รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 439 วิน ฉันขอร้องให้คุณกลับมาเป็นปกติเถอะ

ไข้ของธิชานั้น ยังไงก็ไม่ลดลง

เธอไข้ขึ้นอยู่แบบนั้นสามวัน

ในสามวันนี้ ธาวินก็ไม่มีความสุขเลย

เขาแทบจะไม่ไปบริษัทเลยด้วยซ้ำ ทำได้เพียงเฝ้าอยู่ข้างกายธิชา ตอนที่เธอตื่นก็พูดคุยเป็นเพื่อนเธอ ตอนที่เธอหลับไปก็ต้องรีบทำงาน

ผ่านไปแบบนี้เป็นเวลาสามวัน ในที่สุดไข้ของธิชาก็ลดลง แต่สีหน้าแววตากลับดูไม่ดีสักเท่าไหร่

การรักษาก่อนหน้านี้ก็ยังดำเนินต่อไป อาการซึมเศร้าของธิชาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ว่าหลังจากที่ไข้ขึ้นในครั้งนี้ เหมือนกับว่ากลับสู่สภาพเดิมในช่วงเริ่มต้นการรักษาภายในชั่วข้ามคืน

ธิชาไม่ได้ชอบพูดอะไรมากมาย เวลาทั้งตลอดวันส่วนมากก็จะเหม่อลอยอย่างดูไม่มีความสุข

กับตัวเอง

ธาวินรู้ว่าเธอนั้นมีปมในใจมากมาย

อย่างแรกก็คือลูกสาว อย่างที่สองก็คือพสิษฐ์

แต่ว่าสองจุดนี้ มันเป็นสถานการณ์ที่ไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้เลยในตอนนี้

ธาวินยิ่งร้อนใจ ก็ยิ่งหาวิธีที่จะบรรเทาอาการป่วยของเธอไม่เจอ

วันเวลาผ่านไป ญาณินก็นั่งไม่ติดแล้ว

ตอนที่ธาวินอยู่ในห้องเป็นเพื่อนกับธิชา ปกติไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวนเลย

นอกจากเกล้าแก้ว ขนาดพงศ์พนายังไม่กล้าไปรบกวนธาวินด้วยเรื่องงานเลย

ตอนที่ญาณินเคาะประตู อารมณ์ก็ดูมีความตึงเครียดเป็นอย่างมาก

สายตาของธาวินนั้นมองไปที่ใบหน้าของเธอ แววตาก็มีความมืดมนลงเล็กน้อย

เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “มีเรื่องอะไรเหรอ?”

สีหน้าของญาณินหนักใจมาก ก่อนจะลังเลเล็กน้อยแล้วค่อยพูดออกมา “ฉันรู้ว่าช่วงนี้ธิชาอาการไม่ค่อยดี ดังนั้นเลยอยากมาเยี่ยมเธอ……”

ธาวินไม่ได้ห้ามอะไร เพียงแค่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆเท่านั้น “เธอหลับไปแล้ว”

ญาณินเข้าใจความหมายของเขา เลยไม่ได้จะดึงดันเข้าไป

ธาวินปิดประตูห้อง ก่อนจะเดินไปที่ห้องรับแขกพร้อมกับญาณิน

ในใจของญาณินไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อย และไม่รู้ว่าจะโน้มน้าวเขาอย่างไร

เธอมองธาวินด้วยแววตาลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นได้อย่างชัดเจน

เขาพูดขึ้นเบาๆ “คุณมีอะไรอยากจะพูดหรือเปล่า?”

ญาณินรินน้ำให้เขา แววตาก็เต็มไปด้วยความสงสัย

เธอนั้นไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรด้วยซ้ำ

แต่เวลาหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ ในฐานะที่เธอเป็นภรรยาของธาวิน ถ้าไม่โน้มน้าวเขา คงจะขัดต่อเจตจำนงมากเกินไป

ญาณินพูดเสียงต่ำออกมา “ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงธิชามาก แต่ว่าอาการของเธอในวันนี้ มันทำได้เพียงเลี้ยงไข้เท่านั้น เธอยังอายุน้อย คงต้องค่อยๆรักษาให้ฟื้นฟูกันไป ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้คุณเชิญเกล้าแก้วมาเพื่อเธอแล้ว แล้วก็มีผู้เชี่ยวชาญมากมาย……ตอนนี้เธอทำได้เพียงเลี้ยงไข้ แล้วจะค่อยๆดีขึ้นมาเอง ส่วนคุณ……วิน สติของคุณจะล่องลอยแบบนี้ไม่ได้แล้ว คุณเป็นแบบนี้ มันทำให้ฉันเป็นห่วงมากนะ”

ธาวินถอนหายใจออกมา “ฉันเข้าใจอารมณ์ของคุณ แต่คุณก็น่าจะรู้ว่าฉันสามารถจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ ท่าทีของธิชาในตอนนี้……ฉันวางใจไม่ลงจริงๆ เลยต้องมาดูแลเธอด้วยตัวเอง”

สีหน้าของญาณินยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ “วิน การป่วยของธิชานั้น แม้คุณจะดูแลเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เธอเองก็ไม่สามารถดีขึ้นมาได้เร็วกว่านี้เท่าไหร่หรอก ช่วงสองมานี้ ฉันเองก็เคยได้คุยกับเกล้าแก้ว เกล้าแก้วบอกว่า ตอนนี้ธิชาปิดกั้นตัวเองเป็นอย่างมาก เธอเป็นคนเลือกเอง เธอต้องการอยู่คนเดียวอย่างสงบ บางทีผ่านไปสักพัก เธอเองอาจจะคิดได้ แล้วก็อาจจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว คุณไม่สามารถแบกรับงานมากมายได้ขนาดนั้น โดยเฉพาะธิชา……ธิชาทำให้คุณเป็นห่วงใส่ใจได้มากกว่าเรื่องไหนๆ ฉันได้ยินไพลินพูดแล้ว ตอนแรกพรุ่งนี้……พรุ่งนี้คุณจะต้องไปประชุมที่เมืองราถา เป็นตัวแทนจากสมาคมธุรกิจของเมืองภาคใต้ทั้งแปดเพื่อออกงานประชุมสหภาพภาคเหนือ ในฐานะที่คุณเป็นหัวหน้าสมาคมธุรกิจของเมืองทั้งแปด จนไม่ไปเข้าร่วมงานใหญ่ขนาดนั้นได้อย่างไร?”

ญาณินเงียบไปสักพัก แววตาก็กังวลมากขึ้นเรื่อยๆด้วย

เธอยื่นมือไปจับข้อมือของธาวิน “วิน ฉันขอร้องให้คุณกลับมาเป็นปกติได้ไหม จะเป็นแบบนี้เพราะอาการป่วยของธิชาไม่ได้นะ คุณมีแต่จะทำให้ตัวเองป่วยเหมือนกับเธอนะ คุณมีเรื่องต้องทำมากมาย ถ้าเป็นเมื่อก่อน……คุณไม่ค่อยได้ไปร่วมงานใหญ่ๆที่ไหน บางทีอาจจะบอกว่าป่วย หรือหาข้ออ้างอื่นๆได้ แต่ในตอนนี้ ถ้าคุณไม่ปรากฏตัว การประชุมก็จะวุ่นวายขึ้นมาเลยก็ได้ แม้จะดูเหมือนไม่วุ่นวายอะไร พวกเขายังจะวิพากษ์วิจารณ์กันเองอยู่ลับหลัง แถมยังอาจจะมีคนตั้งใจแต่งเรื่อง แล้วจะเกิดเป็นข่าวอื้อฉาวที่โจษจันกันไปทั้งเมืองได้……”

สิ่งที่ญาณินพูด มันเหมาะกับสถานการณ์ตรงหน้ามาก

ก่อนหน้านี้ไม่นานมีข่าวแย่ๆมากมายเกิดขึ้นกับตระกูลธนาภูวนัตถ์ รวมไปถึงตระกูลธนาภูวนัตถ์ที่ธาวินอยู่ก็มีข้าราชการชั้นสูงมากมายเข้ามาตรวจสอบ

ตอนนี้ความวุ่นวายยังไม่หายไป แถมราคาหุ้นก็ยังไม่นิ่งด้วย ถ้าจะให้กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเป็นปี

ในเวลาแบบนี้ ธาวินควรจะออกงานให้มากกว่านี้ เพื่อทำให้ทุกคนวางใจได้ นอกจากนี้ยังต้องทำให้วงการธุรกิจมันมั่นคงมากขึ้นด้วย ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนคัดค้าน มันจะยากที่จะพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส

การประชุมพรุ่งนี้ถ้าเกิดเขาไม่ออกงาน มันคงจะเกิดคำนินทาด้านลบมากมาย

แม้จะไม่ได้ส่งผลอะไรมากมายเกินไป แต่คงจะเกิดการโต้เถียงไม่น้อยเหมือนกัน

ธาวินขมวดคิ้วเบาๆ สีหน้าท่าทางลังเลเล็กน้อย

“ฉันส่งมอบเรื่องให้พงศ์พนาแล้ว ความสามารถของพงศ์พนานั้นคุณก็น่าจะรู้ดี ถ้าเขาออกงานแล้ว……มันคงจะไม่มีปัญหาอะไรมาก”

ญาณินเห็นว่าตัวเองไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้ ดวงตาก็เปียกเล็กน้อย

เธอยื่นมือไปโอบเอวของธาวิน

“วิน ฉันขอร้องล่ะ ถือว่าฉันขอนะ คุณมีสติคิดได้ดีมาตลอด โดยเฉพาะหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว……คุณมีเรื่องให้แบกรับมากมาย จะทิ้งเรื่องสำคัญเพียงเพราะธิชาคนเดียวไม่ได้ ใช่ ฉันรู้ว่าพงศ์พนานั้นมีความสามารถเพียงพอ แต่คุณเองก็รู้ว่า ปัญหาที่สมาคมจะพูดคุยกัน แล้วก็ต้องตัดสินใจออกมา มันไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยความคิดความสามารถของใครคนเดียวได้ ทั้งหมดนั้นมันต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนและการต่อสู้ระหว่างฝ่ายต่างๆ คุณเองก็รู้ว่าคนมากมายในสมาคมธุรกิจนั้นต่างอยู่ข้างดนัยกฤตทั้งนั้น ถ้าคุณไม่เข้าร่วม พงศ์พนาจะกำราบพวกเขาให้อยู่ด้วยได้อย่างไร? ใครๆก็รู้ว่าพงศ์พนาเป็นมือขวาของคุณ แต่พงศ์พนาเป็นเพียงผู้ช่วยเท่านั้น เขาไม่ใช่หัวหน้าอะไร แล้วจะกำราบคนอื่นๆได้อย่างไร?”

ในใจของธาวินนั้นมีความสั่นไหวมากมาย

บางเรื่องมันก็เสี่ยงได้ และเอาแต่ใจได้

แต่ว่ามันก็มีหลายเรื่องที่ไม่สามารถทำได้

สมาคมธุรกิจมีการแบ่งพรรคแบ่งพวกแย่งชิงกันมากมาย ร้ายแรงจริงๆ

ส่วนธิชา……

อาการป่วยของธิชาคงจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านี้ การประชุมนั้นมันจะเกิดขึ้นในอีกสักพัก ถ้าดูจากการฟื้นฟูเมื่อครั้งก่อน หลังจากที่ประชุมเสร็จ ธิชาเองก็น่าจะยังเป็นเหมือนตอนนี้

เพราะการโน้มน้าวไม่หยุดของญาณิน สุดท้ายธาวินก็พยักหน้า

“พรุ่งนี้ฉันจะไปเข้าร่วมการประชุมที่เมืองราถาเหมือนเดิม แต่ว่า……ทางธิชา ถ้ามีแค่หมอและพยาบาลฉันไม่วางใจหรอกนะ คุณต้องจับตามองให้ดี รบกวนคุณด้วยนะ”

ญาณินถอนหายใจ ก่อนจะพยักหน้า “ฉันรู้แล้วล่ะ ฉันจะดูแลธิชาให้ดีเอง ปกติเธอก็อยู่เงียบๆ ฉันแค่แวะมาดูเธอบ้างก็โอเคแล้ว ฉันจะไม่ยั่วโมโหเธอ คุณวางใจได้เลย ฉันจะหาเวลาว่างจากการดูแลปุยฝ้ายมา แต่ช่วงนี้ วิน คุณอย่าสงสัยความตั้งใจของฉันเลยนะ”

หลังจากที่ธิชากลับไปที่ตระกูลธนาภูวนัตถ์ ก็รักษาตัวอยู่ที่คฤหาสน์รองมาตลอด

จนถึงตอนนี้ก็ผ่านเวลาไปสองเดือนแล้ว

ตอนแรกญาณินแสดงออกว่าไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่จากนั้นก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

จากนั้นญาณินเองก็กำชับหมอและคนรับใช้มากมายให้ดูแลธิชาให้ดี แม้จะไม่ได้ยุ่งมากมาย แต่ก็ถือว่าใส่ใจพอสมควร เป็นท่าทีแบบที่คุณนายธนาภูวนัตถ์ควรจะมี

ธาวินเองก็ไม่อยากจะคิดมากกับเธอ ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ที่มีคนมากมายดูแลอยู่ สองเดือนนี้ผ่านมาได้ด้วยดี เลยคิดว่าเดือนที่สามสี่วันนี้เองก็คงไม่มีปัญหาอะไร

…………

ก่อนที่ธาวินจะไป ก็กำชับพวกบอดี้การ์ดที่ดูแลความปลอดภัยของธิชาอีกครั้ง

หลังจากที่สั่งทุกอย่างเสร็จถึงจะออกจากบ้านไป

สถานการณ์ของธิชานั้นไม่ดีจริงๆ

บางครั้งเธอเริ่มพูดคุยอยู่กับอากาศ

เกล้าแก้วเองก็ทำได้เพียงเริ่มรักษาเธอตามอาการที่เปลี่ยนไป

ตอนนี้ธิชาเหลือเวลาที่จะฟื้นฟูเป็นปกติและคุยกับคนอื่นแบบปกติน้อยเต็มทีแล้ว

คนทั้งคนแทบจะปิดกั้นตัวเองไปหมดแล้ว

วันที่สองหลังจากที่ธาวินจากไป

ไพลินก็มาหา

ญาณินนั้นกำลังเล่นกับปุยฝ้ายอยู่เลย

เมื่อเห็นว่าไพลินมา ก็ค่อนข้างแปลกใจ“คุณมาได้อย่างไร ไม่ได้ไปเมืองราถากับวินเหรอ?”

ไพลินพูดขึ้นมา “งานที่เมืองJเองก็เยอะไม่ใช่เหรอ พวกพงศ์พนาไปด้วยก็พอแล้ว ฉันไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ คุณชายให้ฉันอยู่ที่เมืองJต่อเถอะ”

ญาณินเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะอุ้มปุยฝ้ายพลางหยอกล้อกับเธอไม่หยุด

ไพลินกับญาณินนั้นสนิทกับดีมาตลอด พอเธอได้เจอปุยฝ้ายก็มีท่าทีดีใจเป็นอย่างมาก

“วันนี้ปุยฝ้ายแต่งตัวน่ารักมากเลย ใส่สีชมพูด้วย ปุยฝ้าย หนูรู้จักฉันไหม? ฉันคือคุณน้าไพลิน จำได้ไหม?”

ไพลินอุ้มปุยฝ้ายขึ้นมา ปุยฝ้ายเองก็ยิ้มอย่างมีความสุข แต่จู่ๆ สีหน้าของญาณินกลับเปลี่ยนไปในทันที

เธอยื่นมือออกมาจับเสื้อผ้าของปุยฝ้าย ก่อนจะมีสีหน้าซีดไป

จากนั้นก็เรียกพี่เลี้ยงเสียงดัง เพื่อให้พี่เลี้ยงทั้งหมดที่ดูแลปุยฝ้ายนั้นมาหา