รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 440 ธิชา คุณเองก็มีวันนี้

พี่เลี้ยงหลายคนยืนอยู่ต่อหน้า เมื่อเห็นใบหน้าของญาณินที่จริงจังขนาดนั้น ก็เกิดความกลัวขึ้นเล็กน้อย

“คุณนาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?”

ญาณินมีใบหน้าดำคร่ำเครียด ก่อนจะตวาดออกมา “เสื้อผ้าที่ปุยฝ้ายใส่อยู่ ใครเป็นคนใส่ให้เธอ?”

พี่เลี้ยงที่ดูอายุไม่มากยกมืออย่างสั่นกลัว ก่อนจะพูดเสียงเบา “ฉัน ฉันเป็นคนใส่ให้คุณหนูเอง……ฉัน ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ? คุณนาย ฉันไม่ค่อยเข้าใจ……”

เมื่อญาณินได้เห็นท่าทีตกใจของพี่เลี้ยงคนนั้น ก็เหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองนั้นมีท่าทีที่ตื่นตัวมากเกินไป

เธอกระแอมเบาๆ เพื่อปกปิดอารมณ์ของตัวเอง “ฉันไม่ได้เป็นคนซื้อเสื้อผ้าตัวนี้ แล้วปุยฝ้ายก็ยังเด็กขนาดนี้ จะใส่เสื้อผ้ามั่วๆได้อย่างไร? ใครเป็นคนจัดเสื้อผ้าของปุยฝ้ายกัน?”

พี่เลี้ยงอธิบายเสียงอ่อน “เสื้อผ้าตัวนี้ ฉันไม่แน่ใจ……ฉันเลือกออกมาจากตู้เสื้อผ้าของคุณหนู แม้มันจะเป็นของใหม่ แต่ก็เคยซักไปแล้ว นอกจากนี้ยังนิ่มมากด้วย เป็นผ้าฝ้ายทั้งหมด ฉันคิดว่าแบบมันสวยดี เลยเลือกมาให้คุณหนูใส่……”

สีหน้าของญาณินยังหนักใจเหมือนเดิม แต่ว่ากลับไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่กำชับไป “ช่างเถอะ ครั้งหน้าถ้าจะเอาอะไรให้คุณหนูใส่หรือกินอะไรใช้อะไร ก็ต้องให้ฉันf^ก่อนนะ พวกเธอลงไปก่อนเถอะ ไม่มีเรื่องอะไรแล้วล่ะ”

พี่เลี้ยงหลายคนต่างตกใจ แล้วก็รีบลงไปทำธุระอย่างอื่นต่อ

ไพลินเห็นเธอมีปฏิกิริยาแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมา

เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ “คุณนาย ชุดนี้……มันก็น่ารักมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมล่ะ มันมีปัญหาอะไรกันแน่?”

ในใจของญาณินเกิดรำคาญขึ้นมา และก็หงุดหงิดมาก ก็ยิ่งขี้เกียจอธิบายให้ไพลินฟัง

เธออุ้มญาณินเดินออกจากห้องไป “ฉันพาลูกน้อยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”

ในใจของไพลินนั้นมีความสงสัย และอยากจะหาความจริงต่อไป เลยเดินตามเข้าไปด้วย “งั้นเดี๋ยวฉันช่วยนะ”

หลังจากที่ญาณินเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกน้อยแล้ว แม้เด็กจะอายุแค่สามเดือน แต่สายตาก็ว่องไว

เธอไม่รู้ว่าเพราะคิดว่าเสื้อผ้าอันนี้มันไม่สบายเหมือนตัวก่อน หรือไม่ชอบเสื้อตัวนี้ขึ้นมา ก็ร้องออกมาด้วยความไม่พอใจ

ญาณินปวดหัวขึ้นมา แต่กลับทำได้เพียงอุ้มขึ้นมาปลอบแล้วปลอบอีก

เมื่อปุยฝ้ายร้องไห้ไปสักพักก็เหนื่อย เลยหลับไปในอ้อมอกของแม่

ญาณินเอาเธอกลับไปวางไว้บนเตียงของลูกน้อย ถึงได้ดื่มน้ำ

เธอเห็นไพลินอยู่ข้างๆตลอด ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพูด “ดูแลลูกมันยุ่งยากขนาดนี้ ไม่รู้ช่วงชีวิตนี้จะผ่านไปได้ยังไง มันไม่ง่ายเลยจริงๆ เดี๋ยวจากนี้ถ้าคุณแต่งงานมีลูกก็จะเข้าใจเอง”

ไพลินยิ้มอย่าเขินอาย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เธอเอาเสื้อผ้าสีชมพูที่ถูกญาณินโยนไปข้างๆขึ้นมา และดูอยู่นาน “คุณนาย เสื้อผ้าตัวนี้ ใครเป็นคนให้เหรอ?”

ญาณินถอนหายใจด้วยสีหน้าหนักใจ “ก่อนหน้านี้อี๊ฟมาหาฉัน แล้วก็เอาเสื้อผ้ามากมายมาให้ ตอนนั้นสมองฉันมันสับสนมาก เลยลืมโยนทิ้งไป อาจจะเป็นเพราะคนรับใช้จัดของแล้วคิดว่าฉันเป็นคนซื้อมาใหม่เอง เลยเอาไปไว้ในตู้”

แววตาของไพลินเมื่อได้ยินคำว่าอี๊ฟ ก็เกิดเป็นประกายขึ้นมา

“อี๊ฟ? ที่คุณพูด……คือหญิงข้างกายดนัยกฤตคนนั้นเหรอ? อี๊ฟมาหาคุณได้อย่างไร?”

ญาณินกับไพลินสนิทกันมาเกือบสองปีแล้ว แม้ญาณินจะดูออกว่าไพลินคงจะคิดอะไรกับธาวิน แต่คิดว่าเธออยู่กับธาวินมาตั้งหลายปี ผู้ช่วยสาวกับคุณชายนั้น จะมีความสัมพันธ์อยู่บ้างก็ไม่แปลก

ยังดีที่ไพลินถือว่าเคารพเธอพอสมควรเลย สองปีมานี้ไม่เคยมีเรื่องอะไรกับเธอเลย ญาณินเองก็ไม่ได้เกลียดเธอ ถึงอย่างไรการมีคนแบบไพลินอยู่ ถึงแม้จะไม่มีเธอ ก็คงจะมีผู้หญิงคนอื่น ไม่แน่ว่าอาจจะมีใครที่คบหาด้วยยากกว่านี้ก็ได้

ก่อนหน้านี้ไพลินดีกับเธอ ทั้งสองเลยกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน

ญาณินมีเรื่องรำคาญใจอะไรก็จะมาบอกกับเธอ

ครั้งนี้ถูกไพลินปลอบเล็กน้อย ก็บอกเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นออกมา

หลังจากที่ไพลินได้ฟังแล้ว ก็ไม่สามารถเย็นใจลงได้

ในดวงตาของเธอยังคงเปล่งประกาย ก่อนจะพึมพำออกมา “ความกล้าของอี๊ฟนั้นมากพอจริงๆ เธอให้ยาอะไรกับคุณกันแน่ คุณได้ให้หมอเอาไปตรวจสอบหรือยัง?”

ญาณินมีแววตาสั่นไหว ก่อนจะรีบหลบตา พลางส่ายหัวปฏิเสธ “เปล่า เรื่องบ้าๆอะไรนั่น ตอนนี้ธิชาอยู่ในสายตาฉัน วินมีท่าทีอะไรกับเธอ ใครๆก็เห็นอย่างชัดเจน ฉันทนมองต่อไปไม่ไหว มองผิวเผินก็พอผ่านไปได้ ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ ฉันแค่อยากใช้ชีวิตที่ดีกับวิน ถ้าจากนี้สามารถมีลูกชายได้คงจะดีมากเลย ตอนนี้ธิชาป่วยขนาดนี้ ก็น่าสงสารมาก”

ไพลินหรี่ตาลง ในใจก็แอบหัวเราะอย่างเย็นชาเล็กน้อย

เธอกับญาณินรู้จักกันมาสองปี สังเกตดูทุกอย่างดีๆ แล้วก็ระวังตัวพอสมควร

เธอถือว่าเข้าใจญาณินได้พอสมควร ถึงขั้นที่รู้แจ้งกระจ่างชัด

สายตาของญาณินเท่านั้น ก็สามารถที่จะเปิดเผยตัวเองออกมาทั้งหมดแล้ว

การปฏิเสธของญาณินนั้นเต็มไปด้วยความขี้ขลาดในการป้องกันตัว

เธอจะต้อง……แอบหาหมอเพื่อไปตรวจสอบว่ายาที่ฉีดเข้าไปนั้นมันคืออะไร

เหตุผลที่ปกปิดนั้น มันเป็นเพียงการทำให้ตัวเองนั้นหลุดพ้นเท่านั้น

ญาณินไม่เพียงแค่ขี้ขลาด แต่ยังแคร์ความรู้สึกของธาวินมากเกินไปอีกด้วย

โดยเฉพาะหลังจากที่พวกเขาแต่งงานกันแล้ว

ญาณินคิดว่าตัวเองนั้นได้ทุกอย่างที่ตัวเองต้องการแล้ว แม้จะริษยาธิชา แต่เธอเองก็สามารถทนได้

ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าธาวินไม่ได้รักเธอ เธอเองก็สามารถรักษาความสุขเล็กๆที่น่าเศร้าตรงหน้าของตัวเองได้ แล้วก็ใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุข

แต่ว่าไพลิน กลับเหมือนกับอี๊ฟ ที่รู้ถึงวิกฤตที่ธิชานำมาให้

แต่ว่าถ้าธิชายังมีชีวิตอยู่ ธาวินก็ไม่มีทางตัดใจจากความรู้สึกที่มีต่อเธอ

ผู้หญิงคนนี้……คงจะเป็นศัตรูที่จะมาแย่งความรักไปตลอดกาล

อารมณ์ของไพลินกับอี๊ฟนั้นมันไม่ต่างกันมาก

เธออยากให้ธิชาตายไปเสียที

ยิ่งตายได้อนาถเท่าไหร่ยิ่งดี

……

ไพลินยิ้มเล็กน้อย แกล้งทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงล้อเล่น “ใช่สิ อี๊ฟน่ะ……ถือว่ากล้าพอตัวเลยนะ ขนาดเรื่องที่วรรจชนกไม่กล้าทำนั้น เธอยังกล้า นอกจากนี้……คุณนาย คุณจะฟังเธอไม่ได้เลยนะ เพราะวิธีของเธอนั้น มันเป็นเหมือนการยืมมีดเพื่อฆ่าคน แม้ธิชาดูเหมือนจะไม่ได้มีปัญหาอะไร ถ้าเกิดสืบหาลงไปอีก ใครที่เป็นคนลงมือ คนนั้นก็ไม่มีทางหนีไปได้”

สีหน้าของญาณินนั้นซีดเล็กน้อย เธอพยักหน้า “ใช่สิ ใครจะกล้ามาทำอะไรธิชา นอกจากนี้ธิชาในตอนนี้ น่าสงสารมากจริงๆ ก่อนหน้านี้เธอคบกับดนัยกฤต……ฉันยังได้ยินคนเล่าว่าดนัยกฤตรักเธอมากแค่ไหน แต่ก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นมา ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ได้ การที่เธอป่วยแบบนี้ก็ยังต้องมาเป็นภาระฉันกับวิน แต่ว่า……ฉันรู้จักกับเธอมาสิบกว่าปี พอได้เห็นเธอป่วยแบบนี้แล้ว ในใจฉันเองก็อดไม่ไหว โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินว่าเธอคลอดลูกให้ดนัยกฤตคนหนึ่ง แต่กลับไม่สามารถเลี้ยงอยู่ข้างกายของตัวเองได้ ตัวฉันเองก็เพิ่งจะคลอดปุยฝ้าย ฉันคิดว่ามันรู้สึกแย่จริงๆ สำหรับผู้หญิง น่าจะไม่มีอะไรเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว”

ไพลินกลับไม่มีอารมณ์จะมาฟังเธอพล่ามอะไรแบบนี้เลย

เธอทำเหมือนคุยกับญาณินตามปกติสักพัก

จากนั้นถามไปตามน้ำ “คุณเอายานั้นไปไว้ไหนแล้วล่ะ?”

ญาณินพูดอย่างหลบสายตาว่า “คุณหมายถึงของที่อี๊ฟให้ฉันเหรอ? ทิ้งไปนานแล้วล่ะ ของบ้าๆอะไรแบบนั้น ถ้าเกิดมันถึงชีวิตเลยล่ะ ฉันไม่กล้าเอาไว้ข้างกายหรอก ทิ้งไปนานแล้ว”

ไพลินยิ้มพลางตอบรับ “ไม่ใช่แบบนั้น สิ่งของนั้นมันไม่ควรเอาไว้ข้างกายจริงๆ ถ้าเกิดว่าเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ทำร้ายผู้ใหญ่ก็ไม่เท่าไหร่ แต่สิ่งที่กลัวที่สุดคือว่าทำร้ายปุยฝ้ายของพวกเรา”

…………

ยามเย็นของอีกวันหนึ่ง

ไพลินใช้โอกาสตอนที่ทุกคนกำลังกินข้าวเย็น ในการดูกล้องวงจรปิดอีกครั้ง ก่อนจะจัดให้ลูกน้องคนสนิทของตัวเองเอาคนรับใช้ออกไปก่อน

เธอเปิดประตูห้องไปเอง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของธิชา

ธิชากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมในเวลานี้

เธอดูทีวีอย่างเหม่อลอยเหมือนเด็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกในหลายเดือนที่ไพลินได้มาคลุกคลีกับเธอใกล้ๆ เมื่อเห็นสภาพนี้ของธิชา เธอก็แอบสังเกตอยู่เงียบๆสักพักใหญ่ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ธิชา ทำไมเธอเหมือนกับคนโง่เลยล่ะ? เธอไม่ได้โง่ไปจริงๆใช่ไหมเนี่ย?”

ธิชาได้ยินเสียงขยับเขยื้อน เหมือนจะเงยหน้าขึ้นมามองรอบหนึ่ง จากนั้นแววตาก็มองไปที่หน้าของไพลิน แต่กลับไม่มีความสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

จากนั้นก็หันกลับมาดูโทรทัศน์อีกครั้ง

ไพลินไม่ได้เจอเธอมานานมากแล้ว ถึงแม้จะได้ยินเรื่องอาการป่วยซึมเศร้าของธิชา แต่กลับไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนนี้เธอถึงได้ป่วยหนักแบบนี้

เธอนั้นยากที่จะปะติดปะต่อกับหญิงตรงหน้าที่เหม่อลอยเหมือนเด็กน้อย และธิชาที่ปากคอเราะรายยกตนข่มท่านอยู่ด้วยกันได้

เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข “ธิชา คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเธอก็มีวันนี้ด้วย”