รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 456 ฉันร่างกายล้ำค่าไม่เท่าธิชาหรอก

เธอชอบอากาศหนาวไม่ชอบอากาศร้อน แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาวที่หนาวจัด แต่เธอมักจะชอบใส่ชุดนอนกระโปรงวิ่งไปรอบๆ ตอนที่อยู่ในบ้าน

ธาวินตำหนิเธอหลายครั้ง แต่เธอไม่ฟัง สุดท้ายก็ต้องเปิดเครื่องควบคุมอุณหภูมิของบ้านทั้งหลังรวมถึงห้องของเธอให้สูงขึ้นหลายองศา

ธิชาไม่กลัวความหนาวเลย

แต่ในตอนนี้ เธอกลับหนาวจนตัวสั่น

ไม่อยากเปลือยกายเลยสักนิดเดียว

ธาวินยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ธิชาดูเหมือนจะเริ่มต่อต้านแล้ว

เขาคันไม้คันมือมาก

ตอนนี้ธิชาฟังคำพูดของเขามากที่สุด และตัวติดเขามาก ขอแค่เขาพูดหลอกล่อเล็กน้อย ธิชาต้องเชื่อฟังเขาอย่างแน่นอน

ตอนนี้เขาง้างธนูออกแล้ว เหลืออีกแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง…

แต่ดวงตาที่งุนงงและไร้เดียงสาของธิชา ทำให้เขาทนที่จะทำแบบนี้ต่อไปไม่ไหว

ถึงแม้ว่าเขากับธิชา…เมื่อสองปีก่อนจะทำเรื่องแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม

ทุกท่วงท่า…ทั้งแนบชิดสนิทสนม และมึนเมาต่อสัมผัสนั้น

เขาเชื่อว่าถึงแม้ธิชาจะโง่ไปแล้ว แต่ก็สามารถฟื้นความรู้สึกที่เคยมีร่วมกันได้อย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ว่าธิชาเชื่อเขาถึงขนาดนี้…

ตอนนี้เขาเป็นคนที่เธอไว้วางใจที่สุดในโลกนี้

มันเหมือนกับตอนที่เธอกับณิชานาฎเพิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลธนาภูวนัตถ์

เธอทั้งขี้อาย และอ่อนแอมาก

ที่มหาวิทยาลัยก็มีเพื่อนไม่กี่คน แม้แต่คนรับใช้ที่บ้านก็กลัวว่าจะทำให้พวกเธอไม่พอใจ

คนเดียวที่เธอกล้าเข้าใกล้ ก็คือเขา

ในเวลานั้น เขาเป็นทุกอย่างในชีวิตของธิชา

…………

อาการลังเลได้ขจัดแรงความต้องการของเขาออกอย่างง่ายดาย

ธาวินหยุดการกระทำ ไม่ได้ทำอะไรเพิ่มเติม

ธิชามองหน้าเขาอย่างงุนงง “พี่ชาย …”

ธาวินพูดยิัมๆ “ธิชา น้องยังเด็กจริงๆ เรื่องนี้เอาไว้ค่อยทำทีหลัง โอเคไหม?”

เด็กสาวมองมาที่เขาอย่างงุนงง แล้วมองลงไปที่ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเธอ

เธอครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะนึกอะไรบางอย่างได้ แล้วถามเสียงทุ้มต่ำ “ต้องถอดเสื้อผ้าด้วยเหรอคะ?”

ธาวินพยักหน้า

ธิชาเบิกกว้าง ดูประหลาดใจมาก

เธอมุ่งมั่นมาก และรักธาวินมาก…

เพราะในโลกของเธอ ไม่มีใครอื่น

ความทรงจำทั้งหมดของเธอ มันเลือนรางไปหมด

เธอเป็นใคร มีฐานะอะไร และต้องทำยังไง ล้วนแต่เป็นตลอดหลายเดือนมานี้ธาวินกับเกล้าแก้วคอยสอนเธอ …

ธาวินเหมือนต้นไม้ที่ใหญ่โตและแข็งแกร่งที่สุดในชีวิตของเธอ

เธอถึงได้ตัวติดกับเขาตลอดเวลา เพื่อสามารถมีชีวิตต่อไปได้

ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจเกี่ยวกับความชอบของตัวเอง เธอเพียงแค่อยากเข้าใกล้เขาให้มากที่สุด… ตัวติดกันแน่นไม่พรากจากกัน

แบบนี้ถึงจะมั่นใจ… ว่าเธอจะไม่มีวันแยกจากเขาไปอีก

เธอถึงได้มั่นใจ ว่าธาวินจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ

แต่ในเวลานี้ เธอกลับรู้สึกลังเลเล็กน้อย

แม้ว่าจะสติเท่าเด็กอายุสิบขวบ แต่ความรู้สึกอายก็ยังมีปกติ

เธอเรียกพี่ธาวิน

และธาวินก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง…

การที่เธอไม่สวมเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชาย แบบนี้ดูเหมือน…จะเกิดเรื่องได้

ธิชากำลังลังเล

ก่อนจะค่อยๆ หน้าแดงขึ้นมา

ความสัมพันธ์แบบนี้ทำให้เธอตระหนักถึงความเขินอาย

และธาวินก็ช่วยเธอสวมชุดนอนในเวลาที่เหมาะสมพอดี

……

ธิชานอนซบหน้าอกของเขาเงียบ ๆ แม้แต่หายใจยังพยายามให้เบาที่สุด

ธาวินรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะถามเธอว่า “ธิชา น้องโกรธพี่หรือเปล่า?”

เสียงของธิชาเบามาก “ไม่นี่คะ ฉันเพิ่งจะคิดว่า พี่ชายพูดมาก็ถูก หนูยังเด็ก ไว้ค่อยมาลองทำแบบนี้กันทีหลังเถอะค่ะ…”

ธาวินจูบศีรษะของเธอ แล้วตอบอย่างใจเย็นว่า “โอเค”

…………

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้ธาวินเป็นกังวลเล็กน้อย

แน่นอนว่าเขากังวลว่าเหตุการณ์ที่กระอักกระอ่วนเมื่อคืนจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างธิชากับเขา

โชคดีที่ธิชาไม่ได้ทิ้งความทรงจำที่ไม่มีความสุขใด ๆ ไว้ หลังจากตื่นนอนแล้ว อะไรควรทำก็ทำปกติ

เธอยังคงเหมือนเด็กหญิงที่เอาแต่ใจตัวติดกับธาวินตลอดเวลา

ช่วงก่อนหน้านี้ธาวินเพื่อจะดูแลเธอ จึงปฏิเสธงานเลี้ยงไปทั้งหมด

ในเวลานี้อาการของเธอค่อนข้างคงที่ และไม่เป็นอันตรายแล้ว ธาวินจึงต้องเอางานพวกนั้นกลับมาจัดการ

ธิชาถือว่าเป็นเด็กดี ตอนที่เขาพูดสอนเธอก็ยอมฟัง

ให้เธอทำอะไร ไม่ให้ทำอะไร เธอก็เชื่อฟังทุกอย่าง

แต่ช่วงเย็นของวันนี้ ธิชากลับเริ่มพูดน้อยลง

สองทุ่มของคืนนี้มีงานเลี้ยง

ธาวินได้รับเชิญให้เข้าร่วมและกล่าวสุนทรพจน์

โดยปกติแล้วควรเป็นญาณินที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณนายธนาภูวนัตถ์ไปร่วมงานด้วย เขาจึงเลิกงานกลับมาเร็วกว่าปกติ เพื่อเปลี่ยนชุดไปร่วมงาน

ญาณินเองก็เริ่มแต่งตัว

ธิชาที่ตอนแรกกำลังนั่งเล่นเกมอยู่เงียบ ๆ

เธอก็เลิกคิ้วและกรีดร้องอาละวาดออกมา จนกระทั่งธาวินที่กำลังเลือกชุดอยู่ในห้องเสื้อผ้ารีบวิ่งออกมา

ธาวินกอดธิชาที่นั่งอาละวาดอยู่บนพรมไว้

เขาพูดปลอบอย่างอ่อนโยน “เป็นอะไรไป ใครทำเราไม่พอใจ”

ธิชาเอื้อมมือไปชี้จมูกเขาโดยไม่ต้องคิด

“พี่นั่นแหละ พี่คนเดียวเลย! ธาวิน หนูไม่อนุญาตให้พี่ไป คืนนี้พี่ต้องไปกับหนู ถ้าไม่อย่างนั้นก็ไม่ให้ไป!”

ธาวินสับสนเล็กน้อย ในขณะที่พ่อบ้านกับคุณหมอที่อยู่ข้างๆ เขาเริ่มร้อนรนเล็กน้อย

เกล้าแก้วก้มตัวลงมาและพยายามปลอบโยนธิชา

เธอลูบหลังธิชา และพูดปลอบใจ “ธิชา พี่ชายไปไม่นานก็กลับมาแล้วค่ะ งานเลี้ยงเริ่มเวลาแปดโมงเช้าและสิ้นสุดตอนห้าทุ่ม พี่ชายก็กลับมาหาน้องแล้ว ตอนนี้น้องทำตัวดีๆ ไม่ดื้อ ดีไหม”

ธิชามองไปที่เกล้าแก้วอย่างไม่พอใจ และไม่ยอมฟังคำพูดของเกล้าแก้ว

เกล้าแก้วไม่กล้าที่จะรุนแรงกับเธอ ดังนั้นจึงทำได้เพียงปลอบเธอช้าๆ

พ่อบ้านยื่น iPad ให้ธิชาดู แล้วอธิบายว่า “คุณหนูคนดี ตารางงานของคุณชายผมเอาให้คุณดูหมดแล้ว คุณหนูตกลงให้คืนนี้คุณชายไปงานเลี้ยงได้ ถ้าตอนแรกคุณหรูไม่อนุญาต ก็ว่าไปอย่าง แต่เราตอบตกลงไปแล้ว ถ้าตกลงแล้วไม่แสดงตัว เจ้าของงานจะไม่พอใจ จะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของคุณชายนะครับ”

ธิชาตัวติดกับธาวินทุกวัน

ดังนั้นตารางงานทั้งหมดของธาวิน จะต้องได้รับการยินยอมจากธิชา

สำนักงานเลขานุการมักจะจัดทำตารางงานล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์และส่งให้พ่อบ้าน พ่อบ้านจะเอามาอธิบายให้ธิชาดูทีละรายการ รายการไหนที่เธอยินยอม รายการนั้นก็จะถูกเก็บไว้ และรายการที่ไม่เห็นด้วยจะถูกเอามาหารือกัน หรือให้สำนักเลขาธิการทำการปรับเปลี่ยน

ช่วงนี้เป็นอย่างนี้มาตลอด ธิชาก็เป็นเด็กดีมาก ไม่เคยอาละวาดแบบนี้มาก่อน

ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น

ธิชาอาละวาดออกมาแบบนี้

คฤหาสน์ตระกูลธนาภูวนัตถ์ก็ตกอยู่ในความโกลาหล

เธอดึงเนกไทของธาวินไว้ และไม่ยอมปล่อย และธาวินเองก็ไม่ตำหนิเธอ และพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างอดทนอยู่สักพัก

สุดท้ายญาณินก็เดินลงมาชั้นล่าง

เมื่อเห็นนั่งอยู่บนพื้นเธอก็เดินตรงเข้ามาหา

เมื่อคนรับใช้ที่รับใช้ญาณินอยู่ข้างๆ เห็นแบบนี้ ก็รีบห้ามปรามและร้องเรียกตามมาจากด้านหลัง

“คุณนายคะ ระวังด้วยสิคะ พวกคุณหมอก็บอกแล้ว ว่าตอนคุณธิชาอาละวาดอาจทำร้ายคนรอบข้างได้ คุณนายสูงส่ง ต้องระวังให้มากนะคะ”

สีหน้าของญาณินนิ่งสงบ และยิ้มเยาะออกมาอย่างเย็นชา

น้ำเสียงของเธอพูดอย่างไม่พอใจ “ถ้าเทียบฐานะ ฉันจะเปรียบเทียบกับธิชาได้ด้วยเหรอ”

เธอก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล

ในเวลานี้ญาณินได้เปลี่ยนชุดที่เข้ากับการแต่งหน้าของเธอเรียบร้อยแล้ว

ชายกระโปรงเป็นแบบกี่เพ้าสไตล์ตะวันตก และยากที่จะเข่าได้

เธอต้องคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลอยู่บนใบหน้าของธิชา แล้วพูดอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมเด็ก “ธิชา น้องไม่อยากให้พี่ชายไปงานเลี้ยง หรือ ไม่อยากให้พี่ไปงานเลี้ยงกับพี่ชายของน้องจ๊ะ”

ธิชาที่กำลังอาละวาดก็หยุดลงกะทันหัน

หยุดนิ่งไปอย่างกะทันหัน

สีหน้าของเธอ เหมือนเด็กที่กำลังอาละวาดเอาแต่ใจตัวเองถูกผู้ใหญ่จับผิดได้

และกระดากอายจนร้องไห้ไม่ออก

ธิชานิ่งเงียบ ใบหน้าเล็กจ้องมองไปที่ญาณินนิ่ง

ธาวินเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว และมองไปที่ธิชาด้วยอาการสับสนเล็กน้อย

มือของธิชาจับเนกไทไว้แน่น ยังไงก็ไม่ยอมปล่อย

เธอไม่ตอบคำถามของญาณิน

ญาณินลูบเส้นผมที่เกาะบนใบหน้าของเธอให้เรียบร้อย และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “ธิชา พี่เป็นพี่สะใภ้ของน้อง เราเป็นครอบครัวเดียวกัน น้องอยากได้อะไร ก็บอกพี่ได้ คำถามเมื่อตะกี้ที่พี่ถาม น้องจะเลือก A หรือ B”

ธิชาทำหน้าบึ้ง เหมือนความคิดของเธอถูกคนที่เธอไม่ค่อยชอบเผยความจริงออกมา จึงเริ่มอายเล็กน้อย

ญาณินยังคงยิ้มอย่างนุ่มนวล “นี่ก็หกโมงเย็นแล้ว ถ้าน้องอยากจะออกไปงานกับพี่ชายของน้อง น้องต้องลุกขึ้นมาล้างหน้าและให้ช่างแต่งหน้าแต่งหน้าให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง แล้วออกเดินทางตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง”