รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 451 คนดีของพี่ ยิ้มให้พี่หน่อย
คำพูดแต่ละคำของธิชาเต็มไปด้วยความซุกซนของเด็ก อีกทั้งยังเอาแต่ใจตัวเองมาก
แต่ในสภาพปัจจุบันของเธอ มันยากที่จะคิดว่าเธอทำมากเกินไป
ธาวินก็ไม่คิดจะใส่ใจเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ด้วย
เขามองไปที่เกล้าแก้วแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “คุณหมอเกล้าแก้ว ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการ คุณช่วยพาธิชาออกไปเดินเล่นก่อนได้ไหม”
ทันทีที่เขาพูดจบ ธิชาก็พูดขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงดังลั่น
“ไม่เอานะ! ผู้หญิงคนนี้พูดไม่ดีเกี่ยวกับหนู ทำไมหนูถึงฟังไม่ได้”
การอาละวาดของธิชา ในสายตาของไพลินดูเกินไปและไร้สาระมาก
ความคับข้องใจของเธอดูรุนแรงขึ้น ดวงตาของเธอเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ และเหมือนกำลังจะร้องไห้
เธอยืนอยู่ตรงหน้าธาวิน และก้มหน้าลงต่ำมาก
เทียบกับความเย่อหยิ่งของธิชาแล้วมันแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ธาวินเห็นแล้วรู้สึกจนใจจริงๆ
เขาให้ธิชานั่งลง แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “น้องอยู่ดีๆ ทำไมถึงไปแกล้งคนอื่นล่ะคะ คุณหมอเกล้าแก้วไม่ได้บอกน้องแล้วเหรอ น้องมาที่ทำงานกับพี่ได้ แต่น้องต้องไม่สร้างความเดือดร้อนให้พี่ ต้องไม่รบกวนการทำงานของคนอื่น ธิชา ทำไมน้องถึงไม่เป็นเด็กดี”
ธิชาทำหน้าบึ้ง แล้วทำแก้มพองเหมือนปลาทองที่แสนน่ารัก
เธอโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบา “ไม่นะคะ หนูไม่ได้ไม่เป็นเด็กดีนะ”
ถ้าธิชาก่อปัญหา เกล้าแก้วที่เป็นหมอประจำตัวก็ต้องรับผิดชอบร่วมด้วย
ถึงแม้จะฟังดูแล้วเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
เกล้าแก้วกล่าวขอโทษเล็กน้อย “ขอโทษด้วยนะคะ สองวันมานี้หลังจาธิชากลับถึงบ้านก็มักจะลากฉันไปเล่นเกม และไม่ชอบพูดอะไร เวลาที่คุยกันอาจจะมีน้อยเกินไป ก็เลย… เธออาจน้อยใจที่ฉันไม่ได้ดูแล ต้องขอโทษด้วยนะคะ สร้างความเดือดร้อนให้ทุกคนแล้วจริงๆ”
หลังจากฟังคำพูดของเกล้าแก้ว ไพลินก็พูดว่า
“คุณชายคะ ฉันรู้เข้าใจว่าอาการของคุณธิชาในตอนนี้… จะคิดว่าเธอเป็นเหมือนคนปกติไม่ได้ และฉันก็ไม่ได้โกรธเธอจริงๆ แต่เธอเข้าและออกอาคารตระกูลธนาภูวนัตถ์ทั้งวัน ซึ่งแน่นอนว่าต้องส่งผลต่อการทำงานของฉันด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโทษเธอจริงๆ นะคะ เพราะเธอ เพราะว่าเธอ…”
ไพลินพูดตะกุกตะกัก “คุณชายคะ ฉันแค่หวังว่าในระหว่างที่คุณชายดูแลคุณธิชา คุณชายจะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ชัดเจนขึ้นบ้าง ถึงแม้จะเป็นเด็ก… ถึงแม้จะเป็นเด็กก็ไม่สามารถพามาทำงานด้วยได้ตลอดเวลาค่ะ”
ไพลินคิดว่าคำพูดของเธอยังคงพอจะฟังได้ อีกทั้งความหมายที่อยากจะสื่อออกมาก็สื่อออกมาได้อย่างชัดเจนแล้ว
เธอแค่หวังว่าธาวินจะให้ธิชาไม่ต้องมาปรากฏตัวในบริษัทอีก
สีหน้าของธาวินเคร่งขรึมลง แต่ไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจอยู่ หรือกำลังคิดว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง
ทุกคนพากันนิ่งเงียบตาม รอให้คำตัดสินของเขา
สีหน้าของธาวินเย็นชา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง “พงศ์ นายคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้”
ไพลินหวังว่าเขาจะพูดออกมาอย่างยุติธรรม
ปกติกับพงศ์พนา เธอยกย่องและนับถือมาเสมอ
และในการร่วมงานทำงานร่มกัน ก็ถือว่าเข้าหูกันได้ดี หลายปีมานี้ไม่เคยมีปัญหากันมาก่อน พงศ์พนารู้ดีถึงความสัมพันธ์ของเธอกับธาวิวิน ดังนั้นเขาจึงต้องไว้หน้าให้เธอบ้าง
เธอรู้ดีว่าพงศ์พนาเป็นลูกน้องที่ธาวินไว้วางใจที่สุด และไม่มีใครจะมาแทนที่ตำแหน่งของพงศ์พนาได้ เธอจึงเรียกอีกฝ่ายว่าพี่พงศ์ พี่พงศ์อยู่เสมอ
เรื่องนี้ มันไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร
ขอแค่พงศ์พนาพูดสักสองสามคำที่เขาควรจะพูด ทุกอย่างก็จัดการได้อย่างง่ายดาย
……
พงศ์พนามีท่าทางลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณชายครับ ผมคิดว่าคุณธิชาคงแค่ล้อเล่น ปกติแล้วเด็กชอบซุกซน ไม่ได้มีเจตนาร้าย อีกทั้ง… ดูเหมือนเรื่องนี้จะไม่ก่อปัญหาในบริษัทของเรา ส่วนเรื่องการทำงานของคุณไพลิน… อืม ดูเหมือนคุณธิชาจะไม่ค่อยชอบคุณไพลิน ความชอบของเด็กแยกแยะชัดเจนมาก ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ให้คุณไพลินมอบหมายงานของตัวเองให้คนอื่นทำชั่วคราว ส่วนเธอก็กลับไปทำหน้าที่เดิม คอยดูแลธุรกิจอื่นภายนอก ซึ่งแบบนี้ไม่เพียงแต่จัดการเรื่องงานในบริษัทได้ แต่ยังหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างคุณธิชากับคุณไพลินด้วย”
พงศ์พนาพูดออกมาแบบนี้
สีหน้าของไพลินก็ไม่น่าดูเอามากๆ
ใบหน้าของเธอมืดมน เธอมองไปที่พงศ์พนาด้วยแววตาคมกริบ “พี่พงศ์ นี่พี่… ฉันเคารพพี่ตลอด และไม่เคยคิดจะแย่งชิงอำนาจอะไรกับพี่ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าวันนี้ฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ ถึงทำให้คุณพูดแบบนี้ต่อหน้าคุณชายได้?”
สีหน้าของพงศ์พนาเรียบนิ่ง ท่าทางไม่สนใจ “คุณไพลินไม่ต้องอารมณ์ขึ้นครับผมแค่พูดตามที่ตัวเองคิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับผม ตามจริงแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับผม ผมไม่จำเป็นต้องพูด แต่เป็นเพราะว่า คุณชายถามความเห็นของผม งานของผมยังรวมถึงการแบ่งเบาภาระความกังวลให้กับคุณชายด้วย ความคิดเห็นของผมเป็นตัวแทนของผมแค่คนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่คนอื่น และสถานการณ์ในตอนนี้ นี่เป็นทางออกเดียวที่ผมคิดได้”
ดวงตาตาของไพลินมืดขึ้นมากะทันหัน และพร้อมจะหมดสติได้ทุกเมื่อ
ธาวินแสร้งทำเป็นครุ่นคิด จากนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง ตัดสินเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว
“อืม ฉันคิดว่าความคิดเห็นของพงศ์พนามีเหตุผล ไพลิน ช่วงนี้ถึงเวลาต้องจัดการบัญชีของแต่ละสำนักแล้ว งานที่ต้องจัดการมีหลายอย่าง งานในบริษัท ปล่อยให้พนักงานคนอื่นจัดการเถอะ”
เดิมทีไพลินแค่แสร้งทำเป็นว่าน้อยอกน้อยใจแล้วร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา
แต่ในเวลานี้ ดวงตาของเธอกลับเบิกกว้าง และร้องไห้ออกมาจริงๆ
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “คุณชาย คุณชายตัดสินแบบนี้… ฉันจะเต็มใจได้ยังไงกันคะ ที่สำคัญเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะเต็มใจหรือไม่ ฉัน… อย่างน้อยฉันก็ถือว่าเป็นผู้ช่วยที่มีความสามารถเคียงข้างคุณ คุณตัดสินแบบนี้ ในสายตาของคนอื่น ก็คิดว่าฉันทำผิดถึงถูกลดตำแหน่งสิคะ แต่ว่าฉัน ฉันทำอะไรผิดคะ คุณชาย คุณชายจะลำเอียงแบบนี้ไม่ได้นะคะ… ธิชาเธอ…”
เสียงของไพลินยังพูดไม่ทันจบ แต่กลับค่อยๆ เบาเสียงและหยุดพูดไป
คำพูดต่อจากนั้น แม้แต่เธอยังพูดไปออก
เพราะว่า… สีหน้าของธาวินเย็นชามาก
สายตาที่มองมาทางเธอ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงลูกน้องธรรมดาๆ คนหนึ่ง
ไม่คุ้มค่ากับความสงสารของเขาเลย
ไพลินรู้สึกหมดหวัง ทำให้ไร้เรี่ยวแรงจะอาละวาดไปชั่วขณะหนึ่ง
ขาของเธออ่อนแรง แล้วเซถอยหลังไปสองก้าว
นี่ทุกคน…ไม่คิดจะช่วยเธอเลย
แม้แต่พงศ์พนาก็ยังได้ทีขี่แพะไล่
เธอยังจะทำอะไรได้อีก?
ก่อนที่ไพลินจะหันหลังกลับ สายตาของเธอจ้องไปที่ใบหน้าของธิชาเล็กน้อย
แล้วพูดแฝงความหมายออกมา “เพื่อธิชาแล้ว คุณชายไม่สนใจอะไรเลยจริงๆ ไม่มีเลย… ฉันติดตามทำงานกับคุณชายมาหลายปีรู้ทั้งรู้ว่าคำพูดคำตักเตือนด้วยความจริงใจและหวังดีนั้นมักไม่น่าฟัง แต่ฉันจำเป็นที่ต้องพูดค่ะ…”
สีหน้าของธาวินเรียบนิ่ง และไม่มีสัญญาณว่ากำลังอารมณ์ดีหรืออารมณ์เสียที่ชัดเจน
พงศ์พนาเองก็เหมือนจะถูกแกะสลักจากแม่พิมพ์เดียวกันกับธาวิน ชายหนุ่มทั้งสองคนล้วนแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนกัน
นอกจากธิชาเท่านั้น
ธิชาหัวเราะออกมาอย่างซุกซน
ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมา
แล้วสะบัดมือ
ทั้งแก้วน้ำและน้ำก็ถูกโยนไปทางไพลิน
ไพลินสะดุ้งตกใจจนร้องออกมา
ธิชาพูดอย่างได้ใจ “เธอจะพูดอะไรมากมาย ไม่ได้ยินที่พี่ชายของฉันบอกให้ออกไปเหรอ! ให้เธอต่อไปนี้ไม่ต้องมาทำงานที่บริษัทอีก นี่เป็นการไล่ที่อ่อนโยนที่สุดแล้ว ตัวโตขนาดนี้แล้ว ยังไม่เข้าใจคำง่ายๆ แบบนี้อีกเหรอ โง่จริงๆ เลย!”
ไพลินรีบเดินออกจากประตูด้วยความโมโห
เกล้าแก้วรีบเข้าไปห้านธิชาด้วยสีหน้ากระดากอาย
แต่ธาวินกลับไม่อารมณ์เสีย
เขากระดิกนิ้วให้ธิชาอย่างอ่อนใจ
“มานี่สิ คนก็ถูกน้องไล่ไปแล้ว มีอะไรให้โมโหอีกหรือไง”
ธิชากัดริมฝีปาก และพูดอย่างโกรธเคือง “หนูบอกแล้วว่าหนูไม่ชอบเธอ ไม่ชอบเอามากๆ เลยด้วย! เธอเป็นผู้หญิงไม่ดี!”
เกล้าแก้วลูบหลังเธอ และพูดอย่างอดทน “ธิชา พูดอย่างนี้ได้ยังไงคะ ผู้หญิงเราต้องทำตัวสุภาพเรียบร้อยนะ…”
ธิชาทำหน้าบึ้ง และไม่ยอมฟัง
ธาวินโบกมือ ส่งสัญญาณให้เกล้าแก้วแขวนขวดยาเสร็จแล้วออกไปได้
ธิชานั่งลงบนตักของชายหนุ่ม
ยังคงทำแก้มป่องไม่พอใจอยู่สักพัก
ธาวินหยิกแก้มของเธออย่างคันไม้คันมือ “คนดี น้องแกล้งคนอื่น แล้วยังทำให้คนอื่นโกรธจนร้องไห้ แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ นี่น้องไปโกรธมาจากไหน ทำไมพี่ถึงไม่เข้าใจเลย โกรธพอหรือยัง ไหนยิ้มให้พี่หน่อยสิ?”
ธิชาดื้อกับเธอได้สักพัก สุดท้ายก็หัวเราะออกมา
……
ด้านนอกห้องทำงานท่านประธาน
เกล้าแก้วเรียกพงศ์พนาไว้
สีหน้าของเธอเคร่งขรึมมาก “คุณพงศ์พนาคะ ผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์พิเศษกับธาวิน หรือเปล่าคะ …?”
พงศ์พนาขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณหมายถึงไพลินเหรอครับ?”
การสังเกตการณ์ของเกล้าแก้วตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา
“คนที่แอบเข้ามาทำร้ายธิชา เราได้ทำการตรวจสอบมาแล้วหลายครั้ง แต่ในรายชื่อที่ต้องตรวจสอบ ดูเหมือนจะไม่มีคนที่ชื่อไพลินคนนี้เลย”