รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 455 สอนหนูเถอะนะคะ พี่ชาย

ธาวินได้ยินแบบนั้น จึงขมวดคิ้วแน่น

คำถามของธิชา… มันช่าง ทำให้เขาหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้จริงๆ

แต่ธิชาที่ทั้งน่ารัก และกระตือรือร้นแบบนี้… สำหรับเขาแล้ว ก็ไม่ต่างจากสวรรค์เป็นใจ

ธาวินยื่นมือไปโอบเอวอันเนียนนุ่มของเธอ น้ำเสียงที่พูดก็ช้าลงมาก

เขาใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนและหลอกล่อเอ่ยถาม “ธิชา ที่จริงแล้วน้องไม่เข้าใจว่าความต้องการของผู้ชายที่มีต่อผู้หญิง…มันเป็นยังไง ใช่ไหม?”

ดวงตาของธิชาชัดเจนมาก ไม่เหมือนท่าทางของผู้หญิงตอนพูดถึงเรื่องแบบนี้…ควรมีเลยจริงๆ

ธาวินลูบเอวบางของเธอเบา ๆ ท่าทีของเธอมาก

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับธิชาอุตส่าห์กลับมาถึงจุดเริ่มต้นเมื่อหลายปีก่อน

กลับมาสนิทสนม และใกล้ชิดกันเหมือนเดิม เขาไม่อยากเสี่ยงที่จะทำลายความสัมพันธ์ในตอนนี้ไป

แต่ถ้าสามารถพัฒนาให้ใกล้ชิดกันมากกว่านี้ เป็นคำขอของธิชาเอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธมัน

ขอแค่ธิชามีความสุข เขาทำอะไรก็ได้

ธิชากลอกตาไปมา ราวกับว่ากำลังคิดถึงคำถามของเขาอย่างจริงจัง

เธอนิ่งคิดอยู่นาน แล้วมองไปที่ธาวินด้วยสายตาสงสัย

เธอย่นจมูก ท่าทางไม่เข้าใจจริงๆ

ธาวินรู้สึกตลกมาก แต่ไม่กล้าหัวเราะออกมา

ธิชาเชิดคางขึ้นโดยไม่บอกล่วงหน้า แล้วเม้มริมฝีปากจู๋ ก่อนจะกดจูบไปที่ริมฝีปากของเขา

เธอจูบเขาอย่างรีบร้อน แล้วถามอย่างเอียงอายว่า “แบบนี้หรือเปล่าคะ”

ธาวินกำลังสุขสมกับการถูกหญิงสาวจู่โจมจูบเขาอยู่

ไม่มีท่าทีตอบรับ หรือการปฏิเสธ

พอธิชาเงยหน้าจนเริ่มเมื่อยคอ เธอถึงได้ผละริมฝีปากออกจากเขา

เธอจ้องเขม็ง และถามด้วยเสียงหอบ “หนูไม่เข้าใจไม่ถูกเหรอคะ?”

ธาวินกลั้นหัวเราะ และพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไม่ถูกต้องเท่าไหร่”

ธิชาขมวดคิ้ว และพยายามครุ่นคิดอย่างหนัก ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของเธอเกือบจะบิดเบี้ยว

ธาวินยังคงมองดูเธอด้วยท่าทางสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีว่าจะช่วยเหลือหรือให้ความร่วมมือกับเธอเลย

ธิชาอาจจะทำเพราะประชด หรือเธออาจเพราะมั่นใจในสติปัญญาและความเฉลียวฉลาดของตัวเอง และไม่ยอมที่จะขอความช่วยเหลือ

เธอคิดแล้วคิดอีก คิดแล้วคิดอีกหลายครั้ง

จนรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

จากนั้นเธอก็เอื้อมมือออกไปกอดเอวของธาวินไว้ จากนั้นก็รัดแน่น แล้วกลิ้งตัวสองรอบ

โชคดีที่เตียงเจ้าหญิงของเธอใหญ่และกว้างขวางพอ ทำให้เธอไม่ร่วงตกจากเตียงหลังจากกลิ้งไปสองรอบ

ธาวินไม่เป็นอะไร แต่เธอกลับเหนื่อยจนนอนหงายบนเตียงพร้อมกับหอบหายใจ ผมยาวสีดำนุ่มลื่นของเธอก็สยายไปบนเตียง

ท่าทางจริงจังและเหนื่อยจนหอบหายใจของเธอ เหมือนเธอจะเหนื่อยมาก

สุดท้ายก็ต้องเป็นธาวินที่เสียเปรียบ ในใจรู้สึกว่าตัวเองมองเธอหาเรื่องลำบากให้ตัวเองแบบนี้ มันดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่

เขายื่นมือออกไปเพื่อจัดผมที่ยุ่งเหยิงตรงหน้าผากของธิชา แล้วพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “ไม่เล่นแล้ว ธิชา น้องหิวหรือยัง ลงมากินอาหารว่างตอนดึกกับพี่ดีไหม”

ธิชากลับเบะปาก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความจริงจัง เธอพูดอย่างโกรธเคือง “หนูไม่หิว ไม่อยากกินอะไรตอนดึกด้วย ดังนั้นพี่รีบบอกฉันได้ไหมว่าทำแบบนี้หรือเปล่า”

ธาวินอดที่จะขมวดคิ้วและพูดด้วยอาการปวดหัวไม่ได้ “ไม่ใช่อย่างนั้น ธิชา น้องไม่ต้องคิดเรื่องนี้แล้วได้ไหม น้องยังเด็ก อืม… เรื่องบางเรื่อง เมื่อถึงเวลาที่น้องควรเข้าใจ น้องก็จะเข้าใจเอง ตอนนี้ไม่ต้องไปสนใจมัน ที่จริงแล้ว… สำหรับพี่แล้ว น้องคือสิ่งมีค่าที่พิเศษและสำคัญที่สุดในโลกนี้ น้องไม่จำเป็นต้องช่วยพี่จัดการความต้องการใดๆ การมีอยู่ของน้อง… ก็เพียงพอต่อความต้องการของพี่ ขอแค่น้องอยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟัง พี่ก็พอใจมากแล้ว”

แต่ถึงอย่างนั้น ธิชาก็ยังดูไม่พอใจอยู่ดี

เธอเม้มปากแน่น เหมือนกำลังใช้ความคิด “มันจะผิดได้ยังไง… มันน่าจะเป็นแบบนี้นี่นา มันผิดตรงจุดไหม ทำไมพี่ไม่ยอมบอกหนูให้ชัดเจนล่ะ…”

ธาวินรู้สึกปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเอื้อมมือออกไปหยิกแก้มธิชา “ผิดแน่นอน น้องให้พี่ที่เป็นผู้ชายสอนน้องเรื่องพวกนี้… พี่สอนไม่ได้จริงๆ ถ้าน้องอยากรู้จริงๆ ก็ลองถามคุณหมอเกล้าแก้วดูดีไหม? ”

ธิชาทำหน้าบึ้ง ดูไม่ชอบใจและไม่พอใจมาก

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง “แต่ดูในหนังมา… มันเป็นแบบนี้นี่นา ผู้ชายกับผู้หญิงนอนกอดกัน กลิ้งไปมาบนเตียงสองสามครั้ง แล้วจากนั้นก็เช้า… ไม่ช้าผู้หญิงคนนั้นก็ตั้งท้อง มีลูกน้อย”

ธาวินอดที่จะยื่นมือออกไปตบหน้าผากตัวเองไม่ได้

เขาค่อยๆ ลูบศีรษะของธิชาอย่างอดทน “ธิชา ไม่ต้องคิดแล้ว พี่ขอร้องหยุดคิดจะได้ไหม ไว้วันหลังนะ วันหลังพี่จะสอนให้เอง วันนี้ไม่ต้องคิดแล้ว”

ธิชาหน้าบูด แล้วยอมเงียบไป

เธอไม่อาละวาด ไม่ร้องไห้หรือก่อปัญหาอีก สำหรับธาวินแล้ว ถือเป็นการปลอบโยนเขามาก

แต่ธาวินเห็นท่าทางไม่มีความสุขและไม่อยากยอมแพ้ของเธอ ในใจก็ดีใจไม่ออก

เขานิ่งเงียบ และพยายามคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมธิชายังไงดี

เธอเป็นคนดื้อรั้นเอามากๆ

ตอนนี้มันกลายเป็นแบบนี้… ยิ่งดื้อรั้นมากขึ้น ถ้าหากไม่พยายามพูดเหตุผลกับเธอ คงยากที่จะทำให้เธอยอมฟัง

ธาวินครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วลองถามออกไป “ถ้าพี่บอกน้องว่า เรื่องแบบนั้น ทำขึ้นมาจริงๆ มันเหนื่อยมาก พูดได้เลย… ว่าลำบากมาก น้องยังเต็มใจจะลองไหม?”

ธิชาที่เดิมทีกำลังก้มหน้า พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกาย เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาของเด็ก

เธอดูงุนงงมาก “ในเมื่อเป็นเรื่องที่พี่ชอบ ทำไมถึวลำบากด้วยล่ะคะ ถ้าหากมันลำบาก ทำไมพี่ยังคิดจะทำอีก”

ธาวินลังเลอยู่สักพัก แล้วพูดอธิบาย “ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร แต่พี่แต่พี่คิดว่าสำหรับน้องแล้ว คงไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าพี่ชอบ แต่เรื่องแบบนี้… สำหรับผู้ชายแล้ว เป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้ ถ้าไม่ทำก็อาจจะเสียสุขภาพ ธิชา พี่ไม่อยากคุยเรื่องแบบนี้กับน้อง เรามาเปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ โอเคไหม?”

ธิชาเม้มปากราวกับว่าในสมองของเธอกำลังต่อสู้กันอยู่

จากนั้นเธอก็เอื้อมมือออกไปและคว้านิ้วของธาวิน แล้วจับไว้แน่น

ธาวินที่ถูกมือเล็กจับมือไว้ ความอบอุ่นของมือเธอ ทำให้หัวใจที่เต้นปกติของเขา เหมือนจะเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

ธิชาช่างเป็น…เทพธิดาน้อยที่สามารถกระตุ้นความปรารถนาของเขาได้ตลอดเวลาจริงๆ

นางเม้มปากและพูดเบา ๆ ว่า “หนูไม่ถามแล้ว สอนหนูเลยนะคะ พี่ชาย…”

ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของธาวินคือคิดจะปฏิเสธ

เธออยู่ตรงหน้าเขา ท่าทางที่ดูซื่อบื้อแบบนี้…

ถ้าเขาทำลงไปจริงๆ คงจะรู้สึกผิดมาก

อีกทั้งครั้งแรกของธิชากับเขา… ก็เกิดขึ้นในสถานการณ์ที่ไม่ค่อยจะดีด้วย

พระเจ้าอุตส่าห์ให้โอกาสเขาอีกครั้ง

สำหรับเขาแล้ว ถือเป็นของขวัญที่ล้ำค่ามาก

เขาตั้งใจที่จะรักษาโอกาสนี้ และหวงแหนครั้งแรกของเขากับเธอ…

แต่นิ้วที่นุ่มนิ่มของธิชา จิ้มเขาโดยไม่ระวังตัว

ริมฝีปากสีแดงของเธออวบอิ่ม ขยับตามลมหายใจเข้าออก

ไม่เหมือนเด็กน้อยเลยจริงๆ

อีกเสียงหนึ่งในใจเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ธิชาแค่่สมองมีปัญหาเล็กน้อย

ร่างกายกลับปกติดีเธอเป็นสาวแรกรุ่นวัยยี่สิบต้นๆ …

เหมือนกับสาวแรกรุ่นทั่วไป

ตรงหน้าคือผู้ชายที่ตัวเองชอบ จะมีการกระทำที่สนิทสนมกับเขาบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา

ไม่ใช่แค่เขามีความปรารถนา

ธิชาเองก็มี…

ในช่วงที่กำลังสับสน ทำให้สติและความสงบของธาวินเกือบจะหายไป

เขาเอื้อมมือไปลูบใบหน้าของธิชา แล้วถามอย่างจริงจัง “น้องแน่ใจเหรอ เรื่องแบบนี้ถ้าเริ่มต้นแล้ว จะเสียใจทีหลังไม่ได้แล้วนะ”

ธิชากะพริบตา แล้วพูดด้วยท่าทางตรงไปตรงมา “ทำไมต้องเสียใจด้วย พี่ชายเป็นคนที่รักหนูมากที่สุด หนูยอมทำทุกอย่างกับพี่”

ความเสียสละของธิชาทำให้ธาวินรู้สึกละอายใจ

แต่ความรู้สึกผิดแค่เล็กน้อยก็ถูกปกปิดด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าไปก่อน

เขายื่นมือออกมาและกดไหล่ของธิชาไว้ ให้เธอนอนราบลงบนเตียง

นิ้วเรียวคล้องสายของชุดนอนบนบ่าเธอลง แล้วถอดชุดนอนผ้าไหมบางของเธอออกทีละนิด…

เดิมทีธิชาจะมองเขาอย่างเรียบนิ่ง

ถึงแม้เธอจะอยากรู้มาก ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ

แต่หลังจากที่เรือนร่างส่วนบนของเธอเปลือยเปล่า ดวงตาของเธอก็สั่นระริก

แก้มของเธอแดงและร้อนระอุขึ้นมาทันที

เธอเอื้อมมือออกไปปิดหน้าอกของเธอไว้ แล้วพูดอย่างเขินอาย “พี่ พี่จะทำอะไรคะ… หนาวจัง”

หลังจากที่ธิชาถูกฉีดยาพิษเข้าไป เธอก็หงุดหงิดง่ายมาก

หลังจากรักษามาระยะหนึ่ง อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก แต่กลายเป็นร่างกายที่ทนอากาศร้อนไม่ได้