รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 436 เขาบอกว่ารอฉันเป็นผู้ใหญ่ แล้วจะมาขอฉันแต่งงาน

สีหน้าของธิชาดูตึงเครียดเป็นอย่างมาก

เธอถึงกับไม่รู้ว่าควรจะไปเผชิญหน้ากับณิชานาฎด้วยอารมณ์อย่างไรดี

เธอไม่มีทางเกิดความสงสารและน่าสมเพช เพียงเพราะผู้หญิงตรงหน้านี้คือแม่ของตัวเอง

ธิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยายามทำให้สีหน้าของตัวเองนั้นมั่นคงขึ้น

“พสิษฐ์ไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อคุณใช่ไหม แล้วทำไมต้องทำร้ายเขาด้วย……คุณน่าจะรู้ว่าถ้าเกิดมีข้อกล่าวหาแบบนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการทำลายตระกูลพิมพ์สารให้ย่อยยับ ฉันอยากรู้ว่าดนัยกฤตให้ผลประโยชน์กับคุณมากแค่ไหนกันแน่ จนทำให้คุณสามารถทำเรื่องที่ผิดต่อคุณธรรมด้วยใบหน้าที่ไม่รู้สึกผิดอะไรแบบนั้น?”

สีหน้าของณิชานาฎยังคงนิ่งเฉยเหมือนเดิม ราวกับว่าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

แต่ว่าเธอขมวดคิ้วแน่น ดูออกเลยว่าอารมณ์ไม่ดีสักเท่าไหร่

ริมฝีปากของณิชานาฎค่อยๆเปิดขึ้น ก่อนจะพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ไม่ได้เจอกันก็ตั้งนาน กว่าจะได้เจอก็ยากมาก แต่กลับถามฉันด้วยหน้าตาเย็นชาแบบนี้เหรอ? ธิชา ถึงยังไงฉันก็เลี้ยงแกมา แกกลับมาทำตัวไร้มารยาทกับแม่แท้ๆของตัวเองแบบนี้งั้นเหรอ?!”

ธิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ

เธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องใช้พละกำลังมากแค่ไหนในการคุมอารมณ์โกรธที่มันอัดอั้นอยู่ภายใน

แต่ว่าเธอไม่อยากเสียการควบคุมตัวเองไป

เผชิญหน้ากับคนต่ำทรามอย่างณิชานาฎ

การควบคุมตัวเองไม่ได้นั้นมันเป็นเหมือนความอ่อนแออย่างหนึ่ง

ธิชากำลังบังคับให้ตัวเองใจเย็นลง

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแดกดัน “มารยาทงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้รับการสั่งสอนจริงๆ ถึงอย่างไรก็มีคนคลอดฉันออกมา แต่กลับไม่เคยสั่งสอนเหตุผลของความเป็นคนให้ฉันเลย คุณทำร้ายพ่อแท้ๆฉันเพราะผลประโยชน์ ณิชานาฎ คุณความรู้สึกผิดชอบชั่วดีคุณมันไปไหนหมดแล้ว? หรือว่า คุณไม่เคยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของความเป็นคนเลยเหรอ?!”

ณิชานาฎหรี่ตาลง สีหน้ายิ่งอยู่ยิ่งแข็งทื่อ

เธอลุกขึ้นมา และยกมือจะตบไปทางธิชา——

ดีที่จุดที่ธิชายืนอยู่นั้นห่างจากเธอพอสมควร เลยหลบได้ทัน

ธิชาก็หัวเราะพึมพำออกมา “คุณไม่คู่ควรกับการตบฉัน และยิ่งไม่เหมาะจะเป็นแม่คนด้วย”

ณิชานาฎยกมือขึ้นแต่กลับไม่โดนเธอ ราวกับไม่พอใจเป็นอย่างมาก

แต่ว่าเธอก็เก็บอารมณ์ได้รวดเร็ว ประสานมือทั้งสองเอาไว้ แกล้งทำเสียงหึอย่างดูถูก

เธอยิ้มมุมปากต่อ ด้วยความมีนัย “ฉันไม่ได้สอนแกก็จริง แต่……ก็เลี้ยงแกมาขนาดนี้ ธิชา วันนี้แกเองก็เป็นแม่คนแล้ว น่าเสียดาย……แต่แกพูดดูถูกฉันตลอดเวลา ก็ยิ่งดูถูกฉันจากก้นบึ้งหัวใจ แต่มันจะทำไมล่ะ ตัวแกเองยังเทียบกับฉันไม่ได้เลย ลูกของแกน่ะ……ได้ข่าวว่าคลอดออกมา แต่ไม่มีสิทธิ์จะเลี้ยงด้วยซ้ำ ธิชา แกเอง……ก็ไม่มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกฉันแบบนี้นะ”

สิ่งที่ณิชานาฎพูดออกมาอย่างแผ่วเบานั้นมันกลับเลวร้ายเป็นอย่างมาก

ทิ่มแทงใจของธิชาเข้าอย่างจัง

ใบหน้าของเธอไม่พอใจ และพยายามข่มความโกรธของตัวเองเอาไว้

แต่ว่าสุดท้ายก็กดอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ ธิชาก็รู้แล้วว่าตัวเองนั้นจะต้องบ้าไปแล้ว——

เธอปรี่เข้าไปคว้าคอของณิชานาฎ

“คุณหายไปปีครึ่งนะ ณิชานาฎ คนชั่วร้ายอย่างคุณ……ฉันคิดว่าคุณจะตายอยู่ข้างนอกแล้ว? แต่ทำไมยังไม่ตายล่ะ ทำไมยังต้องกลับมาอีก? พสิษฐ์ติดค้างอะไรคุณกันแน่ คุณทำร้ายคนอื่นเพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเนี่ยนะ? แต่ว่าคุณ……คุณเป็นผู้ป่วยระยะสุดท้าย ทั้งที่คุณรู้ดีว่าตัวเองอยู่ได้อีกไม่นาน ทำไมในสายตาของคุณยังเห็นความสำคัญของเงินขนาดนั้น มันสำคัญกว่าชีวิตของทั้งตระกูลของพสิษฐ์อีกงั้นเหรอ?!”

ยิ่งพูดธิชาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอแค่อยากจะหาคำตอบให้กับพสิษฐ์

แต่ท่าทีของณิชานาฎทำให้เธอโกรธอีก

ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้……

ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนั้นณิชานาฎโน้มน้าวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอคงจะไม่มีทางเชื่อว่าดนัยกฤตนั้นเป็นคนดีที่สามารถพึ่งได้

ในวันนี้เธอไม่เหลืออะไรเลย

ณิชานาฎกลับมาพูดจาแดกดันที่เธอเสียลูกของตัวเองไป

บนโลกใบนี้……บนโลกใบนี้มันจะมีแม่เลวทรามแบบนี้ได้อย่างไร!

แรงจากมือที่ธิชาลงมือไปนั้นมันไม่เบาเลย

ใบหน้าของณิชานาฎค่อยๆแดงขึ้นมา

เธอพยายามดิ้นรน

แต่กลับสู้แรงของธิชาไม่ไหว

แต่จู่ๆ ประตูห้องก็เปิดออก——

ดนัยกฤตต้องตกใจภาพที่เห็นตรงหน้า

เขารีบเข้ามาห้ามธิชา

โดยการดึงธิชาออกเต็มแรง ก่อนจะสะบัดไปอีกด้าน

สีหน้าของดนัยกฤตนิ่งไป ก่อนจะตะคอกเสียงต่ำ “ธิชาเธอบ้าไปแล้วเหรอ?”

ธิชาเสียแรงตัวเองไปมาก

ในตอนนี้เหมือนแรงทั้งหมดมันจะถูกดึงออกไปหมดแล้ว

ก่อนจะหายใจแรงพลางพยุงตัวเองอยู่ปลายเตียง

……

การปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันของดนัยกฤต ทำให้ณิชานาฎเหมือนกับได้เห็นที่พึ่งของตัวเอง

เธอยิ่งมีความกลัวเพิ่มมากขึ้น

เธอมองท่าทีเหนื่อยหอบของธิชา

สีหน้ายิ่งมีความเย็นชามากขึ้น

หลังจากที่ดนัยกฤตพยุงณิชานาฎมานั่งให้ดีแล้ว ก็หันไปพยายามจะเดินไปพยุงธิชา

ธิชาสะบัดมือเขาออกเต็มแรง พลางมองด้วยความโกรธเคือง

ในดวงตาของเธอกลับมีความโกรธแค้นอยู่

แล้วตวาดให้ดนัยกฤตให้ถอยไป

เขาหน้าดำคร่ำเครียด สีหน้าก็ซับซ้อนเป็นอย่างมาก

จนไม่เดินเข้ามาหา

หลังจากที่ณิชานาฎรู้สึกว่ามีที่พึ่งแล้วก็มีความมั่นใจขึ้นเป็นอย่างมาก

เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดกับธิชา “แกก่อเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เพราะอยากจะถามให้ชัดเจนว่าทำไมไม่ใช่เหรอ?”

“ธิชา เธอนี่จริงๆ เลย……ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ไม่โตขึ้นเลยแม้แต่น้อย ถ้าพสิษฐ์ตายไป แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ? พสิษฐ์เป็นพ่อแท้ๆของเธอ แล้วอย่างไรล่ะ? พ่อแท้ๆของเธอเลี้ยงเธอมาสักวันหนึ่งไหม? เขาเคยมอบความรักแบบที่พ่อมีให้ลูกหรือเปล่า? ไม่เลย ผ่านไปยี่สิบกว่าปีนั้นพสิษฐ์ไม่เคยรู้เลยว่ามีลูกนอกคอกอยู่ข้างนอก แค่ก็รู้จักกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่เธอต้องมาเห็นแก่ความเป็นพ่อลูกมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ธิชาเธอคิดบ้างไหมว่าตัวเองมันเป็นผู้หญิงสารเลวจอมปลอม?”

สีหน้าของธิชาค่อยๆซีดเซียวลง

การปรากฏตัวของดนัยกฤต มันยิ่งเป็นการยืนยันทุกสิ่งต่อหน้าเธอ

ณิชานาฎกับดนัยกฤตเป็นพวกเดียวกัน

พวกเขาดูเหมือน……เหมือนเป็นกลุ่มคนน่ารังเกียจเสียมากกว่า

ทั้งหมดทำความชั่วไว้มากมาย แต่กลับคิดว่าคนทั้งโลกต่างผิดต่อตัวเอง

ตอนแรกธิชาอยากจะรู้ว่าณิชานาฎได้ประโยชน์อะไรกันแน่ จนทำให้สามารถทำเรื่องเลวร้ายด้วยใจโหดเหี้ยม

ตอนนี้เมื่อได้เห็นเธอที่ไม่รู้สึกผิดอะไรเลย ก็คิดว่าคงจะไม่ต้องถามอะไรอีกต่อไปแล้ว

คนเลวไม่เคยรู้สึกผิดอะไรกับการกระทำที่ร้ายแรงของตัวเองเลย

ส่วนณิชานาฎได้รับอะไร……ถึงอย่างไรมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

ธิชาถอยไปด้านหลังหลายก้าว

เพราะลมหายใจไม่แน่นิ่ง เลยทำได้เพียงค่อยๆเดินไป

ตอนแรกเธออยากจะหายใจให้นิ่งก่อนถึงจะจากไป

แต่ณิชานาฎกลับพูดเสียงดัง ด้วยน้ำเสียงเหลาะแหละ “พสิษฐ์นั้นก็ย่อมทำผิดต่อฉัน บนโลกใบนี้……ชายทุกคนต่างก็ทำผิดต่อฉัน พวกเขา……ทั้งหมด ตายก็ไม่เสียดาย พสิษฐ์นอนกับฉันมาหนึ่งปี ตอนที่ฉันคบกับเขา อายุแค่สิบห้าเท่านั้น สิบห้าเนี่ย……มันเป็นช่วงวัยรุ่นที่ดีที่สุดของฉัน มีผู้ชายเบียดเสียดเข้าหาฉันมากมาย แต่ฉันกลับเลือกเขา พสิษฐ์ดูเหมือนจะรับผิดชอบขนาดนั้น ดูมีสง่าราศีของคนมีความรู้ เขาบอกว่าเขารักฉันมากจริงๆ รอฉันเป็นผู้ใหญ่ แล้วจะมาขอฉันแต่งงาน ฉันคิดจริงๆว่าเขาจะมาขอฉันแต่งงาน……”

แววตาของณิชานาฎค่อยๆเลื่อนลอย

ราวกับว่ากำลังคิดย้อนกลับไปในความทรงจำที่สวยงาม

แต่สิ่งที่ธิชารู้

สำหรับเธอ เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วไม่เคยรู้สึกถึงความสวยงามเลย

เธอแค่คิดย้อนไปถึงช่วงเวลาวัยรุ่นของตัวเอง

สำหรับณิชานาฎ หน้าตาที่สวยงามของเธอนั้นเป็นทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุด

เมื่อก่อนตอนที่พวกเธอยากจนมากที่สุด

ณิชานาฎยอมไม่กินเนื้ออยู่หลายเดือน แต่ก็ยังต้องซื้อผลิตภัณฑ์ดูแลผิวที่แพงที่สุด

……

บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยนั้นมันหนาวเหน็บ

แววตาของณิชานาฎกลับค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นความเกลียดชัง

“แต่ว่าเขาไม่ได้ทำเลย ฉันอยู่กับเขาหนึ่งปี ตอนที่ฉันเพิ่งจะรู้ตัวว่าตั้งท้อง เขาก็บอกว่าจะเลิกกับฉัน ผู้หญิงคนนั้น……ผู้หญิงคนนั้นให้เงินหนึ่งแสนกับฉัน มันน่าตลกดี ให้ฉันเพียงแสนเดียว เอาเงินแสนมาฟาดฉัน……เธอต้องการให้ฉันไสหัวไป ถ้าฉันไม่ยอมไป เธอบอกว่า เธอจะหาคนมาฆ่าฉันทันที”

สีหน้าของธิชาเปลี่ยนจนดูซับซ้อนขึ้นมา

ตอนแรกเธออยากจะถามกลับว่า “เธอ” เป็นใคร

แต่เมื่อคิดไปมา……ผู้หญิงที่ณิชานาฎพูดนั้น ถ้าเป็นไปตามคาดก็คือคุณนายพิมพ์สาร

ธิชาเคยได้เจอผู้หญิงคนนั้น

เธอไม่ใช่คนที่น่าจะเข้าหาด้วยได้สักเท่าไหร่

ภรรยาของข้าราชการระดับสูง ก็ควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

เสียงของณิชานาฎนั้นมีความเศร้าใจอยู่เต็มอก

“ฉันอยากจะแต่งงานกับเขามาก ตอนนั้น……ฉันเองก็รักเขาจริงๆ เพียงแต่ ฉันเองก็กลัวตาย ฉันรู้ว่าถ้าตายแล้ว คงจะไม่เหลืออะไรอีก……ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสาวของหัวหน้าใหญ่ เธอพูดเองว่า การฆ่าฉันมันเหมือนการบี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่มีใครจะมาสนใจ ขนาดพสิษฐ์เองก็ไม่มีทางสืบหา”

ธิชาอยากจะตัดบทของณิชานาฎเป็นอย่างมาก

ถึงอย่างไรมันก็เป็นเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว

แม้พสิษฐ์จะเคยทำอะไรแย่ๆกับเธอ แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะมาทำร้ายคนอื่นในวันนี้

ณิชานาฎยกมุมปาก “สรุปแล้ว พ่อแท้ๆของแกตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันก็มีความสุขมาก”