แค่นั้น ไม่เพียงสู้เขาไม่ได้ หลังผ่านไปสิบนาทีพละกำลังของเธอก็จะหมดไป และคงแพ้ให้เขาอย่างรวดเร็ว ถึงตอนนั้นก็จะไม่มีโอกาสได้เอาคืนอีก

เธอจำเป็นต้องเก็บแรงเอาไว้

ธิชายังจำกระบวนท่าง่ายๆ พวกนั้นที่ธาวินเคยสอนให้เธอได้ ตอนนี้ไม่ว่าจะทำถูกหรือไม่ แต่เธอก็จัดท่าแล้วโจมตีออกไป

การต่อสู้ระยะประชิดที่ธาวินสอนให้เธอนั้นมีประโยชน์มาก มันไม่ใช่แค่การโจมตีที่สวยงามแล้วไร้ประโยชน์ เมื่อรวมกับความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจของธิชา กับความมุ่งมั่นที่อยากจะช่วยเพียงวรินทร์แล้ว

มันก็ทำให้เธอแสดงออกมาได้ดีกว่าที่เคย เวลาสองนาทีสุดท้าย ขาของดนัยกฤตได้ถอยหลังไปหลายครั้งแล้ว แต่ยังไงเธอก็ยังไม่สามารถโจมตีเขาให้เขาล้มได้อยู่ดี

เวลาสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของธิชาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แล้วชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มทำการโจมตี

ดนัยกฤตยิ้มให้เธอทีหนึ่ง หลงพูดเยาะเย้ยเธอไปหลายคำ ทำเอาธิชาโกรธจนเหมือนกับสิงโตที่ขนชี้ฟู และเธอก็ไม่ได้ทำการป้องกัน แต่กลับยังคงโจมตีเขาต่อไปอย่างบ้าคลั่ง

แต่เธอก็หมดแรงอย่างรวดเร็ว แล้วเธอก็ได้รู้ว่าดนัยกฤตแค่กำลังแกล้งเธอเท่านั้น เขาแค่โจมตีอย่างไม่ตั้งใจ ก็กระตุ้นให้เธอโจมตีอย่างสุดกำลัง จนทุ่มกำลังสุดท้ายที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกไป

ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องแพ้ แต่ในใจของเธอกลับกำลังระบายความโกรธแค้นให้ตัวเอง และเพราะความเป็นห่วงที่มีต่อเพียงวรินทร์ด้วย

เธอคำรามออกมาราวกับสัตว์ป่าตัวน้อย “คุณแม่งเลิกแกล้งฉันได้แล้ว! สู้เป็นรึเปล่า! ไอ้คนต่ำช้า!”

เธอถูกร่างกายที่เกินขีดจำกัดบีบให้ขาดสติไปแล้ว อะไรที่ควรด่าอะไรที่ไม่ควรด่าต่างก็ถูกพ่นออกมาหมด

ยังไงก็ต้องแพ้อย่างเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

การกระทำที่ดูถูกเหยียดหยามเหมือนเล่นกับเด็กของดนัยกฤตทำให้ศักดิ์ศรีของเธอถูกย่ำยี

……

หลังจากที่ก่นด่าไป ในที่สุดดนัยกฤตก็เข้าสู่โหมดต่อสู้จริงๆ เสียที

ในเวลาไม่ถึงสิบวิ ธิชาก็ถูกเขากดลงไปนอนที่พื้นแล้ว

น้ำเสียงที่น่าดึงดูดของเขาดังขึ้นตรงข้างหูที่ชุ่มเหงื่อของเธอ เป็นเสียงนับถอยหลังที่ดังขึ้นอย่างช้าๆ

ธิชาที่อยู่ใต้การกดทับของเขาทำยังไงก็ลุกขึ้นมาไม่ได้

เธอแพ้แล้ว

ในตอนนั้น ทั้งๆ ที่ธิชารู้ดีว่าตัวเองอับจนหนทางขนาดไหน แต่กลับยังคงนอนหงาย ค่อยๆ ผ่อนคลายแขนขาลง ปล่อยให้น้ำตาของตัวเองที่อดกลั้นมานานได้หลั่งไหลออกมา……

ดนัยกฤตที่เป็นฝ่ายชนะ กลับไม่มีท่าทีว่าจะพุ่งเข้ามากลืนกินเธอในทันที

ธิชาไม่มีเรี่ยวแรงหรืออารมณ์มากพอที่จะหันไปดูสีหน้าหรือแววตาของเขาเลย

เธอหลับตาลง แล้วบีบของเหลวร้อนๆ ที่อยู่ในตาออกมาจนหมด

สายตาค่อยๆ สดใสขึ้นมา ใจก็เย็นลงอย่างมาก

กำลังของเธอฟื้นคืนกลับมาเล็กน้อย ยกแขนที่เมื่อยล้าขึ้นมา ปลดเครื่องป้องกันบนตัวออก

ใต้เครื่องป้องกันนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เป็นเหงื่อที่ได้มาจากการต่อสู้ที่ดุเดือดของเธอ

ชุดนักสู้ที่อยู่ด้านในเปียกปอนไปหมดแล้ว

เครื่องป้องกันนั้นเป็นวัสดุที่กันน้ำ พอถอดออกเหงื่อก็ไหลลงมา

เธอไม่เหลือแรงมากพอที่จะไปถอดพวกสนับเข่ากับสนับศอกแล้ว แค่โยนเครื่องป้องกันออกก็ได้นอนกลับลงไปอีกครั้ง

สองแขนกางออก ขาทั้งสองขาก็กางออกเล็กน้อย

นอนอ้าซ่าอยู่ตรงนั้น ให้ความรู้สึกความเย้ายวนที่อยู่ในตัวเธอมาโดยตลอด

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา พร้อมกับความรู้สึกที่สิ้นหวังและโล่งอก

“ฉันแพ้แล้ว เอาเลย”

“คุณดนัยกฤตอยากเอาฉันมาตั้งนานแล้ว และฉันก็ติดคุณอยู่ครั้งหนึ่งจริงๆ ครั้งนี้ก็ถือว่าหักล้างกันไปแล้วกัน”

“คุณเองก็รู้ว่าฉันมันไม่ใช่ผู้หญิงที่บริสุทธิ์อะไรตั้งแต่แรกแล้ว ร่างกายของฉันมันถูกธาวินเล่นสนุกจนเละไปแล้ว ถ้าคุณไม่รังเกียจละก็ คุณก็ไม่ต้องยั้งมือ อยากเล่นสนุกยังไงก็เชิญได้เลย”

ธิชาหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเสียง

“มีแค่อย่างเดียว ฉันหวังว่าหลังจากที่คุณเอาฉันในครั้งนี้แล้ว ก็ขอให้คุณตัดใจจากฉันซะ ไม่ว่าจะเป็นความต้องการในแบบของชายหญิง หรือว่าจะเป็นเป้าหมายอย่างอื่นก็ตาม……หวังว่าต่อไปจะช่วยรักษาระยะห่าง หรือถ้าไม่พบเจอกันอีกจะดีที่สุด”

ธิชาจ้องมองเพดานสีขาวด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

กลิ่นอายที่คุ้นเคยของชายคนนี้ค่อยๆ ชิดใกล้เข้ามา

เธอหลับตาลง แล้วยอมให้เขาปลดสนับเข่ากับสนับเข่าบนตัวออก……สุดท้ายก็เป็นเสื้อผ้า