รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 444 สติปัญญาหยุดอยู่ที่สิบขวบ

อาการของธิชาแย่มาก ตลอดหลายวันที่ผ่านมาต่างก็อยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง

แทบไม่มีเวลาไหนที่เธอสามารถสงบสติอารมณ์หรือหยุดใช้ยาระงับประสาทได้เลย

ญาณินได้พาปุยฝ้ายกลับไปที่ตระกูลมงคลวัชรกุล

ส่วนธิชาก็ย้ายกลับไปที่บ้านหลังใหญ่ กลับไปพักในห้องส่วนตัวซึ่งเธออาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็ก

หลังจากใช้เวลารักษามาครึ่งเดือน ธิชาก็สงบลงได้บ้าง

แต่อาการป่วย ยังแย่มาก…

เกล้าแก้วเอ่ยพูด ธิชาได้รับผลกระทบจากยาพิษ ทำให้สติปัญญาของเธอเปลี่ยนไป อาจกล่าวได้ว่าเธออยู่ในภาวะสมองเสื่อมในระดับหนึ่ง แต่ไม่ได้สมองเสื่อมอย่างสมบูรณ์

หลังจากทำการรักษาด้วยยา อารมณ์ของเธออยู่ในระดับคงที่ชั่วคราว อาการหงุดหงิดของเธอสามารถบรรเทาได้ด้วยยา แล้วค่อยๆ รักษาไปทีละขั้น

แต่เรื่องสติปัญญา… น่ากลัวว่าอาการคงจะยากที่จะหายดีในระยะเวลาอันสั้นนี้ได้

อาการของธิชาส่งผลกระทบอย่างมากต่อธาวิน

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ หลังจากได้รับการรักษา ธิชาค่อยๆ กลับมาใช้ชีวิตปกติได้แล้ว

นอกจากนี้…สติปัญญาของเธอ กลับค่อยๆ กลายเป็นไร้เดียงสาเหมือนเด็ก

ไม่เพียงแต่ร่าเริงมากขึ้นเท่านั้น แม้แต่ตอนพูด… แม้แต่ตอนพูดก็ยังเสียงหวานออดอ้อน เหมือนเด็กน้อยจริงๆ

เกล้าแก้วมีประสบการณ์ในด้านการรักษาทางจิตเวชเพียงพอ แต่เธอไม่เคยรับเควสคนไข้ที่ได้รับผลกระทบจากยาพิษเหมือนธิชามาก่อนเลย

ในการรักษาและทดสอบที่เพิ่มขึ้นอีกระดับ เกล้าแก้วสรุปว่าสติปัญญาในปัจจุบันของธิชาน่าจะกลับไปอยู่ในช่วงอายุประมาณสิบปี

และความจำของเธอก็สูญหายและสับสนไปหมด ความทรงจำส่วนใหญ่ของเธออาจจะจำไม่ได้ แต่ความสามารถในการเรียนรู้ยังมี ขอแค่อดทนกับการดูแลเธอ และสอนเธอเหมือนกำลังสอนเด็กอายุสิบขวบ เธอก็สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว

…………

ธิชามีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้สิ่งใหม่ทั้งหมด

ในตอนเที่ยงของวันเธอเพิ่งถูกสาวใช้เกลี้ยกล่อมให้กินข้าวเสร็จ

และถึงเวลากินยาแล้ว

ตอนนี้ธิชาต้องฉีดยาทุกวัน และยาแต่ละชนิดที่ต้องฉีดก็เป็นยาที่ทำให้อารมณ์ของเธอคงที่ ไม่เช่นนั้นอารมณ์หงุดหงิดของเธออาจจะทำร้ายตัวเองได้

หลายวันก่อนตอนที่อาการหนัก เธอเคยข่วนแขนและใบหน้าของตัวเองจนเป็นแผล

การเกลี้ยกล่อมให้ธิชายอมฉีดยาเป็นเรื่องที่คุณหมอและพยาบาลทุกคนต้องปวดหัวมาก

ธิชาไม่ยอมฉีดยา

พวกเขาเกลี้ยกล่อมอยู่นาน ธิชาก็เริ่มขว้างสิ่งของและเริ่มอาละวาด

ตั้งแต่ธิชามีอาการป่วยทางจิต เครื่องใช้ในบ้านเกือบทั้งหมดที่เธอสัมผัสได้ จึงถูกเปลี่ยนเป็นวัสดุที่ไม่แตกหักง่าย ดังนั้นไม่ว่าเธอจะขว้างปาสิ่งของยังไง ก็ไม่สามารถทำให้เธอได้รับบาดเจ็บง่ายๆ

หลังจากที่เธออาละวาดเสร็จ ธาวินก็เดินขึ้นมาชั้นบนพอดี

เขางานยุ่งมาตลอดช่วงเช้า และยังไม่ได้ทานอาหารกลางวัน เพิ่งกลับมาถึงบ้านเขาก็รีบขึ้นมาหาเธอทันที

พอเห็นธิชานั่งตาแดงอาละวาดอยู่บนพื้นเหมือนเด็ก

ธาวินทั้งร้อนใจ และเป็นห่วงมาก

เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แล้วย่อตัวลงมา ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแขนของธิชา

แต่กลับถูกตบมือทิ้งเสียงดัง “เพี๊ยะ”

เสียงนั้นดังชัดเจนมาก ทุกคนเริ่มเคร่งเครียด และมองหน้ากัน

เกล้าแก้วพูดเกลี้ยกล่อมเสียงอ่อน “ธิชาคนดี อย่าอาละวาดใส่พี่ชายนะคะ พี่ชายแค่เป็นห่วง รู้ไหม”

ท่าทีของธิชาที่มีต่อทุกคนล้วนดุร้าย ยกเว้นกับเกล้าแก้วที่พอจะเป็นมิตรอยู่บ้าง

หลังจากได้ยินการห้ามปรามของเกล้าแก้ว ในที่สุดธิชาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทของเธอกลอกตาไปมา แล้วมองไปที่ชายตรงหน้าอย่างจริงจัง

ดวงตาของธิชา เต็มไปด้วยความแปลกหน้า

สำหรับธาวิน นี่เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก

ธิชาจำไม่ได้แล้วว่าเขาเป็นใคร ถึงแม้จะนึกขึ้นมาได้ แต่ก็จะลืมในภายหลัง

ถึงแม้เขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอป่วยถึงได้เป็นแบบนี้ แต่ความรู้สึกในใจที่เสียใจและโศกเศร้า ก็ยังไม่ลดลงเพราะเหตุนี้

ธาวินเอื้อมมือออกไปอย่างระมัดระวัง และลูบผมของธิชา

น้ำเสียงทุ้มและต่ำมาก “ธิชา นี่พี่ชายนะ แม้แต่พี่ชายน้องก็ลืมแล้วเหรอ?”

เกล้าแก้วกับธาวินเป็นเพื่อนเก่ากัน เธอไม่รู้เรื่องความรักความแค้นระหว่างธิชากับธาวิน แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเธอเห็นถึงความดูแลเอาใจใส่ของธาวินที่มีต่อธิชา เธอไม่สามารถทนเห็นได้

ช่วงนี้ธิชาฟังคำพูดของเธอเพียงคนเดียว

เกล้าแก้วกุมมือของธิชาไว้ และพูดอธิบายให้เธอฟังช้าๆ “ธิชาจำพี่ชายได้ เพียงแต่ว่า… เผลอลืมไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ธิชาเติบโตมาพร้อมกับพี่ชาย พวกคุณอยู่ด้วยกันมาตลอด พี่ชายคือคนที่รักคุณและห่วงใยคุณมากที่สุดในโลก ธิชาไม่มีทางลืมหรอก จริงไหม”

ธิชากะพริบตา เห็นได้ชัดว่าหัวใจของเธอว่างเปล่าและเวิ้งว้าง

ธาวินรู้สึกปวดใจเป็นระยะ

ตั้งแต่ธิชาป่วย เขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้ไปต่างๆ นานา

และยังกังวลหลายๆ อย่าง แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า สักวันธิชาจะลืมเขาไป

และไม่ใช่แค่ลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาในอดีต แต่เธอลืมทุกอย่างไปจนหมด

ความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดูเหมือนจะถูกลืมเลือนไปในชั่วข้ามคืน

แม้แต่เขา ธาวินคนนี้

บุคคลที่อยู่ในชีวิตของธิชา และมีตำแหน่งสำคัญที่สุด

ทั้งในหัวใจ และสมองของเธอ ล้วนถูกลบเลือนไปจนหมด

ความโศกเศร้าและเจ็บปวดในดวงตาของธาวิน ธิชาก็ไม่เข้าใจ

เธอเพียงรู้สึกบางเบาราวกับทำอะไรผิดไป

เธอยิ่งเหมือนเด็กหวาดกลัวและขี้กลัวมากยิ่งขึ้น

เธอค่อยๆ ก้มหน้าลง แล้วทำปากจู๋บ่นพึมพำอย่างน้อยใจ “คุณ…คุณเป็นพี่ชายหนูจริงเหรอคะ เป็นหนู…เป็นหนูที่จำไม่ได้แล้ว แต่หนูไม่ได้ตั้งใจนะ…”

ธิชาพูดกับตัวเอง ขนตาของเธอสั่นกะพริบ ขอบตาเริ่มมีของเหลวเอ่อคลอ

เธอดูไปแล้วทั้งเสียใจและหมดหนทางจริงๆ

ธาวินเอื้อมมือออกไปดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด และพยายามควบคุมอารมณ์ของเขาให้ได้มากที่สุด

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พี่รู้ว่าธิชาไม่ได้ตั้งใจ ธิชาอย่าร้องไห้นะคะ ตกลงไหม”

เพราะยาพิษเข้ามาทำร้ายร่างกาย ทำให้เธอหงุดหงิดอยู่ตลอด แค่เรื่องเล็กน้อยก็ทำให้เธอไม่พอใจ และทำให้เธออาละวาดได้ง่าย

ดังนั้นในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกคนต่างคอยดูแลอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้เธออาละวาดโดยไม่ได้ตั้งใจ

ธาวินวางฝ่ามือไว้บนแผ่นหลังเธอ และลูบหลังปลอบอย่างนุ่มนวล

ธิชาเหมือนเด็กสาวที่เชื่อฟัง ค่อยๆ สงบลงในอ้อมแขนของเขา

และอารมณ์ของธาวิน ก็สงบลงไปด้วย

……

หลังจากผ่านการรักษาระยะหนึ่ง อาการของธิชาดูเหมือนจะเข้าสู่สภาพคงที่แล้ว

ถึงแม้จะยังวิจัยตัวยาที่กำจัดยาพิษในร่างกายของธิชาได้ แต่การพัฒนาของยาพิษก็ได้รับการควบคุมไว้แล้ว

นั่นหมายความว่า อาการของธิชา ในช่วงระยะอันสั้นนี้ จะไม่พัฒนาไปในทิศทางที่แย่ลง

ถึงแม้จะพูดแบบนี้ แต่ธิชาที่เป็นหญิงสาวอายุยี่สิบปี แต่ตอนนี้กลับมีสติปัญญาเหมือนเด็กอายุสิบขวบ แม้แต่วัยรุ่นก็ไม่ใช่ ดังนั้นในตอนแรกธาวินจึงรู้สึกอึดอัดใจ และยากที่จะปรับอารมณ์ตามได้

เกล้าแก้วทำการสังเกตการณ์การใช้ชีวิตของทั้งสองคน จนในที่สุดก็พบวิธีจัดการที่มีประสิทธิภาพ

เธอเอ่ยพูดกับธาวิน

ที่จริงแล้วสถานการณ์ในปัจจุบันของธิชา สามารถเรียกได้ว่ามีความโชคดีในความโชคร้าย

ธาวินไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เรื่องร้ายเกิดขึ้นติดต่อกัน

แล้วเรื่องดีอยู่ที่ไหน

แต่เกล้าแก้วกลับพูดว่า

ความโชคดีในความโชคร้ายนี้ ไม่ใช่แค่พูดเท่านั้น และไม่ใช่คำพูดปลอบใจ

ธิชาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง ซึ่งอาการสามารถแย่ลงได้ทุกเมื่อ

อาการของเธอถึงกับฆ่าตัวตาย ทำร้ายคนอื่น และจำเป็นต้องเฝ้าระวังตลอดเวลา

แต่ตอนนี้ ธิชาถูกฉีดยาพิษเข้าไป ส่งผลกับสมอง และทำให้เกิดภาวะสมองเสื่อมชั่วคราว

เห็นแบบนี้ แน่นอนว่าไม่นับเป็นเรื่องดี

แต่หลังจากที่เธอความจำเสื่อม อาการซึมเศร้าทั้งหมดของเธอก็หายไป

เธอแค่แตกต่างจากคนปกติ แค่ดูหงุดหงิดและอารมณ์เสียง่ายกว่า

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หลังจากถูกฉีดยาพิษเข้าไป อาการซึมเศร้าที่รุนแรงของเธอก็หายดีโดยไม่ต้องรักษา

เกล้าแก้วพูดต่อ

คนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ที่จริงแล้วมักจะอยู่ในอารมณ์เจ็บปวดทุกข์ทรมานและเสียใจอยู่ตลอดเวลา

ขาดความสนใจต่อสิ่งแวดล้อมรอบข้าง เพราะถ้ายังมีสติอยู่ ก็จะไม่รู้สึกมีความสุขแม้แต่น้อย

แค่ลืมตาตื่น ก็อาจมีความคิดอยากจะฆ่าตัวตายผุดขึ้นมา

ธิชาที่กำลังเจ็บปวดแบบนี้ ทุกคนที่ได้เห็นต่างก็รู้สึกปวดใจ

กลับกันตอนนี้เธอถูกฉีดยาพิษใส่ ทำให้เธอกลายเป็นเด็กที่ไร้กังวลและไร้เรื่องเคร่งเครียดซึ่งนี่ก็ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย

ธาวินว่าจ้างเกล้าแก้วมาด้วยราคาสูง เดิมเพื่อทีก็เพื่อรักษาอาการของธิชา

คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันรักษาหาย กลับกลายเป็นผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมไปอีก

เขาไม่ได้คัดค้านความคิดเห็นของเกล้าแก้ว แต่ในใจของเขารู้สึกว่าความคิดเห็นของเธอนั้นแปลกแยกไปจากคนอื่นเกินไป

เกล้าแก้วเองก็มองออกถึงความไม่พอใจบนสีหน้าของเขา

เธอยิ้มแห้ง แล้วพูดอย่างมีหลักการ “ธาวิน ฉันไม่ได้พูดเรื่องนี้เพื่อแก้ตัวเพราะความสามารถไม่เพียงพอนะคะ