รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 435 ณิชานาฎปรากฏตัวในศาล ตระกูลพิมพ์สารตกอับ

ธาวินจับมือน้อยๆที่เย็นเฉียบของเธอ และจูบมันครั้งแล้วครั้งเล่า

“พี่ไร้ความสามารถเอง พี่ชายยังดูแลเธอได้ไม่ดีเลย”

ใจของธิชานั้นนิ่งขึ้นมาก

สีหน้าเองก็ค่อยๆกลับมาแดงก่ำ

เธอค่อยๆโอบเอวของธาวิน พูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน “อย่าพูดแบบนั้นเลย พี่อยู่ในใจของฉัน พี่เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด……ฉันไม่เป็นไร พี่ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้เลย”

น่าจะเพราะความสงบนิ่งและไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรของธิชาค่อยๆทำให้อารมณ์ของธาวินมันสงบลง

เขาดูเนื้อตัวของธิชาครั้งแล้วครั้งเล่า และมั่นใจแล้วว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง

เขายื่นมือออกมากดท้ายทอยของธิชา ให้หัวของเธอซบมาทางตัวเอง แล้วซบกันอย่างแนบแน่น

ธิชาพูดออกมาทันที “พสิษฐ์……พี่ พี่รู้ไหมว่าตอนนี้พสิษฐ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

แววตาของธาวินนั้นเปลี่ยนไปเป็นความสับสนอย่างเข้าใจได้ยาก

เขารู้ว่าธิชานั้นหวังว่าตัวเองจะสามารถร่วมมือกับพสิษฐ์ได้ แล้วต่อกรกับดนัยกฤต ถึงขนาดที่จะล้มเขาลงได้ แล้วค่อยหาโอกาสที่เหมาะสมในการช่วยเธอเอาตัวลูกสาวกลับมา

แต่ในวันนี้……สถานการณ์ของพสิษฐ์นั้นมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เขาน่าจะช่วยอะไรธิชาไม่ได้มากเท่าไหร่

ธาวินกลัวว่าถ้าเกิดพูดความจริงมากเกินไปมันอาจจะไปทำร้ายจิตใจของธิชาได้ ทำได้เพียงรวบรวมคำพูดในใจ

ตอนที่รวบรวมคำพูดได้พอประมาณแล้วถึงได้พูดกับธิชา

ตอนที่เขายังคิดไม่ออกว่าจะพูดอย่างไรดี

ธิชาก็จับมือของเขาแน่น ก่อนจะค่อยๆ ถามเสียงสั่นออกมา “อย่ามาปิดบังฉัน ฉันแค่อยากรู้สภาพของพสิษฐ์ในตอนนี้ มันอยู่ในขั้นไหนกันแน่ เขา……ทนไม่ไหวจริงหรือเปล่า?”

ธาวินกุมหลังมือของเธอ สีหน้าก็มีความคลุมเครือมาปกคลุม

เขาพูดอย่างยับยั้งใจมาก“พสิษฐ์ถูกบังคับขู่เข็ญเป็นอย่างมาก ข้อกล่าวหาทุกข้อหาแทบจะถูกยืนยันแล้ว สภาพในตอนนี้ของเขา มันซับซ้อนเป็นอย่างมาก แต่ว่า……ธิชา เธอไม่ต้องรู้สึกแย่มากเกินไปหรอก ถึงแม้พสิษฐ์จะช่วยอะไรพวกเราไม่ได้ แต่พี่ก็จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งดวงใจกลับมาให้เธอให้ได้ ฉันไม่มีทางปล่อยดนัยกฤตไปได้ง่ายๆ แต่ขอให้เธออดทนสักหน่อย”

หัวใจของธิชา มันเหมือนจะแตกสลาย

ตอนนี้เธอไม่มีเวลาจะมาสนใจเรื่องของดวงใจแล้ว

ตอนแรกเธอมีความหวังมากจริงๆ หวังว่าจะสามารถล้มดนัยกฤตลงได้……โดยการร่วมมือของธาวินกับพสิษฐ์

แต่ในวันนี้แม้เธอจะไม่ได้นึกถึงปัญหาของดวงใจ แต่ในใจก็รู้สึกแย่เป็นอย่างมาก

พสิษฐ์……ไม่ควรเป็นแบบนี้เลย

เขานั้นสูงส่ง ไม่มีด่างพร้อย

ตอนที่ธิชาได้เจอเขาเป็นครั้งแรกนั้น คนทั้งคนก็ต้องตะลึงกับราศีดีเลิศและน่าเกรงขามของเขา

เขาเหมือนชายชาติทหาร ที่เด็ดเดี่ยวที่สุดบนโลกใบนี้

ดนัยกฤตทำให้เขาต้องแปดเปื้อน……

ทำลายชีวิตของเขา

ธิชาเอามือปิดหน้า พลางอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

ธาวินได้เห็นเธอเจ็บปวดแบบนั้น ก็เหมือนมีมีดมากรีดใจ

เขาลูบหลังของธิชาเบาๆอย่างอยู่ไม่สุขไปด้วย และปลอบเธออย่างตื่นตระหนกไปด้วย “ธิชา เธออย่าเป็นแบบนี้เลย เข้มแข็งหน่อย พี่จะต้องช่วยเธออย่างแน่นอน แม้……ตอนนี้ดวงใจจะไม่อยู่ข้างกายเธอ แต่ว่าหล่อนจะต้องปลอดภัยแน่นอน ถึงอย่างไรหล่อนก็เป็นลูกสาวแท้ๆของดนัยกฤต ไม่มีทางมีใครมาทำให้หล่อนต้องทนทุกข์ การจะเอาตัวหล่อนกลับมานั้นมันติดปัญหาแค่เรื่องเวลาเท่านั้น ธิชา เธอมีกำลังใจขึ้นมาสักหน่อย ถึงไม่มีพสิษฐ์ ก็ยังมีวิธีอื่นอยู่ จะต้องมีวิธีอื่นแน่นอน”

ธิชาเอามือปิดหน้าร้องไห้เสียงเบา

คนทั้งคนเหมือนตกอยู่ในความเศร้าโศก

เธอส่ายหัว “ฉันไม่ได้เพื่อดวงใจ……ชะตากรรมของดวงใจ ฉันไม่กล้าโทษคนอื่นหรอก ถ้าจะโทษก็ทำได้เพียงโทษตัวเอง ดนัยกฤตหลอกลวงฉัน ฉันยอมติดกับเอง ตกอยู่ในสภาพนี้ ก็สมน้ำหน้าฉันแล้ว แต่ว่าพสิษฐ์ทำอะไรผิด……เขาอยู่ตำแหน่งสูงส่งขนาดนั้น มีลูกน้องตั้งมากมาย ฐานะอย่างเขานั้น ทำไมถึงต้องเปิดบริษัทด้านนอกอาณาเขตมากมายเพื่อเก็บรวบรวมทรัพย์สินโดยมิชอบ? เขาไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น แม้จะมีข้อผิดพลาดไปบ้าง ก็ไม่มีทางเป็นข้อกล่าวหาแบบนี้ ทั้งหมดนี้ดนัยกฤตพวกเขากำลังใส่ร้ายเขา พี่ ฉันไม่เข้าใจเลยว่า……ทำไมพวกเขาอยากใส่ร้ายใครก็ใส่ร้าย ทำไมพวกเขาอยากให้ใครตาย คนคนนั้นก็ต้องตาย……มันไม่ยุติธรรมเลย ทำไมกันล่ะ?! ทำไมกันแน่นะ?!”

ความจริงนี้ ธาวินก็รู้กระจ่างเป็นอย่างดี

แต่ว่าเขาไม่รู้จะพูดกับธิชาอย่างไร

โลกมันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ ยิ่งพูดกับธิชามากแค่ไหน ก็ยิ่งทำร้ายมากขึ้นเท่านั้น

เธอนั้นไม่ควรถูกดึงเข้ามาในเรื่องที่ไม่มีจุดสิ้นสุดแบบนี้

ธิชาเองสงบลง และคิดเพียงว่ายิ่งเกลียดดนัยกฤตเข้าไปใหญ่เลย

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าบางทีเธอเองอาจจะเด็กเกินไป แล้วรู้น้อยเกินไป

เธอคิดว่ามันเป็นคนเจ้าเล่ห์อย่างดนัยกฤต เก่งเรื่องการวางแผน เป็นกลยุทธ์ทั้งหมดของเขาในฐานะผู้ชาย

เธอคิดว่าตัวเองไม่เข้าใจ……

แต่ในวันนี้เธอยิ่งตื่นรู้ได้มากกว่าเดิม

รู้ถึงทุกสิ่งที่เขาทำชัดเจนมากกว่าเดิม

เธอยิ่งคิดว่าทั้งหมดนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับอายุที่เด็กเกินไปแบบนั้น

คนเลวก็คือคนเลว

ดนัยกฤตคือคนที่เธอเกลียดมากที่สุดโลกใบนี้ เป็นคนชั่วร้ายที่สุดที่เคยพบเจอมา

ผ่านไปอีกหลายสิบปี

แม้เธอจะแก่เฒ่าไปแล้ว แต่เธอเองก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีของดนัยกฤตอยู่ดี

เพียงแต่ในวันนี้ เธอก็ไม่ได้มีเรี่ยวแรงจะเปลี่ยนแปลงอะไรแล้ว……

……

ธิชาบอกเรื่องที่ดนัยกฤตเสนอกับเธอในห้องสอบสวน ให้กับธาวินฟังทั้งหมด

หลังจากที่ธาวินได้ฟังสีหน้าก็ยิ่งดูไม่ดีขึ้นมา

“เขาข่มขู่คุณเหรอ?”

ธิชาถอนหายใจไร้เสียง “เขาบอกว่าไม่ได้ขู่ แค่มาปรึกษาฉันเท่านั้น แต่ว่าจากที่ฉันเห็น มันก็ไม่ต่างอะไรกับการข่มขู่เลย……แต่ก็ยังดี ฉันมั่นใจแน่วแน่ เขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรให้ฉันต้องลำบากใจอีก เพียงแต่ในวันนี้ ฉันทำได้เพียงจ้องมองพสิษฐ์……ถูกพวกเขาทลายลงเท่านั้น”

ธาวินทนไม่ได้ที่ต้องเห็นเธอรู้สึกไม่ดีแบบนั้น ทำได้เพียงปลอบโยนโดยไม่สนใจอะไร “ตอนนี้ยังไม่มีอะไรแน่นอน บางทีพสิษฐ์ อาจจะยังมีโอกาสรอดอยู่ก็ได้”

……

หลังจากที่ธิชากลับมาจากคณะกรรมการต่อต้านการทุจริตแล้ว แม้จะรู้สึกเสียใจมาก แต่สภาพจิตใจดูเหมือนจะสงบนิ่งมาก

โดยเฉพาะความเร็วในการพูดกับธาวิน ท่าทางคิดทบทวน ดูเหมือนจะไม่ต่างอะไรกับตอนที่ไม่ป่วยเลย

ธาวินกลับพอใจมากขึ้นเยอะ ในขณะเดียวกันก็ไม่ลืมที่จะกำชับเกล้าแก้วให้ดูการเปลี่ยนแปลงในอาการป่วยของธิชาให้ดี

…………

อาการของธิชานั้นดีขึ้นตามลำดับทุกๆวัน

แต่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น มันไม่ต่างอะไรจากการทำลายเธออีกครั้งเลย

ในใจของธิชานั้นไม่สบายใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเพราะสิ่งที่ธเนษฐพูดกับเธอ ถึงแม้เธอจะไม่ยอมเป็นพยานในศาล แต่สุดท้ายพสิษฐ์เองก็ถูกตัดสินโทษ ดนัยกฤตมีวิธีทำให้เขาต้องถูกพิพากษาลงโทษ

เธอนั้นรู้สึกไม่สบายใจอยู่หลายวัน

สุดท้ายกลับได้เห็นณิชานาฎ……จากข่าวในโทรทัศน์

ณิชานาฎนั้นดูสดชื่นเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ในโทรทัศน์ บางทีอาจจะเพราะการแต่งหน้า เลยทำให้เธอดูไม่เหมือนคนที่ป่วยหนักสักเท่าไหร่

ธิชาได้แต่จ้องมองณิชานาฎพูดกับนักข่าวและคนทั้งประเทศทีละคำทีละประโยค

เธอยอมรับว่าช่วยพสิษฐ์เปิดบริษัทด้านนอกอาณาเขต หลายปีมานี้ได้ช่วยพสิษฐ์โยกย้ายทรัพย์สิน แล้วยังมีข้อกล่าวหานับไม่ถ้วน ที่เธอนั้นช่วยรับช่วงด้วยตัวเอง

ไม่สิ เธอช่วยพสิษฐ์รับเอาไว้ด้วยตัวเองทั้งหมด

……

หลังจากที่ข่าวกระจายออกไปในโทรทัศน์ ทางการก็เริ่มมีการตอบกลับ ตรวจสอบข้อกล่าวหาของที่ณิชานาฎยอมรับทั้งหมด

แต่จนถึงตอนนี้ ภาพลักษณ์ของพสิษฐ์มันเสียหายหมดแล้ว

ตอนแรกที่ยังอยู่ในขั้นตอนการตรวจสอบภายใน ถึงแม้รอบข้างจะมีข่าวลือมากมาย แต่กลับเป็นเพียงข่าวกระจายภายในเท่านั้น ไม่ได้แพร่ออกไปในวงกว้าง

แต่ในวันนี้ ภาพลักษณ์ดีๆ ที่เขามีหลายปีนั้นมันถูกพังทลายลงหมด

ชาวเน็ตชอบตามข่าวลือมากที่สุด ถึงแม้จะยังไม่ได้ค้นหาความจริง ก็ด่าไปตามๆ คนอื่นแล้ว

มติมหาชนมันเกินเยียวยาแล้ว

…………

เมื่อคดีอยู่ในศาล ณิชานาฎปรากฏตัวในศาลในฐานะพยานที่ไม่บริสุทธิ์

กระบวนการพิพากษาในบางส่วนได้เลือกมีการเปิดเผยสาธารณะสังคม

ธิชามองณิชานาฎ ก็ยิ่งคิดว่าแปลกหน้าเป็นอย่างมาก

ไม่เพียงแค่แปลกหน้า แต่ยังมีความกลัวที่ไม่อาจรู้ได้อีกด้วย

ผู้หญิงคนนี้……ป่วยหนักมาสองปีได้แล้ว

ทำไมโรคร้ายที่เหมือนจะไม่สามารถแก้อะไรได้เลย จนมาถึงเธอในตอนนี้ กลับดูเหมือน……เหมือนกลับมาเป็นปกติเป็นอย่างมากเลย?

ทุกอย่างที่ณิชานาฎพูดออกไปมันสงบนิ่งมาก ทั้งหมดนั้นสามารถจินตนาการได้เลยว่ามันเป็นเหมือนบทที่ถูกเตรียมเอาไว้หมดแล้ว

เธอพูดโกหกไปมากมาย หลักฐานปลอมๆ เหล่านั้น……เป็นการดึงชายที่เธอเคยรักมากลงต่ำด้วยมือของเธอเอง

มันเป็นการทำลายเกียรติทั้งหมดของตระกูลนามสกุลพิมพ์สาร

ธิชาจ้องมองหน้าจอ

ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบอยู่นาน

เธอเดาไม่ออกว่าดนัยกฤตนั้นให้ผลประโยชน์กับณิชานาฎมากมายขนาดไหน ถึงขนาดทำให้เธอไม่สนใจอาการป่วยของตัวเองแล้วทำเรื่องที่ทั้งโลกต้องสะพรึงแบบนี้

……

หลังจากที่เรื่องผ่านไปหลายวันแล้ว

ธิชาก็บอกว่าอยากจะเจอณิชานาฎเอง

ท่าทีของณิชานาฎนั้นดูปกติมาก ไม่ได้แสดงท่าทางปฏิเสธออกมา และก็ไม่มีความสุขเป็นพิเศษที่จะได้เจอลูกสาวของตัวเอง

ธิชาเจอเธอที่โรงพยาบาล

เธอไม่ได้เจอแม่แท้ๆตัวเองมาหนึ่งปีครึ่งแล้ว

แต่กลับอยากพูดออกมาเพียงคำเดียว “ทำไม?”

สีหน้าของณิชานาฎนั้นดูนิ่งเฉยไม่เปลี่ยนแปลง

เธออยู่ที่โรงพยาบาลแต่ก็ยังแต่งหน้าบางๆ ดูไม่เหมือนผู้ป่วยระยะสุดท้ายสักเท่าไหร่เลย

เธอแกล้งทำเป็นมองเธอชาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะก้มหน้าเล่นเล็บของตัวเองต่อไป

“อะไรทำไม?”