รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 437 นอกเสียจาก เธอจะยอมกลับมาอยู่ข้างกายฉัน

ธิชามีแต่เรื่องที่อยากจะพูด

เธอคิดว่าทุกถ้อยคำของณิชานาฎไม่มีน้ำหนัก

แต่เมื่อเห็นท่าทีของเธอแบบนี้ ธิชาก็คิดว่าตัวเองนั้นไม่มีแรงจะพูดออกมา

เธอคิดว่ามันน่าเศร้าใจ

ผู้หญิงคนหนึ่ง มันช่างน่าเศร้าใจเสียจริง

ตลอดชีวิตนี้ของเธอ เกรงว่าจะไม่มีความสุขอย่างแท้จริงเลยสักวัน

อารมณ์ที่ต้องตอนแรกต้องการพูดเหตุผลกับเธอก็หมดกำลังใจ และไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรต่อไปแล้ว

เธอรู้ดีว่าณิชานาฎนั้นโลภ

เธอเอง ที่ไม่รู้จักตำแหน่งของตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ไหนก็ต้องให้ความสนใจกับเหมาะสม

นับประสาอะไรกับเป็นพสิษฐ์

เขามีตำแหน่งที่น่าเคารพอยู่ในตระกูลพิมพ์สาร ไม่ว่ายังไงก็ตามไม่สามารถแต่งงานกับผู้หญิงที่อายุสิบกว่าก็ลำบากยากแค้นมาเป็นภรรยาได้

ความคิดนี้ ณิชานาฎไม่ควรมีตั้งแต่แรก

แต่บางทีตอนนั้นเธออาจจะเด็กเกินไปจริงๆ

สาวน้อยอายุสิบห้า……มีความเพ้อฝันกับผู้ชายเหนือเกินความเป็นจริง มันถือเป็นเรื่องปกติ

เพียงแต่ธิชาไม่รู้ว่าเธอนั้นจะเกลียดฝังใจมาหลายปีขนาดนี้

หรือบางทีอาจจะเอาความเกลียดมาเป็นข้ออ้าง เพื่อให้ตัวเองพ้นผิด

……

ธิชาคิดว่าช่างน่าสลดใจจริงๆ

แม่แบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการไม่มี

ตอนที่เธอหันหลังกำลังจะเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยนั้น ก็รู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นลูกกำพร้ามาตั้งแต่เกิด

คำตัดสินสุดท้ายของศาลของพสิษฐ์นั้นยังไม่ออกมา แต่ถึงแม้จะยังไม่ออกมา แต่มันก็ไม่เหลือความหวังอะไรแล้ว

บางทีอาจจะต้องจำคุกตลอดชีวิต หรือหลายปี อย่างเร็วก็ต้องมากกว่าสิบปี

ในวันนี้พสิษฐ์อายุจะห้าสิบปีแล้ว ถ้ารอให้ครบกำหนด เขาก็น่าจะแก่เป็นอย่างมากแล้ว

ก้าวแต่ละก้าวของธิชานั้นมันหนักเป็นอย่างมาก

ราวกับว่าจะไม่มีแรงที่จะเดินไปยังลิฟต์แล้ว

ทุกก้าวของเธอมันยากลำบากมาก ในสมองนั้นยุ่งเหยินจนไม่มีอารมณ์และความคิดเหมือนปกติได้

ขณะที่เธอเตรียมจะยื่นมือไปกดลิฟต์ด้วยความยากลำบาก

แต่ไหล่นั้นกลับถูกเหนี่ยวรั้งด้วยแรงอันแข็งแกร่งจากด้านหลัง

แรงนั้นมันคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

ธิชาเหมือนจะรู้ได้ทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เธอไม่ได้หันตัวกลับไป เพียงแต่แอบออกแรง แล้วก็พยายามจะหลบ

จากนั้นพละกำลังนั้นมันกลับยิ่งแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะจับไหล่ของเธอทั้งสองแน่น ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยที่ว่างอยู่ห้องหนึ่ง

ธิชาถูกบังคับให้อยู่กับดนัยกฤตสองต่อสอง

แต่ว่าเธอไม่อยากจะพูดอะไรออกมาทั้งนั้น แถมยังรังเกียจเวลาที่หายใจแล้วได้กลิ่นของเขาด้วย

ธิชาเบือนหน้าหนี เพื่อจะหลีกหนีสายตาร้อนผ่าวของเขา

ดนัยกฤตจับไหล่ของเธอแน่น ก่อนจะพูดเสียงต่ำออกมา “ถ้าเธอเกลียดณิชานาฎ ก็มาเกลียดฉันดีกว่า ถึงอย่างไรเธอก็เกลียดฉันมาตลอดชีวิตอยู่แล้ว ทุกอย่างที่ณิชานาฎทำนั้น มันมาจากการชี้นำของฉันทั้งหมด มาหมายหัวฉันดีกว่า”

ตอนแรกธิชานั้นไม่อยากจะเอ่ยปากพูด

เธอไม่อยากจะพูดอะไรกับเขาเลยแม้แต่ประโยคเดียว

แต่ท่าทีของดนัยกฤตนั้นมันทำให้เธอคิดว่าน่ารังเกียจและแดกดันเธอมากจริงๆ

ธิชาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ “คุณมันน่าเกลียดอย่างแน่นอน แต่ว่าความร้ายกาจของคุณ มันไม่สามารถมาทดแทนบาปของณิชานาฎได้ คนน่ารังเกียจของคุณ สุดท้ายก็ต้องลงนรกไป ส่วนณิชานาฎเองก็เหมือนกัน คุณเองก็เหมือนกับคนดีที่ออกหน้ารับแทนณิชานาฎ ความน่ารังเกียจของเธอ เธอควรจะแบกรับมันไว้ด้วยตัวเอง”

ดนัยกฤตเงียบไปสักพัก

ธิชาพูดด้วยความเสียดสีเบาๆ “ฉันแค่สงสัยว่าคุณให้ผลประโยชน์กับณิชานาฎมากมายขนาดไหนกันแน่ ถึงทำให้คนที่ป่วยใกล้ตายอย่างเธอ จู่ๆถึงได้ดูมีสง่าราศีแบบนั้น เหมือนกับอยู่ได้อีกหลายปี อันที่จริงก็ไม่ต้องถามอะไรมาก มันก็ต้องเป็นเรื่องเงินอยู่แล้ว ชีวิตของณิชานาฎนั้นรักเงินมากที่สุดอยู่แล้ว ขอแค่คุณให้เงินเธอมากพอ ก็สามารถทำให้เธอลุกออกจากอาการป่วยมาบุกน้ำลุยไฟเธอก็น่าจะยินดี สิ่งที่คุณดนัยกฤตมีนั้นคือเงิน ขนาดฉัน……ยังจ่ายสองร้อยล้านเลย นับประสาอะไรกับคนรอบข้าง”

สีหน้าของชายหนุ่มไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร

เขาพูดด้วยเสียงสงบนิ่ง “เธอไม่จำเป็นต้องมาพูดจาประชดประชันแบบนี้ ณิชานาฎเป็นคนของฉันอยู่แล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องให้เงินเธอ ฉันจะให้เธอทำอะไร เธอก็ต้องทำ”

“……” ริมฝีปากของธิชาขยับเล็กน้อย แต่กลัวพบว่าตัวเองพูดอะไรไม่ออกเลย

ก็ไม่พูดอะไรออกมาเลย

หลังจากที่เธอครุ่นคิดคำพูดนี้ของดนัยกฤตหลายรอบแล้ว

สีหน้าก็ยิ่งเปลี่ยนไปเป็นน่ากลัวมากขึ้น……

เธอกะพริบตามองปริบๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเบาๆ “คุณหมายความว่ายังไง? ณิชานาฎเป็นคนของคุณอยู่แล้ว ที่พูดมันหมายความว่ายังไง?”

ดนัยกฤตกระแอมเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าเธอจะเข้าใจอะไรผิด

เขาพูดออกมาเสียงต่ำ “อย่าเข้าใจผิด ณิชานาฎไม่ใช่ผู้หญิงของฉัน แต่เป็นคนข้างกายของฉันมานานแล้ว คุณอย่าได้สืบเสาะอะไร ฉันบอกได้แค่ว่า ตั้งแต่ที่ฉันจับตามองพสิษฐ์ ณิชานาฎก็ถูกฉันซื้อตัวมาอยู่ข้างกายแล้ว”

“……” ธิชาหายใจแรง

ราวกับว่าไม่มีทางรับความจริงนี้ได้

จู่ๆเธอก็ขมวดคิ้วแน่น พลางตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงก้าวร้าว “ทำไมต้องมาบอกฉันด้วย? ทำไมล่ะ ตอนนี้คุณมีทุกอย่างแล้ว การเข้าไปอยู่ในคณะรัฐมนตรีก็เป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว ทุกสิ่งที่คุณหวังนั้นมันได้มาอย่างง่ายดายตั้งนานแล้ว ทำไมคุณต้องบอกเรื่องนี้กับฉันด้วย? ณิชานาฎเกิดเรื่องอะไรลับหลังกับคุณ ฉันไม่สนใจหรอกนะ!”

ธิชาโมโหเป็นอย่างมาก

สีหน้าเธอยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ก่อนจะผลักเขาออกแล้วพยายามจะออกจากห้องไป

แต่ทว่าดนัยกฤตกลับจับข้อมือของเธอแน่น แล้วกระชากเธอกลับมาอีกครั้ง

ร่างกายผอมบางของเธอถูกเขากดอยู่ตรงประตู——

ธิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ

ก่อนจะกัดฟันตะโกน “คุณปล่อยฉันนะ ดนัยกฤตปล่อยฉันนะ!”

ชายหนุ่มเบ้ปากขึ้น ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังหัวเราะเยาะเธอเบาๆ ด้วยความเยาะเย้ย

“ทำไมเหรอ ร้อนรน กลัวแล้วเหรอ? เธอขอร้องให้ฉันบอกเรื่องจริงกับเธอทั้งหมดมาตลอดไม่ใช่เหรอ แล้วก็ไม่อยากให้ฉันปิดบังอะไรแล้วทำเหมือนเอเป็นพวกคนโง่ไม่ใช่เหรอ? ณิชานาฎปิดบังเธอตั้งมากมาย จนถึงในวันนี้ เรื่องทั้งหมดมันลงตัวแล้ว ฉันบอกทุกอย่างกับเธอมันก็ไม่เสียหายอะไร ณิชานาฎถูกฉันซื้อตัวไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นเธอเลยสร้างโอกาสหลายครั้งเพื่อพยายามจะให้เธอมาอยู่ในอ้อมกอดของฉัน เธอไม่ยอมเองก็เท่านั้น เพราะในใจเธอมันมีแต่ธาวินตั้งแต่แรก ดังนั้นณิชานาฎเลยไม่สามารถทำให้สำเร็จได้ เลยต้องให้ฉันลงมือทำเอง……”

ธิชากำมือทั้งสองข้างแน่น ก่อนจะสั่นขึ้นมาอย่างไร้เสียงใดๆ

เธอนั้นแทบจะสติแตกไป

ทุกอย่างมันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ที่แท้ณิชานาฎ……แอบวางแผนต่อเธอมาโดยตลอด

วางแผนต่อเธอที่เป็นลูกสาวแท้ๆเพียงคนเดียว

แต่สุดท้าย มันก็สำเร็จเป็นไปตามแผนแล้ว

ดนัยกฤตหลอกใช้เธอได้สำเร็จ และหลอกใช้พสิษฐ์ได้เข้าไปอีกขั้น

แถมยังใช้อดีตของณิชานาฎกับพสิษฐ์ ในการทำให้ณิชานาฎกลายเป็นภรรยาลับๆของพสิษฐ์ต่อหน้าสาธารณชน

ทั้งหมดนี้ มันโหดร้ายเกินไป

แต่ดูจากสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว อันที่จริงธิชาคิดว่าตัวเองไม่ใช่หมากสำคัญสักเท่าไหร่

อันที่จริงเธอกับดนัยกฤต……ไม่ควรจะมาเสียเวลามากขนาดนั้นด้วยซ้ำ

ธิชาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เธอจ้องเขาด้วยแววตารังเกียจ ก่อนจะพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ “ดนัยกฤต คุณสำเร็จแล้วล่ะ ทุกอย่างที่คุณอยากได้ก็ได้หมดแล้ว คุณเก่งมากจริงๆ ไม่มีใครเทียบกับคุณได้เลย ทุกอย่างระหว่างคุณกับฉันมันจบหมดแล้ว คุณแค่อยากจะมาแสดงความสำเร็จต่อหน้าคนพ่ายแพ้อย่างฉันเท่านั้นก็ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ใช่ไหมล่ะ คุณปล่อยมือได้หรือยัง? ฉันต้องกลับไปแล้ว ถ้าฉันกลับไปดึก ธาวินจะเป็นห่วง”

แรงของดนัยกฤตที่บีบเธอเอาไว้แน่นมันเหมือนจะปล่อยเบาลงหน่อยแล้ว

อารมณ์บนใบหน้าของเขามันซับซ้อนเป็นอย่างมาก

ธิชามองไม่ออก แล้วก็ไม่ได้อยากจะสนใจอะไรมากมายด้วย

เขากลับพูดซ้ำเสียงต่ำด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ธาวิน”

ธิชาขมวดคิ้วแน่น หวาดระแวงโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย

เธอขยับแขน พยายามจะสะบัดให้หลุด

ดนัยกฤตกลับจับเธอไว้แน่น ก่อนจะถามออกมาเสียงต่ำ “เธอคิดว่าจริงๆเหรอว่าใช้ชีวิตกับธาวิน มันจะมีความสุขมากกว่าอยู่กับฉัน? ฉันมีผู้หญิงคนอื่น ธาวินก็มี แถมธาวินยังมีลูกที่ญาณินคลอดออกมาด้วย ฉันใช้เวลาหนึ่งปีกว่าในการรักเธอ……หัวใจของเธอ อันที่จริงมันไม่มีสักวินาทีเลยที่จะเปลี่ยนมาจากธาวิน ธิชา เธอบอกฉันมาสิว่า เธอ……ไม่เคยเอาฉันเป็นตัวแทน แม้แต่วินาทีเดียว”

ธิชาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ แล้วเธอเองก็ยิ่งจะระเบิดอารมณ์ออกมา

“คุณปล่อยฉันนะ ดนัยกฤตคุณสมองมีปัญหาหรือเปล่า? คุณไม่ได้รักฉันมาหนึ่งปีกด้วยซ้ำ แต่คุณหลอกใช้ฉันมาปีหนึ่งเต็มๆ คุณยังหลอกให้ฉันคลอดดวงใจออกมา……คุณรีบปล่อยฉันนะ ฉันกลัวว่าจะคุมตัวเองไม่ได้จนต้องฆ่าคุณ! คุณปล่อยเถอะ!”

ธิชาตะโกนเสียงดังขึ้นมา

ดนัยกฤตกลับคิดว่าการขัดขืนของเธอมันเป็นการยืนยันว่าไม่เคยรักตัวเองเลยแม้แต่น้อย

สีหน้าของเขาเย็นชาลง น้ำเสียงแฝงด้วยความดื้อรั้นเล็กน้อย “ก่อนที่พสิษฐ์ตกต่ำ ฉันเคยให้โอกาสเธอในการเอาดวงใจกลับมาแล้ว เธอไม่ยอมเอง ตอนนี้ฉันไม่มีทางให้โอกาสเธอในการเอาดวงใจกลับมาอีกแล้ว นอกเสียจาก……เธอจะยอมกลับมาอยู่ข้างกายฉัน”

ธิชาเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

รูม่านตากระตุกเป็นอย่างมาก

เธอเหมือนจะไม่เชื่อหูของตัวเอง

เธองอเข่าพยายามเตะเขาออก

“คุณบ้าไปแล้วจริงๆ ดนัยกฤตคุณส่องกระจกดูตัวเองหน่อยไหม! คุณทำเรื่องเลวร้ายบ้าบออะไรใส่ฉันบ้าง ต่อให้ฉันต้องตาย ก็จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณอีก!”

ความแน่วแน่ของธิชานั้นดูโหดร้ายไปหน่อย

ดนัยกฤตพูดด้วยใบหน้านิ่งเฉย “โอเค ถ้างั้นดวงใจ ก็จะถูกลิขิตให้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่น้อย”