รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 134 พี่คะ ฉันขอปฏิเสธได้ไหม

ใบหน้าที่หล่อเหลาของธาวินนั้น ตอนที่ยิ้มดูมีเสน่ห์มาก

ถึงแม้ในเวลานี้ดวงตาของเขาจะเย็นชา รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ของเขายังคงแฝงไปด้วยความอบอุ่น

เขาใช้ฝ่ามือลูบผิวหน้าของธิชาช้าๆ

ก่อนจะพูดเสียงทุ้ม “ก็ได้ พี่จะไม่ตีเราอีก”

ทั้งที่เธอพอจะเดาได้แล้วว่าธาวินต้องการจะให้เธอทำอะไร

แต่ในใจยังคงมีความคาดหวัง

ในใจของธาวิน… เธอเป็นสิ่งของในมือเขามาตลอดใช่ไหม?

ถ้าเธอไม่สำคัญอีกต่อไป แล้วทำไมเขาต้องบีบบังคับเธอให้กลับมาหาเขาด้วย

ในดวงตาของธิชายังคงมีน้ำตาคลอไม่หาย

ตอนที่เธอมองไปที่เขา ดวงตาของเธอยังคงเป็นประกาย และพร่ามัวเล็กน้อย

“แล้ว… พี่อยากให้ฉันทำอะไรคะ?”

ธาวินส่งเอกสารที่มีรายละเอียดพร้อมรูปภาพกับเนื้อหาไปที่อีเมลของเธอ ธิชาได้แต่เปิดกล่องจดหมายเพื่อดูเนื้อหาตามคำแนะนำของเขาเท่านั้น

เขามีใบหน้าที่เรียบนิ่ง น้ำเสียงปกติ “ในแฟ้มข้อมูลนี้มีข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับนักการเมืองหลายคน รวมทั้งรูปถ่าย และรูปถ่ายในชีวิตประจำวัน เธอดูสักหลายๆ ครั้ง และจำหน้าตาของพวกเขาไว้ ฉันจะให้เวลาเธอหนึ่งอาทิตย์ พยายามหาวิธีล้วงความลับมาจากไอ้ดนัยกฤตมาให้ได้ หรือใช้วิธีอื่นในการตรวจสอบ ฉันต้องการรายชื่อที่แน่นอน จะได้ระบุแน่ชัด ว่าคนเหล่านี้คนไหนที่หันไปเข้าหาไอ้ดนัยกฤตแล้วบ้าง”

ความหวังสุดท้ายของธิชาถูกทำลายลงเช่นกัน

เธอมีใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ในใจยังคงรู้สึกหดหู่อย่างสุดจะพรรณนา

มิน่าล่ะตอนที่ธาวินเห็นรอยคิสมาร์กบนตัวของเธอถึงไม่มีอาการอารมณ์เสีย…

เพราะเขาไม่สนใจอีกแล้ว

อีกทั้งเธอรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติมานานแล้ว

ยกตัวอย่างเช่น… ทำไมธาวินถึงอดทนกับเธอได้ถึงขนาดนี้ เธอหนีไปจากเขา แล้วไปอยู่กับดนัยกฤตตั้งยี่สิบกว่าวัน

ถ้าเขาบอกว่าไม่ตำหนิเรื่องในอดีต ก็จะไม่สนใจเรื่องในอดีตจริงๆ หรือไง?

ธิชารู้สึกว่าตัวเองรู้สึกตัวช้าเกินไปแล้ว

เธอมองไปที่ใบหน้าของธาวินด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะบีบรอยยิ้มแหยออกมาได้

“พี่คิดว่าฉันสามารถทำภารกิจที่สำคัญขนาดนี้ได้จริงๆ เหรอคะ ฉันไม่มีประสบการณ์ และไม่รู้จะล้วงความลับยังไง และถ้าดนัยกฤตกับนักการเมื่องพวกนี้จะมีข้อตกลงกันจริงๆ เขาคงไม่ปล่อยโอกาสให้ฉันได้รู้จักกับพวกเขา… อีกทั้งยังมีเวลาแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น ฉันไม่มีความมั่นใจ”

ธาวินลูบผมที่นุ่มสลวยราวกับผ้าซาตินของเธอ แล้วพูดปลอบอย่างอ่อนโยน “จะกลัวอะไร ประสบการณ์ล้วนแต่ต้องสะสม ทุกอย่างต้องมีครั้งแรก ไอ้ดนัยกฤตยินดีที่จะช่วยเธอทุกครั้ง แสดงให้เห็นว่าเขาจริงใจกับเธอมากแค่ไหน นอกจากว่าเธอ… ตอนนี้ฉันยังหาจุดอ่อนจุดที่สองบนตัวของเขาไม่ได้ ถ้าเธอพยายามช่วยฉันสุดแรง ถึงสุดท้ายจะทำไม่สำเร็จฉันก็จะไม่โทษเธอ แต่ว่านะ ธิชา ฉันคาดหวังกับเธอไว้สูงมาก”

ธิชาสูดหายใจเข้าลึก “สืบให้ชัดเจนว่าใครแปรพักตร์ ก็เพื่อแน่ชัดถึงแผนการของพวกเขา เพื่อที่เราจะได้คำนวณคะแนนทั้งหมดก่อนการเลือกตั้งหัวหน้าสมาคมธุรกิจเหรอคะ”

เขายกยิ้ม “ดูเธอสิ แค่ฟังนิดเดียวก็เข้าใจแล้ว ฉลาดมาก สมกับเป็นเด็กผู้หญิงที่ฉันเลี้ยงดูมาจนโต”

ธิชายิ้มไม่ออก

ใบหน้าของเธอเหยเกเล็กน้อย

เริ่มแสร้งทำต่อไปไม่ไหวแล้ว

จะพูดไปแล้ว… ก็ไม่มีจุดหมายอื่นที่ลุ่มลึกมาก

ก็แค่เพื่อการเลือกตั้ง เพื่อชิงคะแนนเสียงเท่านั้นเอง

ถ้าหากเธอเข้าใจไม่ผิด นักการเมืองเหล่านี้แบ่งเป็นตัวแทนฝ่ายที่ไม่เหมือนกัน และฝ่ายที่พวกเขาอยู่มีคะแนนเสียงเยอะมาก แต่ละฝ่ายสามารถนับจำนวนคะแนนได้อย่างชัดเจน ยังมีอีกส่วนที่ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ ก็คงอยู่ในการควบคุมของธาวินแล้ว ส่วนที่เหลืออีกไม่กี่คน… คือจุดบอดที่เกินขอบเขตที่เขาจะควบคุมได้

มือน้อยของธิชาที่จับโทรศัพท์ไว้สั่นเล็กน้อย

เธอมองไปที่ธาวิน หน้าอกของเธอรู้สึกทั้งจุกและเจ็บ

มันเจ็บมากจริงๆ…เจ็บจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

เธอไม่กล้าที่จะร้องไห้ต่อหน้าธาวิน

และไม่อยากร้องไห้ด้วย

ร้องไห้ตอนนี้เหมือนเธอหมดสภาพมาก

บางทีธาวินอาจจะไม่เพียงแต่ไม่ใจอ่อน แต่ยังโกรธเธอขึ้นมาด้วย

เขาแค่คิดจะใช้ประโยชน์จากเธอ… ก็แค่นี้เท่านั้นเอง

แต่ไม่ได้ผลักเธอตกลงไปในหลุมไฟให้ตาย

เธออดทนอยู่นาน เธออยากมีท่าทางเรียบนิ่งเหมือนเขา

เพราะคำพูดของธาวินในคืนนี้ มันง่ายดายเหมือนกำลังสั่งให้เธอออกไปซื้ออาหารกลับบ้าน

เขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดจากการต้องเสียสละเลย

บางทีเขาอาจใช้ญาณิน… ตอนที่เขาใช้หญิงสาวคนอื่น เขามักจะมีสีหน้าเหมือนเดิมล่ะมั้ง

ท้ายที่สุดประสบการณ์ของเธอก็ตื้นเขินมากเกินไป ควบคุมอารมณ์ไว้ไม่ได้ เธอเอามือปิดหน้า เพื่อปกปิดความเศร้าโศก

ดูเหมือนธาวินจะไม่แปลกใจกับปฏิกิริยาของเธอเลยสักนิด

เขากดเธอไว้ในอ้อมกอดของเขา แล้วกอดเธอไว้แน่น

แล้วกอดกันเงียบๆ แบบนี้อยู่สักพัก

เสียงของเขาทุ้มต่ำและน่าดึงดูดใจถึงขนาดนั้น

“ธิชา ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนที่เธอไม่สามารถยอมรับได้ ฉันจะไม่ให้เธอทำเรื่องนี้เลย และเธอเองก็ทำได้ไม่ดี ถ้าหากมีทางเลือกที่ดีกว่า ฉันจะไม่ส่งเธอไปแน่นอน”

ธิชาแนบอยู่บนหน้าอกของเขา และไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน

หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็เอ่ยถามออกมาเสียงเบา “การเลือกตั้งหัวหน้าสมาคมธุรกิจในครั้งนี้สำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ ถ้าพี่นั่งตำแหน่งหัวหน้าใหญ่แห่งเมืองภาคใต้ทั้งแปดไม่ได้ ผลที่ตามมาจะเลวร้ายมากเหรอคะ”

เสียงของธาวินทุ้มต่ำและแน่วแน่ “ฉันต้องชนะตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ให้ได้”

ธิชายืนมองใบหน้าที่แปลกหน้าและเย็นชาของเขา

จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเขาไม่ใช่พี่ชายที่เธอรู้จักมาสิบปีคนนั้นแล้ว…

……

ทั้งที่รู้ว่าธาวินตัดสินใจแล้ว เธอไม่สามารถไม่สามารถปฏิเสธได้

แต่คำถามนี้กลับถึงออกไปจนได้

“พี่คะ ฉันขอปฏิเสธได้ไหม”