รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 457 สาวน้อยแสนสวย

น้ำเสียงของญาณินจริงจัง และดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ล้อเล่น

“ถ้ารถไม่ติด ก็ยังต้องใช้เวลาขับรถอย่างน้อยยี่สิบนาที งานเลี้ยงจะเริ่มเวลาสองทุ่ม ถ้าน้องอยากไปด้วยจริงๆ น้องต้องรีบแล้วนะ”

น้ำเสียงของญาณินเหมือนกำลังเกลี้ยกล่อมเด็ก ทำให้ธิชาเงียบลงจริงๆ

ดวงตาที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของเธอมองไปที่ญาณิน แต่ไม่พูดอะไรสักคำแล้วมองไปที่ ธาวิน

ธาวินเอื้อมมือไปลูบศีรษะของธิชา แล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้ “โอเค ลุกขึ้นไปล้างหน้า เด็กดี”

ในที่สุดธิชาก็ลุกขึ้นยืน ถึงแม้เธอจะดูเคอะเขินเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่อารมณ์เสียแล้ว

หลังจากที่คนรับใช้ของธิชาพาเธอไปที่ห้องน้ำแล้ว ธาวินก็โล่งอก แล้วหันไปทางญาณิน ก่อนจะพูดว่า “ธิชาอารมณ์ไม่คงที่ ตอนที่เธออารมณ์ดี เธอก็จะน่ารักมาก และน่าปวดหัวมากเวลาเธออาละวาด หายากที่จะเกลี้ยกล่อมเธอได้”

ญาณินพูดเสียงเรียบ “ธิชาเคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน เรารู้จักกันมาหลายปี ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปยังไง ฉันก็รู้จักเธอดี ขอแค่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร ก็ไม่ยากที่จะเกลี้ยกล่อมเธอ ได้”

คำพูดของเธอมีความหมายลึกซึ้ง ซึ่งดูเหมือนจะเกรงใจเล็กน้อย

ธาวินพูด “ธิชาไปกับเราด้วย ก็ไม่มีผลกระทบด้านลบอะไร”

ญาณินส่ายหน้า “ฉันไปด้วยไม่ได้ค่ะ ตอนนี้ธิชาคุ้นชินกับการครอบครองคุณไว้คนเดียว เธอไม่ชอบให้ฉันอยู่เคียงข้างคุณ ถ้าฉันไปกับคุณ เธออาจจะอารมณ์เสีย เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ กลายเป็นเรื่องวุ่นวาย คืนนี้คุณแค่ต้องการคู่ควงไปงาน ธิชาก็ดูอาการปกติดี คนอื่นๆ คงมองไม่ออกว่าเธอป่วย แค่พาเธอไปที่นั่น อย่าห่วงฉันเลย”

สีหน้าของธาวินลังเลเล็กน้อย และในที่สุดเขาก็พูดว่า “ลำบากคุณแล้ว”

“ไม่ได้ลำบากอะไรค่ะ ธิชาเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเธอต้องการ มันเป็นความผิดของไพลิน ฉันเองก็มีความรับผิดชอบ ฉันเป็นหนี้ต่อเธอ ฉันแค่หวังว่าเธอจะหายดีให้เร็วที่สุด”

……

ญาณินใจกว้าง เหมือนจะมีเจตนาเล็กน้อย

แต่ธาวินไม่สนใจ

เขาไม่ได้ปลอบใจอะไร แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของธิชาอย่างรวดเร็ว

ธิชากำลังเลือกเสื้อผ้าในห้องแแต่งตัว แต่ไม่มีชุดไหนถูกใจเธอ

ธาวินเอื้อมมือออกไป แล้วดึงออกมาหนึ่งชุด ยกยิ้มแล้วพูดกับเธอว่า “ลองชุดนี้ดูสิ”

เขาแค่สุ่มเลือกออกมา ชุดที่เลือกเป็นชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีขาว

ธิชาเหลือบมอง ก่อนจะย่นจมูกแล้วพูดว่า “หนูไม่ชอบชุดนี้”

ธาวินกับเธออยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ ถึงตอนแรกจะไม่มีความอดทน ตอนนี้ก็มีความอดทนแล้ว “ถ้าอย่างนั้นน้องเลือกเองเลย”

ธิชามองไปรอบ ๆ สุดท้ายก็ยืนอยู่หน้าชุดสีเข้ม

นิ้วเรียวของเธอเคลื่อนไปตามราวเสื้อผ้า แล้วหยิบชุดสีดำบริสุทธิ์ออกมา

เธอพูดอย่างหนักแน่น “ฉันจะใส่ชุดสีดำ”

ธาวินไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ เพียงแค่ตบไหล่เธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “น้องเปลี่ยนชุดเอง”

แล้วเขาก็หันหลังเดินออกไป

ธิชาเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว เธอผลักประตูและเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในสองนาที

เธอจับชายกระโปรงไว้ แล้วหมุนตัวไปมา

จากนั้นก็ถามเขาด้วยรอยยิ้มหวาน “สวยไหมคะ?”

ธาวินไม่เคยเห็นเธอในชุดที่เป็นทางการแบบนี้มานาน จึงชะงักค้างไปชั่วขณะหนึ่ง

ชุดที่ธิชาเลือกเป็นชุดกระโปรงสีดำล้วน

ก่อนที่ธิชาจะเปลี่ยนชุด เขาไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

แต่พอเธอสวมใส่…

ธาวินเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเขาควรจะห้ามเธอ

ชุดนี้แสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่เพรียวบาง เข้ากับเรือนร่างของธิชาได้อย่างสมบูรณ์

บนเรือนร่างของธิชา เขามองไปออกเลยว่าเธอเคยมีลูกมาก่อน

ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือหน้าตา รวมทั้งอุปนิสัยของคนที่อยู่ตรงหน้า

ไม่ต่างจากเด็กสาวอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปี

เขายังเคยคุยเรื่องนี้กับเกล้าแก้วตอนที่เมื่อสองวันก่อน

ธิชาอายุยี่สิบเอ็ดปี แต่ด้วยเพราะป่วยกะทันหัน เธอจึงเหมือนเด็กที่โตขึ้นเรื่อยๆ

ธาวินกับเธอสบตากัน แน่นอนว่าต้องสังเกตเห็นว่านอกจากเรื่องสุขภาพจิตแล้ว ยังมีความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพด้วย

เขาเองก็สังเกตได้ สภาพร่างกายของธิชายิ่งอ่อนวัยลงด้วย

เธอร่าเริงเหมือนเด็ก และหน้าตาของเธอก็อ่อนวัยลงด้วย

เกล้าแก้วพูดว่า การเปลี่ยนแปลงของธิชาเป็นเรื่องปกติ

สภาพแวดล้อมทางจิตของเธอจะส่งผลต่อสรีรวิทยาของเธอมากขึ้น และจะปรากฏออกมาให้เห็นช้าๆ

สภาพจิตใจของธิชาอยู่ที่สิบขวบ ทำให้เธอดูอ่อนกว่าวัย ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ และไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป

แต่สิ่งที่ทำให้ธาวินรู้สึกขัดแย้งในตอนนี้คือ…

ธาวินไม่ได้กลายเป็นเด็กตามสภาพจิตใจของเธอเลย

กลับกลายเป็น…หญิงสาวที่แสนสวยและมีเสน่ห์

ในตอนนี้เธอสวมชุดเดรสสีดำคอวีลึก แผ่นหลังของเธอเปิดออกครึ่งหนึ่ง และหน้าอกของเธอเต็มไปด้วยความยั่วยวน ซึ่งไม่สามารถทำให้คิดว่าเป็นเด็กได้เลย…

แต่บางทีสำหรับธิชา เธอไม่รับรู้ถึงสิ่งที่ผิดปกติ

ธาวินลังเลเล็กน้อย กระแอมออกมาเบา ๆ และพูดอย่างเสียงเรียบว่า “ธิชา น้องใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก แต่… น้องไม่คิดว่ามันดูเป็นผู้ใหญ่เกินไปหรอกเหรอ”

เขาจับข้อมือของธิชาเบา ๆ แล้วจูงมือเธอมายืนหน้ากระจก

ธิชามองดูตัวเองที่ดูมีเสน่ห์ในกระจก ขมวดคิ้วแล้วครุ่นคิดอยู่สักพัก

เธอส่ายหน้า แล้วพูดว่า “หนูไม่คิดอย่างนั้นนี่คะ”

ธาวินเหลือบมองที่หน้าอกของเธอ

แต่เห็นได้ชัดว่าธิชาชอบชุดนี้มาก

นี่เป็นทางเลือกของเธอเอง ด้วยอารมณ์ในปัจจุบันของเธอ ถ้าเขาคิดจะขัดความต้องการของเธอ เธอมีแนวโน้มที่จะอาละวาดออกมา

ธาวินไม่เพียงแต่ไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเอง และไม่อยากให้ธิชาไม่มีความสุขด้วย

เขาคิดทบทวน แล้วทำการเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่าชุดที่ธิชาใส่เซ็กซี่เกินไปออก

หลังจากพยายามยับยั้งชั่งใจอยู่สักพัก

เขาพบว่ายังไงเขาก็ทนไม่ได้

มือของเขาวางลงบนไหล่ของธิชา แล้วพูดเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงยับยั้งใจ “ชุดนี้เปิดเผยเกินไป ธิชา น้องยังเด็กเกินไปที่จะสวมใส่เสื้อผ้าเซ็กซี่แบบนี้ … และเสื้อผ้าบางแบบนี้ง่ายต่อการเป็นหวัด เชื่อฟังพี่นะ ไปเลือกชุดใหม่ โอเคไหม”

ธิชาขมวดคิ้ว แล้วก้มหน้าลงมองไปที่หน้าอกของเธอ

เธอดูเหมือนจะครุ่นคิดอยู่สักพัก

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น แล้วถามเขาด้วยรอยยิ้มว่า “เซ็กซี่เหรอคะ พี่ชายกลัวว่าจะมีผู้ชายมามองฉันเหรอคะ”

ธาวินรู้สึกอึดอัดกับคำพูดของเธอ และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

เขาลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายเขาก็ไม่อยากบังคับเธอ

ความคิดของธิชาเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่รักความงาม เธอสามารถสวมใส่อะไรก็ได้ที่เธอชอบ

หลังจากคืนนี้ไป เขาจะสั่งให้คนใช้ทิ้งเสื้อผ้าที่เปิดเรือนร่างเกินไปและชุดเก่าทั้งหมดในห้องแต่งตัวของของเธอไปทิ้งซะ

……

ธิชานั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

ช่างแต่งหน้าที่แต่งหน้าให้ญาณิน ได้เดินเข้ามาพร้อมผู้ช่วยของเขาแล้ว

ในขณะที่กำลังจะทาครีมรองพื้นให้ธิชา และเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของธิชา แล้วอุทานออกมาไม่ได้ “ผิวของคุณธิชาดีมากเลยค่ะ ไม่เห็นรูขุมขนเลยทั้งที่ใกล้ขนาดนี้ ไม่ต้องแต่งหน้าเลย ก็สวยกว่าการแต่งหน้าแล้วค่ะ”

ธาวินชะงักไป

ในสมัยก่อนเขาคงจะละเลยความสวยของธิชาไปจริงๆ

ธิชาเองก็เคยชินกับการปกปิดและซ่อนรูปอันน่าทึ่งของเธอ

เป็นณิชานาฎที่ให้ความคิดที่ไม่ดีกับเธอเกินไป

ทำให้เขารู้สึกว่าความสวยงามของผู้หญิงนั้นเป็นพิษภัยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

เขามองดูธิชาค่อยๆ เติบโตตั้งแต่อายุแปดขวบด้วยตาของตัวเอง เพราะเขาเคยชินกับการมีอยู่ของเธอ โดยลืมไปว่าเธองดงามแค่ไหน

ตอนนี้ธิชาแยกจากเขาไปสองปีแล้ว

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เธอเติบโตมายังไงเขาไม่รู้เลย

ดังนั้นทุกครั้งที่ได้เห็นเธอ จึงรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก

ธาวินเริ่มตระหนักได้มากขึ้น ว่าหน้าตาของธิชาเป็นสิ่งที่ไม่สามารถละเลยได้ ถึงแม้จะอยู่ในฝูงชน ก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้

การพาธิชามาที่งานเลี้ยงทั่วไป เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าดึงดูดความสนใจมากเกินไป ก็อาจทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นขึ้นมาได้

ธาวินลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มและพูดกับธิชาว่า “ธิชา น้องไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าเลย ปกติน้องก็ไม่ชอบแต่งหน้าอยู่แล้ว เหตุผลที่ผิวของน้องดีขนาดนี้ เพราะว่าน้องดูแลร่างกายอย่างดี สำหรับเด็กสาวปกติแล้ว เคล็ดลับในการดูแลใบหน้าที่เป็นธรรมชาติที่สุดคือการแต่งหน้าให้น้อยที่สุด”

ช่างแต่งหน้าเองก็พูดสนับสนุน “สภาพผิวของคุณธิชาดีมากจริงๆ คะ ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องทาครีมรองพื้นแล้ว แค่แต่งแต้มสีสันอีกเล็กน้อยก็เพียงพอแล้วค่ะ