รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 426 พี่ชาย หิวน้ำ

เกล้าแก้วพยักหน้าอย่างมีนัย “อาการของธิชานั้นไม่มีทางวาดได้อย่างปกติหรอก แม้ว่าภาพร่างที่เธอวาดจะไม่สมบูรณ์เท่าไหร่ แต่ว่ามันมีความหมายซ่อนอยู่มาก เมื่อครู่คุณก็เห็นว่า เธอวาดคนสองคน จะพูดให้ถูกก็คือ วาดตัวเอง กับเด็กน้อยอีกคน เด็กคนนั้นก็พาดพิงถึงลูกที่เธอเพิ่งจะคลอดได้ไม่นาน”

สีหน้าของธาวินนั้นดูจริงจังขึ้นเรื่อยๆ “เรื่องเกี่ยวกับปัญหาของลูก……เธอเคยพูดให้ฉันฟังอยู่บ้าง ก่อนที่เธอจะคลอดนั้นเธอกังวลเรื่องสิทธิ์ในการเลี้ยงดู ฉันเคยตัดสินใจแทนเธอ เพียงแต่เธอนั้นคลอดก่อนกำหนดโดยไม่ได้เตรียมตัวอะไร จากนั้นก็ได้ยินว่าเธอป่วยเป็นแบบนี้ ฉันเองก็ลืมนึกถึงเรื่องลูกไป เธอคลอดลูกสาวออกมา ตอนนี้สามีเก่าของเธอน่าจะดูแลอยู่ ถ้าตอนนี้เอาเด็กกลับมาหาธิชาได้ มันจะดีต่ออาการป่วยของเธอหรือเปล่า?”

เกล้าแก้วพูด “มันยังไม่เคยมีการประเมินผลอย่างเจาะจงมาก่อน ฉันเลยไม่กล้าตัดสินใจไปก่อน ต้องสังเกตอาการของธิชาให้มากกว่านี้หน่อย แล้วก็ร่วมมือตรวจโรคกับหมอชำนาญการอีกหลายคน ถึงจะลงมติได้ว่าควรจะรักษาอย่างเฉพาะเจาะจงขั้นต่อไปอย่างไร”

“อย่างน้อย จากที่ดูสถานการณ์ในตอนนี้ ธิชาก็ปิดกั้นตัวเองไม่ยอมพูดออกมา มีความเป็นไปได้มากว่าจะเกี่ยวกับลูกของเธอ แต่การไม่ยอมพูดออกมาก็ถือเป็นการหนีความจริงและวิธีการปกป้องตัวเองอย่างหนึ่ง ดังนั้นก่อนที่ผลตรวจโรคจะออกมา อย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม แต่ว่า ฉันแนะนำให้คุณส่งคนมาเยอะหน่อย เพื่อพยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับธิชาทั้งก่อนและหลังคลอด ฉันตรวจสอบการบันทึกรายเดือนระหว่างการตั้งครรภ์ของธิชาอย่างละละเอียด สุขภาพร่างกายของเธอนั้นดีมาโดยตลอด โดยเฉพาะลูกก็มีพัฒนาการแข็งแรงมาก ทำไมถึงได้คลอดก่อนกำหนดหนึ่งเดือนล่ะ? ฉันสงสัยจุดนี้มาตลอด เพราะการคลอดก่อนกำหนดนั้นมันส่งผลเสียต่อร่างกายและจิตใจของธิชามาก ถ้าสามารถสืบจุดนี้ออกมาได้ชัดเจน บางทีอาจจะสามารถช่วยเรื่องปมในใจของธิชาได้ดี”

หลังจากที่คุยกันอย่างลึกซึ้งแล้ว ในใจของธาวินเองก็พอจะคาดเดาออกมาได้

สาเหตุการป่วยของธิชานั้น จะต้องไม่ใช่อาการซึมเศร้าหลังคลอดธรรมดาแน่ๆ

ลูกนั้นน่าจะเป็นสาเหตุการป่วยของเธอ

…………

เมื่อได้ตรวจสอบหลายวันผ่านไป พงศ์พนาหาอะไรมาได้ไม่น้อยเลย และใช้วิธีต่างๆและเส้นสายเพื่อให้เข้าใจสถานการณ์มากมายที่คนนอกไม่รู้

ว่ากันว่า ธิชากับดนัยกฤตนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก ตั้งแต่คบหารักกันจนถึงแต่งงานกัน ดูเหมือนจะรักกันและมั่นคงมาก แม้จะมีทะเลาะกันบ้าง แต่ว่าคู่รักมากมายก็ทะเลาะกันเรื่องเล็กน้อยๆ แต่ก็ไม่มีร่องรอยของความสัมพันธ์ที่พังทลายเลยสักนิด

จนกระทั่งหลังจากแต่งงานได้หนึ่งเดือน ท้องของธิชาก็ใหญ่ขึ้น……จากที่คนรับใช้ของดนัยกฤตพูด เหมือนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกะทันหัน ทำให้ธิชากับดนัยกฤตเกิดความขัดแย้งใหญ่มากขึ้นมา

หลังจากทะเลาะกันแล้ว ดนัยกฤตก็พาธิชาไปเที่ยวพักผ่อนที่สวิตเซอร์แลนด์ช่วงหนึ่ง

ตั้งแต่กลับมาจากสวิตเซอร์แลนด์ ดนัยกฤตก็แทบจะไม่ได้นอนห้องเดียวกับธิชาอีกเลย

ใช้ประโยชน์ของข้อมูลเหล่านี้ พงศ์พนาคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่สวิตเซอร์แลนด์นั้นอาจจะเป็นประเด็นสำคัญ

ดังนั้นเขาจึงเสียเงินใช้คนอื่น หลังจากพลิกผันมากมาย ทำให้เขาโชคดีติดต่อกับแม่บ้านในพื้นที่ได้ ซึ่งถูกว่าจ้างโดยดนัยกฤตกับธิชาระหว่างที่พักอยู่ในคฤหาสน์เมื่อไปเที่ยวพักผ่อน

แม่บ้านปากหนักเป็นอย่างมาก ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่ถึงจะพูดออกมา

เป็นไปตามคาดว่าระหว่างที่อยู่ที่หมู่บ้านในสวิตเซอร์แลนด์ มีวันหนึ่งพวกเขาทะเลาะกันจนไม่มีความสุขจริงๆ

นอกจากนี้รุ่งเช้าก็ยังกลับก่อนกำหนดอีกด้วย

ตามกำหนดการอันแรกนั้น อย่างน้อยยังต้องอยู่อีกห้าหกวัน

แต่ว่าเพราะตอนที่อยู่สวิตเซอร์แลนด์มีคนเข้ามาเกี่ยวข้องน้อยมาก เลยตรวจสอบรายละเอียดอะไรได้ไม่มาก ต่อให้เป็นแม่บ้านที่ดูแลอย่างใกล้ชิดก็ไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาที่ธิชากับดนัยกฤตทะเลาะกัน แต่ก็มองออกว่าทะเลาะกันรุนแรงมาก จนทำให้ต้องกลับก่อน

มีเรื่องละเอียดกว่านี้ แม่บ้านบอกว่า ตอนที่แยกจากกัน เธอเห็นด้วยว่าใบหน้าของธิชานั้นบวมครึ่งหน้าด้วย แถมมันยังไม่ใช่การบวมน้ำจากการตั้งท้องด้วย เหมือนแดงบวมถูกทำร้ายภายนอกมากกว่า

เมื่อถึงตรงนี้ ก็สืบหาอะไรต่อไม่ได้แล้ว เพราะเบาะแสมันขาดตอนไป

ธาวินกลับเริ่มหันมาติดตามลูกที่ธิชาคลอดออกมาแล้ว

หลังจากที่แอบสืบแล้ว กลับพบว่าข้างกายดนัยกฤตนั้นไม่มีข่าวเกี่ยวกับการคลอดของธิชาเลย

สิ่งที่บังเอิญที่แปลกประหลาดก็คือ……ตอนที่เขากับวรรจชนกประกาศแต่งงานกัน ก็บอกด้วยว่าวรรจชนกเองก็คลอดลูกสาวคนหนึ่งเหมือนกัน

แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่ว่าธาวินก็สามารถเดาได้อย่าง่ายดายว่าลูกสาวคนนั้น คือลูกที่ธิชาคลอดออกมา

เขารู้ตั้งนานแล้วว่าดนัยกฤตนั้นไม่ใช่คนดี

แต่ว่าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ไอ้เหลือเดนนี้จะขโมยเอาเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆที่ธิชาอุ้มท้องคลอดออกมา……เปลี่ยนเป็นแทนที่ลูกของวรรจชนกด้วยความเลวร้ายขนาดนี้?!

และแน่นอนว่า มันจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าธิชานั้นอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังใจสลายเป็นอย่างมากจนทำให้ตัวเองกลายเป็นภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง

…………

เมื่อเริ่มการรักษาใหม่ไปได้หนึ่งอาทิตย์ เกล้าแก้วบอกธาวินว่า ธิชานั้นเริ่มมีการพูดออกมาเองบ้าง

แม้จะพูดไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีอย่างเห็นได้ชัดแล้ว

ค่ำคืนที่ธาวินไม่มีการนัดกินเลี้ยงนั้นเกิดขึ้นได้ยาก เลยเอางานมาทำข้างกายธิชา ธิชากำลังเล่น ธิชากำลังดูทีวี ส่วนเขาก็ทำงานไปด้วยเฝ้าเธอไปด้วย

ในตอนนั้นเองธาวินพยายามจะพูดกับเธอหลายครั้ง มีบางครั้งที่ธิชาเองก็ไม่สนใจ บางครั้งก็พยักหน้าส่ายหน้าเป็นการตอบ

ธาวินร้อนใจ แต่ก็ทำได้เพียงใจเย็นให้มากที่สุด

ตามที่เกล้าแก้วพูด ตอนที่เธออยากจะพูดออกมา ก็จะพูดออกมาเอง

ธาวินกำลังทำงานอย่างตั้งใจ

ธิชาเองหยิบแก้วน้ำขึ้นมา และดื่มน้ำจนหมด

เธอย่นจมูก เหมือนเด็กน้อยมีอารมณ์

เธอห่มผ้าห่มอยู่บนเตียง ไม่อยากลงมารินน้ำด้วยตัวเอง

ก่อนจะเปิดปากพูดออกมา “พี่ชาย หิวน้ำ”

ธาวินกำลังเคาะแป้นพิมพ์ ก่อนจะตอบออกมาว่า “อือ”

ในห้องเงียบไปสามวินาที

มันเป็นสามวินาทีที่ยาวนานมากเลยล่ะ

เขาเงยหน้ากะทันหัน ก่อนจะจ้องเธอด้วยแววตาแน่นิ่ง

“ธิชา หิวน้ำเหรอ?”

ธิชาบุ้ยปาก ก่อนจะบ่นพึมพำด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย “อือ”