รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 453 อย่าแตะต้องหนูนะ ธาวิน หนูเกลียดพี่แล้ว

สีหน้าที่เรียบนิ่งของธาวินเปลี่ยนไปทันที

ดวงตาของเขาเองก็… เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาจ้องไปที่ใบหน้าเล็กที่ขาวเนียนของธิชา แล้วพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำอีก

ธิชาเพิ่งยอมเข้าใกล้เขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ และยังไร้เดียงสาไม่ต่างจากเด็กที่ไม่มีรู้เรื่องอะไรเลย

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปฏิบัติกับเธอเหมือนเด็ก

แต่ทำไม… จู่ๆ เธอก็พูดแบบนั้นออกมา

ธาวินตกตะลึง และเริ่มกังวลอย่างปิดไม่มิด

เขาเอื้อมมือไปขยี้ผมของธิชา และยิ้มอย่างจนใจ “ทำไมจู่ๆ น้องถึงถามแบบนี้ล่ะ ใครสอนน้องเหรอ?”

ธิชากะพริบตา น้ำเสียงของชายหนุ่มดูไม่ใส่ใจ เธอไม่ยอม

เธอเอ่ยถามอย่างดื้อรั้นมากขึ้นเรื่อยๆ “ทำไมพี่ไม่ตอบคำถามของหนู พี่กำลังหลีกเลี่ยงอยู่นะ”

ธาวินรู้สึกว่าท่าทางของเธอ ดูไม่เหมือนเด็กที่ไร้เดียงสาเลย มันทำให้เขาไม่รู้จะพูดกับเธอยังไงดี

ธาวินไม่รู้ว่าในสมัยนี้ เด็กอายุสิบขวบคิดอะไรอยู่

ถ้าเป็นเมื่อก่อน…คงไม่รู้เรื่องอะไรเท่าไหร่

นอกจากเด็กผู้ชาย ที่สามารถเรียนรู้ได้โดยไม่จำเป็นต้องสอน

แต่ในสมัยนี้… บางทีอาจเป็นเพราะการพัฒนาที่รวดเร็วของอินเทอร์เน็ต เด็กสมัยนี้จึงมีวุฒิภาวะโตก่อนวัยอันควร และเรียนรู้ในสิ่งที่ไม่ควรเรียนรู้เร็วขึ้น

แต่เรื่องแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรพูดติดปาก

ยิ่งไปกว่านั้น ธิชามีอารมณ์รุนแรงมาก แค่ผิดพลาดเล็กน้อย ก็ทำให้เธออารมณ์เสียได้ง่าย เขาจะปล่อยให้เธอเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไพลินได้ถูกกำจัดไปแล้ว และจะไม่เข้ามารบกวนชีวิตของพวกเขาอีกแล้ว

สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นการจัดการที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

แต่ถ้าธิชาเรียนรู้ที่จะใช้เรื่องเก่า ๆ มาข่มขู่เขา ถ้าเขาไม่หยุดเธอตั้งแต่แรก กลัวว่าเขาจะต้องเสียใจที่ปิดบังเรื่องนี้ในอนาคต

ธาวินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจังเล็กน้อยว่า “ธิชา ไม่ใช่ว่าพี่ชายไม่ตอบน้อง แต่เรื่องแบบนี้ เด็กผู้หญิงไม่ควรพูดเรื่องนี้ พูดกับพี่ก็ไม่ได้ น้องบอกความจริงพี่มาเดี๋ยวนี้ ใครเป็นคนสอนน้องเรื่องนี้”

ใบหน้าเล็กของธิชา มีอาการสับสนเล็กน้อย

ก่อนจะยิ้มเยาะทันที

สีหน้าที่เย็นชาของเธอแสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้ใหญ่ที่หาได้ยาก ท่าทางในตอนนี้ของเธอดูไม่เหมือนเด็กเลย

ทำให้ธาวินรู้สึกร้อนรนเล็กน้อย …

เธอพูดออกมาทีละคำ “ดูจากท่าทางของพี่ คงเป็นเรื่องจริงสินะ ธาวิน อย่ามาหลอกเหมือนหนูเป็นเด็ก หนูแค่ถามคุณความจริงจากพี่ พี่จะร้อนตัวไปทำไม ดูก็รู้ว่าพี่ชอบผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างไพลินคนนั้น นั่นหมายความว่า ถ้าเธอไม่ได้ทำร้ายหนูจริง ไม่ทำร้ายจนหนูเกือบจะตาย … พี่คงไม่คิดจะขับไล่เธอออกไป หนูพูดถูกไหม”

ท่าทีของธิชาถือได้ว่าก้าวร้าวมาก

ธาวินไม่ได้รู้สึกร้อนตัว แต่แค่เป็นห่วง

ถ้าธิชาเป็นแบบนี้ต่อไป… เธอจะต้องได้ใจมากขึ้น และตอนนี้ยังไม่มีใครสามารถควบคุมเธอได้ด้วย

เธอพอจะฟังคำพูดของเกล้าแก้วบ้าง แต่อย่างมากที่สุดเธอก็คิดว่าเกล้าแก้วเป็นพี่สาวของเธอ จึงไม่กลัว ถ้าเธออาละวาดขึ้นมา เกล้าแก้วก็ไม่สามารถควบคุมเธอได้

ธาวินคิดได้แบบนี้ สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาก็พยายามข่มขู่เล็กน้อย “ธิชา ถ้าน้องยังพูดกับพี่ด้วยท่าทีที่หยาบคายแบบนี้อีก พี่จะไม่สนใจน้องแล้วนะ และจะไม่อธิบายให้ฟังด้วย พี่เอ็นดูน้องมากก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะใช้เรื่องนี้ทำสิ่งต่างๆ ตามใจชอบได้ เข้าใจไหม”

หญิงสาวตัวเล็กที่ถลึงตามองด้วยแววตาดุร้าย ก็เงียบไปทันที

เธอมองไปที่ธาวินเป็นเวลานาน แต่ไม่พูดอะไรสักคำ

แล้วจู่ๆ ก็ส่งเสียงฮึ ออกมา

จากนั้นก็หลบสายตาเขาไป

ธิชาสีหน้าบูดบึ้ง และไม่พูดอะไรเลย

ผิดกับธาวินที่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ และไม่รู้ว่าในสมองเล็กๆ ของเธอกำลังคิดอะไรอยู่

เขาอดที่จะเอื้อมมือไปแตะไหล่ของธิชาไม่ได้ ตอนที่เขาพยายามดึงร่างกายของเธอเข้ามา

ธิชาก็บิดไหล่ และต่อต้านอย่างรุนแรง

น้ำเสียงของเธอสะอื้นไห้ แล้วคำรามอย่างโมโห “อย่ามาแตะต้องหนู! ธาวิน หนูเกลียดพี่ หนูจะไม่สนใจพี่แล้ว!”

ธาวินถูกท่าทางของเธอทำให้ตกตะลึงไปทันที

เธอในตอนนี้… ระเบิดอารมณ์ออกมา เหมือนสิงโตเมียตัวน้อยอารมณ์เสีย

ในใจเขาไม่อยากที่จะยั่วโมโหเธอ แต่เขาไม่สามารถแสดงความกลัวของเขาออกมาได้

เขาจึงได้แต่เอื้อมมือไปบีบไหล่เธอ แล้วค่อยๆ หันร่างของเธอไปกลับมาเผชิญหน้ากัน

เขาจ้องไปที่ดวงตาแดงก่ำและเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

เขาสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดอย่างยับยั้งชั่งใจ “ธิชา น้องสัญญากับพี่แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่อาละวาด วันนี้เป็นอะไรไป ใครทำให้น้องไม่พอใจ จนต้องเป็นแบบนี้?”

ธิชาเบิกตากว้าง และสะอื้นไห้เบา ๆ

“พี่นั่นแหละ! เป็นพี่ที่ยั่วโมโหฉัน ทำให้หนูโมโห! ธาวิน ที่พวกเขาพูดมา ในตอนแรกหนูไม่เชื่อ หนูไม่เชื่อว่าพี่จะทำอย่างนั้น… แต่ยิ่งพี่พยายามโต้เถียงอย่างร้อนตัว ทำให้ฉันยิ่งเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องจริง พี่กับไพลิน… พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง หนูรู้สึกว่าพี่สกปรกมาก ธาวิน อย่าแตะต้องหนู ปล่อยหนูนะ!”

ธาวินปวดหัวมาก แต่ยังสามารถแยกแยะข้อมูลที่มีประโยชน์จากคำพูดต่อว่าของธิชาได้

เขานวดขมับ และถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “พวกเขาที่ว่ามาเป็นใคร พวกเขาพูดอะไรกับน้องบ้าง?”

ธิชาเริ่มร้องไห้ออกมา ถึงแม้เธอจะไม่ดุร้าย แต่ดูน่าน้อยใจมาก

เธอร้องไห้พร้อมกับบ่นพึมพำไปด้วย “ก็… พวกคนใช้ในบ้านไงคะ ยังไงซะ ทุกคน ทุกคนก็พูดแบบนี้ แต่พวกเขาไม่ยอมบอกอะไรกับฉันเลย ไม่ว่าฉันจะถามยังไง ก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่คิดว่าหนูเป็นเด็ก ไม่ยอมบอกอะไรกับหนู หนูแอบได้ยินมาเอง ตอนทีพวกเขารวมตัวคุยกัน และยังพูดด้วยว่าพี่ตามใจไพลินมากแค่ไหน ชอบเธอมากแค่ไหน ให้อำนาจเธอมากเท่าไหร่ อีกทั้งยังปล่อยให้เธอทำร้ายหนูตามใจชอบ พวกเขายังพูดอีกด้วยว่า…พี่นอนกับไพลินแล้ว…นอนด้วยกันมาหลายปีแล้ว ไพลินเริ่มนอนกับพี่ตั้งแต่อายุสิบกว่าแล้ว…”

ธาวินถูกเสียงร้องไห้แหลมของเธอทำให้ปวดหัวมาก

ความโกรธในใจของเขา คิดว่าจะต้องเรียกพ่อบ้านและพงศ์พนามาจัดการคนใช้ในบ้านสักหน่อย พอว่างงาน พวกเขากล้าพูดนินทาเรื่องส่วนตัวของเขาลับหลัง

จะแอบนินทาลับหลังก็ช่างเถอะ แต่ยังนินทาให้ธิชา คนดีตัวน้อยของเขาได้ยินอีก

ชอบก่อปัญหาให้เขาจริงๆ …

ธิชายิ่งอาละวาดรุนแรงขึ้น

ธาวินกลัวเธอจะทำลายข้าวของอีกครั้ง

เขาเอื้อมมือไปโอบกอดเธอไว้

ให้หญิงสาวตัวน้อยของเธออยู่ในอ้อมกอด ทำให้เธอต้องนิ่งสงบลง

ธาวินอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วพูดว่า “น้องก็รู้ว่าพวกเขาแค่นั่งคุยเรื่องซุบซิบกันตอนไม่มีอะไรทำ ชีวิตของพวกเขาน่าเบื่อมาก หนีไม่พ้นที่จะพูดนินทาเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านายลับหลังบ้าง ไม่ถือว่าเป็นเรื่องจริงทั้งหมด มีแต่น้องที่โง่คิดเป็นจริงเป็นจัง ธิชา พี่บอกเองว่าชอบน้องแค่คนเดียว น้องกลับไม่เชื่อเหรอ?”

เสียงสะอื้นของธิชาค่อยๆ เงียบลง

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอ

เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา

แล้วพูดออกมาทีละคำ “ดังนั้น… พี่ไม่ยอมรับว่าพี่เคยนอนกับไพลินอย่างนั้นเหรอคะ”

ธาวินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “เธอรู้ไหมว่าคำว่านอนด้วยกันแล้วหมายความว่ายังไง เด็กๆ อย่าถามถึงเรื่องน่าปวดหัวพวกนี้ ถ้าถามอีก พี่จะโกรธจริงๆ แล้วนะ”

ธิชาหน้ามุ่ย และไม่มีท่าทางจะยอมแพ้มากขึ้น

เธอยิ้มเยาะ และหรี่ตาลงพูดว่า “หนูจะไม่รู้ได้ยังไงกัน แน่นอนว่าหนูรู้! ธาวิน อย่าคิดว่าหนูเป็นเด็กและจะหลอกกันได้ง่ายๆ นะ หนูรู้ดีว่าผู้ชายกับผู้หญิงนอนหลับด้วยกันมันหมายความว่าอะไร……”

อารมณ์ของธาวินในตอนนี้ช่างสับสนมากจริงๆ

ถึงแม้เขาจะปวดหัว แต่ก็ต้องรีบปลอบใจเธอ ไม่อยากปล่อยให้เธออาละวาดต่อไป

แต่ก็กลัวเธอ กลัวว่าเธอจะโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้วอาละวาดขึ้นมา จะยิ่งยุ่งยากมากขึ้น

ในเวลาเดียวกัน เขายังคิดว่าธิชาที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ และทำเหมือนเข้าใจทั้งที่ไม่เข้าใจ… มันดูน่ารักจริงๆ

ที่จริงแล้วตอนที่เขากับธิชามีความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด คือตอนที่ธิชาไม่รู้อะไรเลย

เขารักธิชาที่ไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ในเวลานั้น

แต่ว่าเขา… เป็นคนทำลายเธอด้วยมือของเขาเอง

ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดในหัวใจของธาวินนั้นไม่สามารถลบล้างไปได้

ธิชาที่เป็นแบบนี้ คือสิ่งที่เขาต้องการแม้จะแค่ในความฝันก็ต้องการ

เขาสับสนใจมาก

คิ้วของเขายิ่งอ่อนโยนมากขึ้น

เขาเอื้อมมือออกไปตบที่ก้นเล็ก ๆ ของธิชา แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “น้องเข้าใจจริงๆ เหรอ? ธิชา