รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 458คุณธิชาครับ ท่านดนัยเรียนเชิญครับ
ช่างแต่งหน้าไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เข้าใจว่าธาวินอยากประหยัดเวลาเท่านั้น
เพราะเวลาค่อนข้างเร่งรีบ ตั้งแต่ต้นจนจบการแต่งหน้าของธิชาก็ใช้เวลาไม่น้อย
ธิชาไม่ได้ต่อต้านเรื่องนี้ ดังนั้นไม่นานก็ออกเดินทาง
…………
ตอนอยู่ในรถธิชาดูอารมณ์ดีมาก เธอคล้องแขนของธาวินไว้ แล้วออดอ้อนอย่างอารมณ์ดี
ธาวินลูบผมของเธอ “ดีใจมากเลยเหรอ”
ธิชากะพริบตา แล้วพูดอย่างร่าเริง “พี่ชายพาหนูไปเที่ยวด้วย หนูต้องดีใจอนู่แล้วสิคะ”
เขาอธิบายอย่างช่วยไม่ได้ “คืนนี้พี่ไม่ได้จะไปเที่ยว แต่ไปเพื่อคุยงาน เดี๋ยวถ้าพี่ยุ่งขึ้นมา น้องนั่งกินอะไรเงียบๆ อย่าวิ่งเล่น ดีไหม”
โดยปกติธาวินจะให้เกล้าแก้วอยู่กับธิชาตลอด ตอนที่ต้องเจอกับคนจำนวนมาก
แต่ช่วงนี้อาการของธิชาดีขึ้นมาก ฐานะของเกล้าแก้วจำเป็นต้องบอกล่วงหน้าถึงจะผ่านบริเวณฝ่ายต้อนรับได้ ถ้าจะเข้ามาในงาน จะเกิดเรื่องวุ่นวายบ้างคงหลีกเลี่ยงไม่ได้
อีกทั้งการปรากฏตัวของของเขามักจะดึงดูดความสนใจของผู้คนเสมอ
ถ้ามีผู้หญิงสองคนมาร่วมงานพร้อมกัน และเกล้าแก้วยังไม่ใช่ผู้ช่วยที่คนอื่นเคยเจอหน้ามาก่อน ย่อมนำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ถ้าบอกออกไปตรงๆ ว่าเกล้าแก้วเป็นจิตแพทย์ มันจะส่งผลเสียต่อธิชาอย่างแน่นอน จึงทำแบบนี้ไม่ได้
ถ้ามีคนถามแล้วจงใจเลี่ยงไม่พูดถึง
แล้วพวกเขานึกถึงเรื่องที่ไพลินหายตัวไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ จะคิดว่าเกล้าแก้วเป็นสาวคู่ควงคนใหม่ที่มาแทนที่ไพลินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เรื่องอื้อฉาวที่ไร้สาระแบบนี้ไม่เป็นประโยชน์ต่อสถานการณ์ในปัจจุบันของธนาภูวนัตถ์กรุ๊ป……
โชคดีที่ช่วงนี้ธิชาเชื่อฟังมาก
พอได้ยินธาวินพูดแบบนั้น
เธอจึงพยักหน้าให้อย่างเชื่อฟัง แล้วพูดว่า “หนูเข้าใจค่ะ หนูจะไม่รบกวนงานของพี่ชาย”
……
ตอนที่ธาวินมาถึงงานไม่นับว่าเร็ว เจ้าหน้าที่รีบพาเขาไปที่หลังเวทีทันที เพื่อเตรียมการกล่าวสุนทรพจน์
ธิชาเหมือนเด็กน้อยที่อยากรู้อยากเห็น ในความทรงจำของเธอ เธอไม่เคยอยู่ในสถานที่ที่ผู้คนพลุกพล่านแบบนี้
มีทั้งชายหญิงที่แต่งตัวดีมากในโถงงาน…
ดวงตาของธิชามองไปมาทั่วงาน
บางครั้งก็จะมีคนที่ไม่คุ้นเคยเดินเข้ามาหาเธอ
ธิชาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร และกลัวว่าเธอจะพูดอะไรผิด ทำให้ธาวินต้องมีปัญหา
ดังนั้นจึงหุบปากไว้แน่น
ผ่านไปสักพัก ก็ไม่มีใครเดินเข้ามาคุยกับเธอแล้ว
ธิชารู้สึกหิวและรอให้ธาวินกลับมาไม่ได้แล้ว
เธอจึงเดินไปที่จุดบริการตนเองเพื่อหยิบอาหาร
งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มต้นและจุดบริการตนเองก็เต็มไปด้วยแขกผู้หญิงที่เริ่มเบื่อหน่าย
ธิชาก็เหมือนกับพวกเธอ หยิบอาหารใส่จาน แล้วนั่งลงเพื่อจัดการกับมัน
ปูก้ามยาวและกุ้งมังกรสดมาก
ธิชาเริ่มรู้สึกหิวทันทีที่เห็นมัน
แต่อาหารทะเลเหล่านี้มักถูกคนใช้แกะเรียบร้อยแล้วจัดใส่จานมาให้เธอ
เธอพยายามแกะอยู่นาน แต่ก็ไม่สามารถแกะออกได้
ในตอนที่เธอกำลังโมโห เธออยากให้ธาวินกลับมาเร็ว ๆ เพื่อมาช่วยเธอปอกเปลือกปู
ทันใดนั้น มีคนเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ
ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
เขาพูดอย่างสุภาพว่า “คุณธิชาครับ ท่านดนัยมางานนี้ด้วย ตอนนี้อยู่ที่ห้องพักผ่อนส่วนตัว ถ้าคุณสะดวก รบกวนไปพบได้ไหมครับ”
ตอนที่ถูกคนแปลกหน้ามาแตะไหล่ ธิชารู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย
แต่เธอก็มองออกว่างานในคืนนี้ยิ่งใหญ่มาก และแม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจอะไรเลย เธอก็สามารถเดาได้ว่าจะต้องมีคนที่มีอิทธิพลในเมืองมาร่วมงานด้วย
ในใจเธอรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เธอไม่สามารถอาละวาดได้
ถ้าไม่ระวัง… แล้วสร้างปัญหาให้ธาวินเข้าจะไม่ดี
ธิชาชั่งใจ และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า “ขอโทษนะคะ ตอนนี้ฉันไม่สะดวก ถ้ามีอะไรกับฉันช่วยรอธาวินกลับมาก่อนนะคะ”
สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าลำบากใจเล็กน้อย
และลังเลเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาก็แข็งขึ้น “คุณธิชาครับ เพราะคุณธาวินกำลังเตรียมที่จะกล่าวปราศรัยอยู่หลังเวที และเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่ไม่จำเป็น ท่านดนัยถึงเลือกเวลานี้มาเรียกคุณ รบกวนคุณไปกับผมด้วยครับ”
ธิชาก้มหน้าลงจัดการกับกุ้งและปูก้ามยาวบนจาน
แกะเปลือกกุ้งกับก้ามปูยากจนทำให้เธอเริ่มไม่พอใจ
เธอไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่าย
พออีกฝ่ายพูดซ้ำครั้งที่สอง แต่ไม่ได้รับการตอบรับจากเธอ
ชนัดพลจึงเอื้อมมือออกไปและตบไหล่ของธิชาอีกครั้ง
“คุณธิชาครับ ช่วยให้ความร่วมมือด้วยครับ อย่าทำให้ผมลำบากใจเลย คุณน่าจะรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่ท่านดนัยจะมีโอกาสได้เจอคุณ ที่สำคัญวันนี้… ท่านดนัยก็ไม่มีอะไรอื่น แค่อยากจะคุยกับคุณเรื่องคุณหนูดวงใจ ถึงได้เชิญคุณไปเจอ”
ธิชาไม่ชอบให้ใครมาจับตัว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน
สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถระงับความหงุดหงิดของเธอได้
เธอโยนกุ้งมังกรกลับเข้าไปในจานด้วยความโมโห
สีหน้าเคร่งขรึม แล้วขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและโกรธเคือง “ทำไมคุณถึงน่ารำคาญแบบนี้ คุณเป็นใคร ฉันรู้จักคุณหรือไง คุณคิดจะทำอะไร คุณไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังกินข้าวอยู่! ฉันก็บอกไปแล้ว ว่าไม่มีเวลา ไม่มีเวลา ถ้ามีอะไรรอให้พี่ชายของฉันกลับมาแล้วคุยกับเขา คุยกับฉันจะมีประโยชน์อะไรเล่า”
เสียงคำรามของธิชาถึงแม้จะไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้แขกรับเชิญผู้หญิงที่กำลังทานอาหารอยู่รอบๆ หันกลับมามอง
ชนัดพลรู้สึกงุนงงไปเล็กน้อยกับเสียงตะโกนของเธอ
ถึงแม้จะไม่เข้าใจอะไรเลย…
แต่เขาเป็นคนที่ฉลาดและเข้าใจเร็ว
จึงสังเกตเห็นความผิดปกติจากน้ำเสียงของธิชาได้
ชนัดพลจึงจ้องไปที่ใบหน้าของธิชาอย่างจับพิรุธ
เธอดู…สภาพทางจิตใจดีมาก
เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งออกจากคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี ตอนนี้ดูดีขึ้นมากจริงๆ
ชนัดพลเคยเห็นธิชาที่สภาพร่างกายอ่อนแอมากหลังคลอดลูก
และเคยเห็นธิชาที่บวมและเหนื่อยล้าก่อนคลอด
เทียบกับสาวน้อยร่าเริงตรงหน้าคนนี้…
ความแตกต่างสามารถพูดได้ว่าเป็นคนละโลกกันเลย
ชนัดพลไม่รู้ว่าเธอแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา หรืออะไรกันแน่
เขาถูกเธอทำให้สับสนไปสักพัก
โดยเฉพาะคำพูดของธิชา…
ถึงแม้ชนัดพลจะรู้ว่าสภาพจิตใจของธิชานั้นไม่ปกติ
แต่นี่มันไม่ได้เจอกันแค่สี่เดือนเอง…
หรือว่าจะผ่านการรักษามาแล้ว
อาการของธิชาดีขึ้นถึงระดับนี้แล้วเหรอ?
ชนัดพลกลัวว่าที่นี่จะเป็นจุดเด่นมากเกินไป และส่งผลกระทบที่ไม่ดี
เขาจึงรีบนั่งลง
และลดเสียงให้เบาลง
แล้วพูดอย่างใจเย็น “คุณธิชาครับ ผมขอร้อง คุณอย่าทำให้ผมลำบากใจเลย ที่นี่คืองานเลี้ยง และท่านดนัยก็ไม่ได้มาคนเดียว… คุณวรรจชนกก็มาด้วยกัน ท่านดนัยไม่ได้มีข้อเรียกร้องแปลกๆ อะไร คุณก็น่าจะรู้ตำแหน่งในปัจจุบันของท่านดนัย เขาไม่สามารถทำอะไรที่ส่งผลเสียต่อตำแหน่งของเขา และเขาจะไม่เสี่ยงทำอะไรในที่สาธารณะแบบนี้ ผมแค่ขอร้องคุณ ช่วยตามผมไปคุยกับท่าน แค่ไม่กี่นาที ได้ไหมครับ”
ธิชายังไม่เคยเจอคนที่น่ารำคาญแบบนี้มาก่อน
เธออดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ น้ำเสียงของเธอค่อนข้างหงุดหงิด “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ทำไมฉันฟังไม่เข้าใจสักคำ”
สีหน้าของชนัดพลสลับเปลี่ยนไปมา ดูท่าทางมีสีสันมาก…
การแสดงของธิชาเกินจริงเกินไป
เขาทำได้แค่คิดในใจว่าธิชาจงใจจะหลีกเลี่ยง
ดังนั้นเขาจึงได้แต่ต้องใช้ไม้ตายสุดท้ายแล้ว
“คุณธิชาครับ นานขนาดนี้แล้ว คุณไม่อยากจะเจอคุณหนูดวงใจเลยเหรอครับ?”
ธิชาขมวดคิ้ว แก้มของเธอเริ่มป่องอย่างไม่พอใจ
ในสายตาของผู้อื่น
นี่คือหญิงสาวที่สวยมีเสน่ห์ ขมวดคิ้วท่าทางเหมือนกำลังจะอาละวาด
ชนัดพลปวดหัวมาก
เขาไม่อยากจะคิดจริงๆ
เกิดอะไรขึ้นกับธิชาถึงได้เปลี่ยนแปลงไปถึงขนาดนี้…
ถึงทำให้การพูดการจา บุคลิกท่าทาง หน้าตาและสภาพจิตใจ…. ถึงเปลี่ยนไปมากถึงขนาดนี้
ถึงแม้เธอจะจงใจหลีกเลี่ยงท่านดนัย
แต่อย่างน้อยก็น่าจะคิดถึงลูกสาวของตัวเองบ้าง
ยังไงก็ควรจะคำนึงถึงบ้าง
ตั้งแต่ธิชาออกจากคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี
จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลากว่าสี่เดือนกว่าแล้ว
หลังจากคลอดลูกจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเวลาห้าเดือน เกือบครึ่งปีแล้ว
เธอไม่เคยเห็นหน้าลูกสาวของเธอเลยสักครั้ง
ตอนที่ชนัดพลถึงดวงใจซึ่งน่าจะกระตุ้นอารมณ์ของเธอได้
แต่ปฏิกิริยาของธิชา… มันแปลกเกินไป
สีหน้าของเธอมีแค่อาการหงุดหงิดเล็กน้อยเท่านั้น
นอกจากความหงุดหงิดแล้ว ก็ไม่มีอารมณ์ความเศร้าใดๆ เลย
ธิชาขมวดคิ้ว และนิ่งคิดสักพัก
เกี่ยวกับคำพูดที่ผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ
ก่อนจะถามออกมา “คุณคะ คุณทักผิดคนหรือเปล่า”
ชนัดพลพูด “คุณธิชา นี่คุณ… คุณเป็นอะไรไป?”
ธิชาอดที่จะสงสัยไม่ได้
คนนี้ดูไปแล้ว… เหมือนมีทักผิดคนจริงๆ
ที่เขาพูดออกมาเธอฟังไม่เข้าใจเลย
แต่เขากลับเรียกชื่อเธอได้อย่างถูกต้อง
นี่มันขัดแย้งกันมากไม่ใช่เหรอ?