รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 442 เข็มยาพิษ

อี๊ฟยิ้มอย่างได้ใจ ท่าทางมั่นใจในตนเองและความมุ่งมั่นของเธอมักจะดูโดดเด่นเป็นพิเศษเสมอ

น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง กึ่งปลอบโยน กึ่งหลอกล่อ

“แน่นอน คุณไพลินคงไม่รู้จักฉันดีพอ คนที่รู้จักฉันมักจะรู้ดี ว่าฉันไม่เคยทำอะไรเสี่ยงๆ เลย และที่จัดเตรียมไว้แบบนี้ ก็ต้องวางแผนไว้ก่อนอยู่เเล้ว ไม่ให้ใครเสี่ยงอันตราย”

ในใจของไพลินค่อยๆ สงบลง

สิ่งที่เธอคิด เหมือนกับอี๊ฟทั้งหมด

ไม่ช้าก็เร็วจะต้องกำจัดธิชา

แผนการของอี๊ฟ ช่วยลดปัญหาให้เธอได้มาก

ในน้ำเสียงของเธอยังคงลังเลเล็กน้อย “ในเมื่อเธอมั่นใจในประสิทธิภาพของยา ทำไมผ่านไปนานขนาดนี้ ทางด้านตระกูลธนาภูวนัตถ์… ถึงยังไม่มีข่าวอะไรออกมาเลยล่ะ”

อี๊ฟพูดอย่างใจเย็นว่า “ฤทธิ์ของยาดี เป็นยาที่จัดทำมาพิเศษ เดิมทีธิชาก็ป่วยทางจิต และเป็นโรคปิดกั้นตัวเองขั้นรุนแรงอยู่แล้ว เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ในสายตาของแพทย์นั้น ถือว่าเป็นอาการปกติของโรค ไม่มีทางคิดว่าถูกคนวางยาแน่นอน ถ้าหากตรวจสอบเจอง่ายๆ ฉันจะใช้แผนการนี้ได้ยังไงกัน?”

ในตอนนี้ความกังวลของไพลินเริ่มสงบลง

แต่สีหน้าของเธอยังคงซีดเซียว

ที่จริงแล้ว เธอทำการสืบข้อมูลของอี๊ฟมาก่อนแล้ว

แผนการที่ผู้หญิงคนนี้ใช้โหดเหี้ยมมาก และมีชื่อเสียงในวงการไม่น้อย

ถ้าเธอทำงานไม่รอบคอบ คงไม่ได้ทำงานข้างกายดนัยกฤตมาเป็นเวลานานแบบนี้

ไพลินค่อนข้างจะเชื่อใจเธอ ที่สำคัญตอนนี้พวกเธอก็ถือว่ายืนอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน

อี๊ฟคิดเพียงว่าเธอยังคงไม่สบายใจ และคิดว่าตนเองน่าจะติดต่อเธอตั้งแต่แรกคงจะดี

คนที่ชื่อไพลินคนนี้ คิดกังวลน้อยกว่าญาณินมาก

และยังไม่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งอะไรกับธิชา

เป็นความผิดพลาดของเธอเอง

ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่ามีไพลินที่เคียดแค้นธิชาจนอยากฆ่าให้ตายแบบนี้ เธอคงไม่ต้องไปเสียเวลากับญาณินแล้ว

อี๊ฟยกยิ้มและให้แล้วพูดปลอบเธอ “คุณวางใจได้ค่ะ กลับไปรอข่าวได้เลย”

ก่อนที่ไพลินจะลุกขึ้น เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “แผนการต่อไปของเธอคืออะไร จากที่ฉันได้ยินมาจากญาณิน… หลังจากที่ธิชาบ้าเธอถึงจะลงมือจัดการ เธอจะลงมือเมื่อไหร่?”

อี๊ฟหรี่ตาลง ในใจคิดว่าผู้หญิงโง่คนนี้ใจร้อนจริงๆ

ฐานะของธิชาละเอียดอ่อนแบบนี้ อยากให้เธอตายก็ตายง่ายๆ ได้ยังไงกัน

โดยปกติแล้ว ต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมถึงจะลงมือจัดการ

เพียงแต่ว่า…ถ้ามีคนโง่ที่อาสาลงมือจัดการก่อน

ถ้าเป็นแบบนั้นก็จะดีมาก

……

อี๊ฟขมวดคิ้ว แสร้งทำเป็นกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก

“เรื่องนี้ ฉันวางแผนไว้ตั้งนานแล้วค่ะ แต่คุณเองก็รู้ ว่าตอนนี้ธิชาพักฟื้นอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลธนาภูวนัตถ์ สำหรับฉันแล้ว โอกาสที่จะลงมือได้มีน้อยมาก ดังนั้น เกรงว่าคงต้องรอ อีกสักพัก”

ถึงแม้ไพลินจะไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอใจร้อนมาก

หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็พูดออกมาเหมือนที่คาดไว้ “ถ้าเธอมีแผน สามารถติดต่อฉันได้ บางที ฉันอาจจะช่วยเธอได้”

…………

จนกระทั่งวันต่อมาหลังจากที่ธิชาถูกฉีดยาเข้าไป เกล้าแก้วถึงได้พบความผิดปกติที่เห็นได้ชัดของธิชา

ในตอนแรกอาการของธิชาแค่หงุดหงิดมากกว่าปกติ ไม่ได้นั่งเงียบเหมือนก่อนหน้านี้

ในระหว่างทานอาหาร ธิชาอารมณ์เสียโดยไม่มีสาเหตุและอาละวาดโยนจานชามทิ้ง

ในช่วงเวลานอนหลับตอนเที่ยง ธิชาก็พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ อีกทั้งยังวิ่งลงไปชั้นล่างด้วยเท้าเปล่าในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวตัวบาง

ตั้งแต่เกล้าแก้วรับช่วงการรักษาธิชามา เธอได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับบุคลิกนิสัยและอารมณ์ของธิชามาอย่างชัดเจน

นิสัยของธิชาทำให้หลังจากเริ่มป่วยเธอก็เงียบขรึมมากขึ้น อารมณ์ส่วนใหญ่ของเธออยู่ในสภาวะหม่นหมอง

แต่เธอไม่น่าจะมีอารมณ์หงุดหงิดถึงจะถูก

หลังจากสังเกตการณ์มาเป็นเวลาหลายชั่วโมง เกล้าแก้วทนรอให้ธาวินกลับมาตัดสินใจไม่ได้ เธอจึงทำการตัดสินใจเอง และขอให้หมอทำการตรวจร่างกายของธิชาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ญาณินเองก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมากกับอาการที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของธิชา

การประชุมของวันนี้ถือว่าสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ตามแผนการที่วางไว้ธาวินจะเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ หลังจากจัดการเรื่องอื่นๆ จนเสร็จแล้ว

ญาณินอดไม่ได้ที่จะโทรมาบอกเล่าถึงอาการผิดปกติของธิชาที่อารมณ์เสียผิดปกติให้ธาวินได้รับรู้

น้ำเสียงของธาวินเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมา เขาถามออกมาซ้ำ ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธิชา

แน่นอนว่าญาณินไม่สามารถอธิบายได้อย่างละเอียด แต่บอกแค่ว่าหมอกำลังตรวจร่างกายเธออยู่ ซึ่งน่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงตามปกติของเธอ และต้องรักษาต่ออย่างต่อเนื่อง

ท่าทีและน้ำเสียงของธาวินแสดงให้เห็นว่าเขาขาดความไว้วางใจ

ความน้อยใจของญาณินได้ถูกสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาออกจากเมืองJแค่สามวัน และทุกครั้งที่เขาโทรมาคุยกับเธอ ทุกคำที่เขาถามก็ล้วนแต่เป็นเรื่องอาการของธิชา

เหมือนนอกจากธิชาแล้ว บนโลกใบนี้ก็ไม่มีใครที่จะได้รับความสนใจจากเขาอีก

แม้แต่กับปุยฝ้าย… ลูกสาววัยสามเดือนของเขาก็ไม่เคยได้รับความห่วงใยจากเขาเลย

ญาณินไม่อยากโกรธ และไม่อยากอิจฉาด้วย

แต่เธอก็อดไม่ได้จริงๆ

เธอไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะกลัวจะเปิดเผยอารมณ์ของตัวเองออกมา

ธาวินไม่พอใจกับการพูดอึกๆ อักๆ ของเธอ

สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเดินทางกลับก่อนกำหนด

……

ตอนที่ธาวินกลับมาถึง หมอเพิ่งทำการตรวจร่างกายของธิชาอย่างละเอียดเสร็จ

ผลการตรวจสอบทำให้ทุกคนตกตะลึง

เกล้าแก้วที่รับหน้าที่เป็นหมอดูแลธิชาแบบใกล้ชิด จึงต้องรับผิดชอบความผิดหนักที่สุด

แต่เธอกลับคิดยังไงก็คิดไม่ออกสักที ว่าใครเป็นทำกับธิชาแบบนี้…

พอธาวินเห็นสีหน้าที่ไม่สบายใจของเกล้าแก้ว หัวใจของเขาก็หนักใจยิ่งขึ้น

เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เธอเป็นอะไรกันแน่?”

เกล้าแก้วคัดกรองให้ทุกคนออกไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ธาวิน เรื่องนี้… ฉันมีความผิดอย่างหนีไม่พ้น แต่ว่า… ฉันหวังว่าคุณจะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้อย่างใจเย็น ฉันยินดีที่จะรับผิดชอบความผิด และไม่คิดจะหนีความผิดแม้แต่น้อย แต่ว่าสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด ตั้งแต่หมอ พยาบาล หรือแม้แต่สาวใช้ทุกคน ล้วนแต่เป็นคนที่คุณเลือกมาเองกับมือ เดิมทีควรจะปลอดภัยที่สุด แต่ถึงแม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยขนาดนี้ กลับมีคนได้โอกาสลงมือทำร้ายธิชา…”

ก่อนที่เกล้าแก้วจะพูดจบ ธาวินก็ลุกขึ้นยืน เขาหรี่ตาลง บรรยากาศรอบๆ ตัวเขาก็เย็นยะเยือกขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้นกับธิชากันแน่”

เกล้าแก้วดูแลธิชามาสองเดือนแล้ว ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เธอเห็นถึงความสนิทสนมของเขากับธิชา ความรักใคร่ของพี่ชายและน้องสาว เธอมองออกว่าธิชามีความสำคัญต่อธาวินมากแค่ไหน

ถึงแม้เธอจะทำงานด้านนี้มาหลายปีแล้ว และได้ผ่านขั้นตอนการรักษาที่ซับซ้อนมาหลายแบบ แต่คราวนี้เธอก็ยังทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวอยู่ดี

“ธิชาถูกคนแอบฉีดยาชนิดหนึ่งใส่ จากผลการตรวจสอบ ยาตัวนี้ เป็นยาพิษที่ค่อนข้างซับซ้อน ยาพิษตัวนี้จะทำให้ธิชาเกิดอาการคลุ้มคลั่ง แล้วอีกอย่าง… ยาพิษมีโครงสร้างที่ซับซ้อน ทางทีมผู้เชี่ยวชาญของเราตอนนี้ยังไม่พบวิธีแก้ จึงทำได้แค่ใช้ยากล่อมประสาทเพื่อระงับอาการให้ธิชาชั่วคราวเท่านั้น นอกจากนั้นแล้ว ยังไม่มีวิธีอื่นค่ะ”

พอธาวินได้ยินแบบนี้ แน่นอนว่าเขาโกรธมาก

เขาสั่งให้สอบสวนอย่างละเอียด แต่กลับไม่ได้ผลที่เป็นรูปธรรม

ด้านนอกห้องที่ธิชาพักอยู่มีกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้หลายตัว แต่ทุกจอภาพเกิดมีปัญหาขึ้นมาในเวลาเดียวกัน

ในช่วงเย็นเวลาประมาณหกโมงครึ่งของสองวันก่อน เกิดความขัดข้องอยู่ประมาณสิบนาที

ตอนนี้มั่นใจได้ว่า คนร้ายที่ลงมือกับธิชา ได้ใช้เวลาในช่วงสั้นๆ แค่สิบนาทีนั้น แอบเข้าไปในห้องของธิชา และลงมือจัดการสำเร็จ

นอกจากสิบนาทีที่กล้องวงจรปิดมีปัญหา ภาพชีวิตประจำวันของธิชาก็ไม่มีอะไรผิดปกติเลย

พยาบาลที่ทำหน้าที่ดูแล ทำการเปลี่ยนช่วงงานกันตามปกติ

ดูไปแล้ว เหมือนทุกคนจะไม่เคยละเลยหน้าที่ของตนเอง และคอยดูแลธิชาอย่างสุดความสามารถ

แต่ภายในสิบนาทีนั้น ธิชากลับถูกฉีดยาพิษเข้าไปได้

ส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อร่างกายและจิตใจโดยไม่สามารถย้อนกลับไปได้

เรื่องราวมาถึงตอนนี้

คนที่ควรหวาดกลัวที่สุดคือหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ดูแลระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดของคฤหาสน์ตระกูลธนาภูวนัตถ์

เขายืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าธาวิน พยายามแก้ตัว สาบานว่าเขาไม่เคยละเลยหน้าที่ของเขาและไม่เคยปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยคนนี้ทำงานในตระกูลธนาภูวนัตถ์มากว่าสิบปี และไม่เคยละเลย

และกล้องวงจรปิดทั้งหมดของในคฤหาสน์ตระกูลธนาภูวนัตถ์ รวมถึงบ้านหลัก บ้านรองและแม้แต่ลานด้านนอก ทั้งหมดจะตรวจสอบได้จากคอมพิวเตอร์ที่อยู่ในห้องใดห้องหนึ่งตรงชั้นหนึ่งของบ้านหลัก

ในห้องตรวจสอบกล้องวงจรปิดไม่มีคนเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่จะทุกวันจะมีคนมาตรวจสอบความปกติของระบบเท่านั้น

เพราะแบบนี้ จึงเป็นไปได้ยากที่จะหาคนรับผิดชอบ และยิ่งยากที่จะหาคนร้ายเจอ

……

พงศ์พนารับหน้าที่ในการไต่สวนทุกคนอย่างละเอียด

วิธีการไต่สวนของเขานั้นเข้มงวดมาก

ภายใต้การไต่สวนที่กดดัน คนใช้ต่างสงสัยซึ่งกันและกัน แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่จะชี้ตัวกันอยู่ดี

พงศ์พนาเองก็ทำใจสั่งลงโทษทีละคนไม่ลง

เขาแอบสังเกตปฏิกิริยาของญาณินอยู่หลายครั้ง

ตั้งแต่รู้ว่าญาณินถูกฉีดยาพิษเข้าไป สีหน้าของญาณินก็ดูแย่มาก

พงศ์พนาจึงอดที่จะสงสัยไม่ได้ เขาจึงแอบไปพูดเรื่องนี้กับธาวินอย่างลับๆ

“คุณชายครับ คนที่สามารถควบคุมทุกคนในตระกูลธนาภูวนัตถ์ได้ และเข้าออกห้องควบคุมกล้องวงจรปิดได้ และหลอกตาคนอื่นในคฤหาสน์ได้ เป็นไปได้มากว่าจะเป็นบุคคลที่มีฐานะสูงในคฤหาสน์นะครับ”