รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 454 ธิชาเป็นคนดีของพี่

ธิชาเบิกตาโต ดวงตาของเธองุนงงมากขึ้น

เธอกะพริบตาปริบๆ เหมือนกำลังคิดว่าจะแสร้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นได้ยังไง

ธาวินมองดูสีหน้าของเธออย่างระมัดระวัง

ยืนมองหน้าเธออยู่นาน

แต่กลับมองไม่เห็นท่าทางเขินอายที่สาวน้อยควรมีอยู่เลย

ธิชาที่เป็นแบบนี้… ดูไม่เหมือนเข้าใจอะไรเลยจริงๆ

เขาโล่งใจ และสบายใจมากขึ้น

เขาเอื้อมมือไปลูบผมของธิชา แล้วพูดทีละคำ “ธิชา พี่ไม่อยากโกหกน้อง น้องเป็นคนฉลาด พี่ไม่รู้ว่าโกหกน้องทำไม แต่เรื่องของพี่กับไพลิน เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เรื่องของผู้ใหญ่ ไม่ใช่เรื่องที่น้องควรจะยุ่งด้วย และไม่ต้องถามอะไรมาก เชื่อฟังที่พี่พูด ดีไหม”

เขาอยากจะเปลี่ยนเรื่องคุยไป

แต่ธิชาไม่ฟังเลย

เธอไม่เชื่อ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง และพูดอย่างเย็นชา “ยิ่งพี่โกหกหนูแบบนี้ หนูยิ่งคิดว่าสิ่งที่พวกเขาพูดนั้นเป็นความจริง ธาวิน พี่ชอบผู้หญิงที่ฉันเกลียด ฉันก็เกลียดพี่ด้วย พี่ออกไปเลยนะ ฉันไม่อยากอยู่กับพี่อีก ออกไปเลย”

เธอพูด แล้วเอื้อมมือออกไปและผลักธาวิน

แล้วยังยกขาจะเตะเขาด้วย

ถึงแม้เรี่ยวแรงของเท้าเล็กๆ นั้นจะไม่ดีนัก แต่ท่าทีของเธอก็แย่มาก

ธาวินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ธิชา พี่ไม่ได้ชอบเธอ ต้องทำยังไงน้องถึงจะเชื่อ”

ธิชาไม่สนใจท่าทางออดอ้อนของชายหนุ่ม และทำสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา ทีละคำ “พี่จะชอบใครก็แล้วแต่ ยังไงในใจของพี่ หนูไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าไปยุ่ง และหนูเองก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย จากนี้ไป… ห้ามพี่เข้ามาในห้องของหนู หนูจะไม่นอนกับพี่อีกต่อไปแล้ว!”

หัวใจของชายหนุ่มหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

เขามองไปที่ธิชา ไม่ว่าเธอจะไล่ยังไงเขาก็ไม่ยอมจะลุกออกจากเตียง

ธิชาเหมือนจะโกรธแล้วจริงๆ

ในช่วงหลายวันนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโกรธแล้วจริงๆ

แต่ธาวินก็มองออก ถึงความรู้สึกของธิชาที่มีต่อเธอ…

ถึงแม้เธอจะโกรธแค่ไหน ก็ทำใจทำร้ายเขาไม่ได้

ตอนที่เธออาละวาดเธอไม่สนใจอะไรหรอก ไม่ว่าของจะแข็งแค่ไหนเธอก็สามารถทุบจนเสียรูปได้

แต่ในเวลานี้ เธอยอมทน จึงทำใจเตะเขาแรงๆ ไม่ได้

เด็กโง่คนนี้… ทำใจทำร้ายเขาไม่ได้

พอมั่นใจแบบนี้ หัวใจของธาวินก็โอนอ่อนลง

เขารอให้ธิชาสงบลงก่อน

เขาเอื้อมมือออกไปและกอดเธออย่างใจกล้า

“ธิชา อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่ชอบน้องคนเดียวเท่านั้น ไม่ชอบคนอื่น… ขอแค่น้องเข้าใจเรื่องนี้ก็พอแล้ว”

ดวงตาของธิชาแดงก่ำ แต่เธอไม่ได้ร้องไห้

เธอพูดออกมาเสียงอ่อน “พี่จะให้หนูเชื่อในตัวพี่ได้ยังไง ไม่ใช่ว่าหนูไม่อยากเชื่อพี่ แต่พี่… พี่นอนกับเธอ แล้วยังนอนกับหนูอีก อีกทั้งพี่ยังมีภรรยาด้วย … หนูไม่เข้าใจว่าพี่ทำแบบนี้ ทำไม ธาวิน หนูไม่ชอบพี่ที่เป็นแบบนี้เลยจริงๆ!”

ดวงตาของธาวินยิ่งอ่อนโยนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ธิชาอยู่ในวัยรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง

และเขาไม่อยากที่จะทำลายความไร้เดียงสานี้ของเธอเลย

แต่มีปัญหาบางเรื่อง… ถ้าเขาหลีกเลี่ยงไม่ยอมตอบ เธอจะไม่ยอมคุยกับตัวเอง และพยายามดื้อดึง

นี่คือสิ่งที่เขาไม่อยากที่จะเห็น

ดังนั้นเขาจึงลังเลอยู่สักพัก และคิดทบทวนว่าจะเอ่ยปากพูดกับเธอยังไง

ธิชาหันหลังให้เขา ยื่นท้ายทอยที่เย็นชาให้เขา ไม่ยอมหันกลับไป

เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจูบที่หลังคอของธิชา และจูบติดต่อกันอย่างอ่อนโยน

ลมหายใจของธิชาค่อยๆ สงบลง

เธอดูไม่อารมณ์เสียแล้ว

ธาวินลูบผมของเธออย่างอ่อนโยนจนไม่สามารถอ่อนโยนไปมากกว่านี้ได้

“ธิชา ความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับไพลินไม่ใช่อย่างที่น้องเข้าใจ พี่ไม่ได้นอนกับเธอเพราะพี่ชอบเธอ… น้องยังเด็ก ปัญหาพวกนี้ พี่อธิบายค่อนข้างลำบาก ในอนาคต พี่จะค่อยๆ อธิบายให้น้องเข้าใจดีไหม”

ธิชาเหมือนจะได้ยินสิ่งที่สำคัญสำหรับเธอมาก

เธอหันกลับมา แล้วถลึงตามองเขานิ่ง

จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หนูไม่อยากรอ พี่อธิบายตอนนี้เลย จะอธิบายได้นานแค่ไหนก็ได้ หนูยอมฟัง ขอแค่พี่พูดออกมาตามตรง”

ธาวินลังเลเล็กน้อย

ตอนนี้ญาณินได้ย้ายกลับมาแล้ว

ถึงแม้ในเวลาอันสั้น ธิชาจะไม่มีความเป็นศัตรูต่อญาณิน

ญาณินเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกผิดต่อธิชาเล็กน้อย

เพื่อความรู้สึกผิดนี้ เธอคงจะทั้งอดทนและกล้ำกลืนมาก

เรื่องของญาณินธาวินรู้สึกขัดแย้งมาก

แต่เพื่อธิชาแล้ว เขาไม่อยากให้ญาณินย้ายกลับมาเลย

แต่เพื่อความรู้สึกของญาณิน และเพื่อปุยฝ้าย ที่สำคัญเพื่อความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะหย่ากับญาณินได้

ตราบใดที่ญาณินไม่ได้ทำอะไรที่รุนแรงจนยกโทษให้ไม่ได้ เขาก็ไม่สามารถเปิดปากขอหย่าได้

ดังนั้น……

ก่อนจะเกิดเรื่องขัดแย้งกันล่วงหน้า รีบแก้ปัญหาก่อน ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดี

ธาวินคิดได้แบบนี้ จึงตัดสินใจอธิบายให้ธิชาฟัง

เขาจับมือของธิชามากุมไว้ “งั้นน้องต้องตั้งใจฟังพี่ดีๆ นะ อย่าโกรธ ตกลงไหม?”

ดวงตาของธิชาไร้เดียงสา แต่เธอก็พยักหน้าอย่างชาญฉลาด

ธาวินพูดว่า “พี่อายุสามสิบปีแล้ว และเป็นผู้ใหญ่แล้ว พอถึงเวลาที่เหมาะสม ก็ต้องแต่งงานมีภรรยาและมีลูก นี่เป็นเรื่องธรรมดาของโลก ดังนั้นก็เลยมีญาณินเข้ามา”

ธิชาดูเงียบมาก ทั้งสงบนิ่ง แต่สายตาของเธอกลับจริงจังมาก เธอมองหน้าเขานิ่ง นั่งฟังเขาด้วยสีหน้าจริงจัง

ธาวินถอนหายใจ แล้วเริ่มพูด “มีหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตที่มักจะไม่เป็นไปดังใจ แต่ว่านะธิชา พี่หวังว่าน้องจะมีความสุขอยู่ตลอด และไม่ต้องตัดสินใจอะไรที่ลำบากใจ แต่สำหรับพี่ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว และแก้ไขอะไรไม่ได้ ญาณินเป็นภรรยาของพี่ แต่ก็เป็นได้เพียงแค่ภรรยาในนามเท่านั้น สำหรับพี่แล้ว เธอเป็นแค่แม่ของปุยฝ้าย … พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรพิเศษกับเธอ และไม่ได้ชอบเธอด้วย”

ถึงแม้ธิชาดูเหมือนจะเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีข้อสงสัยบางอย่างในเรื่องนี้

เธอกะพริบตา และถามออกมาทีละคำ “ถ้าพี่ไม่ชอบเธอ ทำไมถึงเลือกเธอเป็นภรรยาคะ”

ธาวินเอ่ยพูด “เรื่องนี้… เป็นเรื่องที่ค่อนข้างซับซ้อน ขนาดพี่เองยังไม่ค่อยเข้าใจเลย ดังนั้นถึงจะพูดออกไป น้องก็คงไม่เข้าใจ”

เดิมทีเธอควรจะดื้อดึงที่จะถามให้ชัดเจนมากกว่านี้

หรือบางทีอาจเป็นเพราะน้ำเสียงของธาวินดูจนใจมากเกินไป…

ในสายตาของธิชา พี่ชายของเธอ เป็นคนที่มีอำนาจ และทำได้ทุกอย่าง

พอเห็นเขามีท่าทางจนใจแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกปวดใจเช่นกัน

เธอแค่อยากรู้ในสิ่งที่ตัวเองสงสัย แต่เธอไม่อยากเห็นเขาเศร้าแบบนี้

ดังนั้นธิชาจึงหยุดถาม แล้วมองเขาเงียบ ๆ

ธาวินลูบผมเธอ “ส่วนเรื่องไพลิน… ความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับเธอ ไม่ใช่ว่าต่างฝ่ายต่างชอบพอกัน และเธอก็ไม่เหมือนญาณิน ที่มีลูกให้พี่ และทุ่มเททุกอย่างให้พี่ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับเธอ … … เป็นความสัมพันธ์แบบแลกเปลี่ยนกัน เธอกับพี่ เพราะพี่มีหลายสิ่งที่เธอต้องการ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถไปจากพี่ได้ และไม่ยอมไปจากพี่ ส่วนพี่… เพราะมีความต้องการ เป็นความต้องการของผู้ชายที่มีต่อผู้หญิง…”

อารมณ์ของธิชาจะเข้าสู่ภาวะที่ค่อนข้างสงบแล้ว

ไม่ว่าธาวินจะพูดอะไร เธอก็ไม่ได้อารมณ์เสียอีก

แต่ธาวินกลับพูดต่อ “ธิชา น้องยังเด็ก พี่ไม่อยากอธิบายเรื่องที่ซับซ้อนให้น้องได้อย่างชัดเจนขนาดนั้น วันหนึ่งน้องจะเข้าใจมันเอง ไม่จำเป็นต้องให้พี่อธิบาย ยังไงก็ตาม ขอแค่น้องเข้าใจ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับไพลินเป็นเพียงแค่ความต้องการ พี่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง เกิดมาก็มีความต้องการแบบนี้แล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่รู้สึกพิเศษอะไรกับเธอ”

ดวงตาของธิชาเป็นประกาย เหมือนแมวน้อยแสนฉลาด

เธอเอ่ยถามเสียงเบา “แล้วความรู้สึกของพี่ที่มีต่อหนู…เป็นความต้องการบางอย่างเหมือนกันเหรอคะ”

ธาวินพูดโดยไม่ลังเล “ไม่ ไม่ใช่นะ ธิชา… ธิชาเป็นคนดีของพี่”

ธิชาขมวดคิ้ว

ท่าทางที่เข้าใจทุกอย่าง และความเปิดเผยของเธอ ดูไม่ต่างไปจากผู้ใหญ่

แต่ก็เหมือนเธอจะไม่เข้าใจอะไรเลย แค่ดูเหมือนจะเข้าใจเท่านั้นเอง

เธอนิ่งเงียบไปสักพัก

ก่อนจะพูดขึ้นมากะทันหัน “ทุกคืนพี่กับหนู…ก็นอนด้วยกัน ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของพี่เหรอคะ?”

ธาวินรู้สึกปวดหัวขึ้นมา

คำถามที่เธอถาม ทำให้เขารู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

แต่พอนึกขึ้นได้ ว่าเธอไม่รู้สึกเขินอายเลย แล้วเขาที่เป็นผู้ชาย ทำไมต้องอายด้วยล่ะ?

เขายิ้มแล้วพูดว่า “แบบนั้นไม่นับ”

ธิชาพยักหน้าให้ ราวกับว่าเธอเข้าใจถึงความหมายที่ลึกซึ้งนั้นแล้ว …

เธอยกแขนเรียวทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอของธาวินไว้อย่างนุ่มนวล

“งั้นตอนนี้ พี่ไม่มีไพลินแล้ว และหนูเองก็ไม่ชอบไพลิน… ความต้องการของพี่ จะทำมันกับหนูได้ไหมคะ?”